Το κουτί με τις λέξεις

Τι θα γινόμουν όταν θα μεγάλωνα ή 'Μια έκθεση που αρνήθηκα να γράψω όσο πήγαινα σχολείο'

2011-12-11T23:26:00.008+02:00

Οι Κυριακές στη Χαλκίδα, ιδιαίτερα τους χειμώνες της παιδικής μου ζωής, ήταν απογοητευτικές. Η ίδια χειμωνιάτικη βροχή πάντοτε, λίγη, γκρίζα, κρύα, να πέφτει στα πρόσωπά μας. Φευγαμε απο την Αθήνα το πρωι, με σκοπό να κάνουμε βόλτα στη Χαλκίδα και μετά να φάμε πάντα στο ίδιο εστιατόριο. Στην επιστροφή, το πρόγραμμα είχε καφέ και γλυκά στον Βάρσο της Κηφησιάς.

Εκείνα τα χρόνια τους χειμώνες έβρεχε κανονικά. Εμείς, δεν κρατούσαμε ποτέ ομπρέλα. Εγω και ο μπαμπάς μου δηλαδή, γιατί η μαμά μου πάντα είχε μια μαζί της. Την οποία άνοιγε ακόμα και αν δεν έβρεχε ακριβώς.

Συνηθιζα να θεωρώ αυτήν την εμμονή της με την ομπρέλα ως μια αδυναμία που ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να ξεπεράσω. Βλέπετε μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια στρατιωτικής πειθαρχίας, όπου οι άνθρωποι-μέλη δεν μπορούσαν να έχουν αδυναμίες. Επρεπε να είναι πάντα σκληροί, δυνατοί και αποφασισμένοι να αναλάβουν την ευθύνη οποιασδήποτε επιλογής τους. Το να ανοίγει λοιπον κάποιος μια ομπρέλα, τη στιγμή που απλα ψιχάλιζε, δεν ήταν αποδεκτό. Αργότερα, ζώντας για χρόνια στο Λονδίνο, δεν κράτησα ομπρέλα ούτε μια στιγμή. Ποιος είπε πως το παρελθόν πεθαίνει καθώς καίγονται τα λεπτά της ωρας?

Εκείνο το απόγευμα κάναμε βόλτα σε μια συνοικία της Χαλκίδας, όχι και τοσο ωραία. Οι γονείς μου στάθηκαν κάποια στιγμή στο πάρκο. Εγώ βαριόμουν. Πέρασα απέναντι το δρόμο, πλησιάζοντας ένα συνοικιακό ζαχαροπλαστείο. Η βιτρίνα του, γεμάτη ψεύτικες τούρτες, στολισμένες με λουλουδια. Τούρτες-δείγματα για γενέθλια, για γάμους, για βαφτίσια. Αυτό που μού κίνησε όμως περισσότερο το ενδιαφέρον, ήταν πως μέσα απο το τζάμι, μπορουσες να δείς τα ράφια του ζαχαροπλαστείου, τα οποία ήταν γεμάτα κούκλες. Τα μάτια μου άστραψαν. Βλέπετε, μέρος της στρατιωτικής πειθαρχίας ήταν και η ανυπαρξία κάθε είδους κούκλας στη ζωή μου. Αντι για κούκλες οι δικοί μου μού έπαιρναν βιβλία. Στα μεγάλα κέφια τους και μια φωτιζόμενη υδρόγειο. Σήμερα δε με νοιάζει και πολύ. Τότε όμως με έκαιγε.

Βλέποντας τις κούκλες να κάθονται στο ράφι, το μυαλό μου οργίασε. Αν τις είχα όλες? Αρχισα να τις παρατηρώ προσεκτικά. Ξανθές, μελαχροινες, λιγο χοντρούλες, με φορέματα πλουμιστά και μαλλιά μπούκλες. Η πιο όμορφη ήταν ξανθιά φυσικά, με μεγάλα καστανά μάτια και πυκνές βλεφαρίδες. Φορούσε ένα ναυτικό φορεματάκι με γιακαδάκι και είχε ένα μπλε καπελάκι στο κεφάλι της. Δίπλα της στεκόταν μια καστανή, με μαυρο σπανιόλικο φόρεμα με δαντέλα. Φαντάστηκα πως θα είναι η αυστηρή μαμά της. Βέβαια, αυτή θα ήταν η μαμά της. Ηταν Κυριακή εξάλλου και τήν είχε ντύσει με τα καλά της για να πάνε στην εκκλησία. Η μικρή αντιδρούσε και δεν ήθελε με τίποτα. Είχε τόσα πράγματα να κάνει. Να ανέβει στο πεύκο του κήπου για να κοιτάξει απο ψηλά το βουνό. Να χτυπήσει στα πλήκτρα του πιάνου της το λα συνεχόμενα μέχρι να γίνει ενα μεγάλο τραλαλά. Να ζωγραφίσει μια ρόδα ποδηλάτου στην ακουαρέλα της. Να καταφέρει να κρατήσει μια μαργαρίτα χωρίς να τής πετσοκόψει τα φύλλα της. Τόσες πολλές δουλειές. Πώς θα γινόταν να παει και στην εκκλησία...;

Ολα αυτα βέβαια, τα έλεγα δυνατά, καθως τη συνήθεια να μιλάω μόνη μου δεν την εγκατέλειψα ακόμα και σήμερα. Ειπαμε, το παρελθόν ακολουθεί κατα πόδας.

Καθώς με είχε συνεπάρει ολη η ιστορία, δεν κατάλαβα ένα ζευγάρι που όλη την ώρα που εγω κοιτούσα τη βιτρίνα εκεινοι παρακολουθούσαν με προσοχή ό,τι έλεγα. Στη θεα του αντρα που με κοιτούσε χαμογελαστός, τρόμαξα και σταμάτησα να μιλάω απότομα. Εκεινος με καθησύχασε και με ρώτησε αν ειμαι μονη μου στο δρόμο. Τού ειπα οχι και έδειξα τους γονείς μου στο πάρκο.

Ο κύριος πλησίασε τον πατέρα μου. «Η μικρή, του ειπε, μιλάει τόση ώρα γι’αυτές τις κούκλες. Εχει φτιάξει ένα σωρό ιστορίες, τόσο ωραία χτισμένες μέσα στο μυαλό της. Εχει μεγάλη φαντασία. Να τη χαίρεστε...»

Ο πατέρας μου τον ευχαρίστησε. Ο κύριος συνέχισε. «Ξέρετε, εγω και η γυναίκα μου δεν έχουμε παιδιά. Η κόρη σας μάς προξένησε τόση χαρά σήμερα. Επιτρέψτε μου να τής αγοράσουμε μια κούκλα, έτσι για να την ευχαριστήσουμε κι εμεις»

Ο πατέρας μου τον κοίταξε με αυτό το ύφος του. Φυσικά και δε θα το επέτρεπε. Ο κύριος τον παρακάλεσε, αλλά μάταια. Ευχαρίστησε τον κύριο για την πρότασή του, αλλά 'οχι, η μικρή δεν είναι μαθημένη να παίζει με κούκλες και φυσικά δε θα μπορούσα να το αλλάξω αυτό τώρα, καταλαβαίνετε τι επιπτώσεις θα είχε’ τού ειπε κοφτά.

Ο κύριος δεν καταλάβαινε αλλά έκανε πως καταλαβε. Ηρθε και με χαιρέτησε, βγάζοντας το καπέλο του και κάνοντας μια ταχυδακτυλουργική υπόκλιση.

«Μικρή μου φίλη, σε χαιρετώ. Είσαι υπέροχη. Χαρηκα που σε γνωρισα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ»

Απομακρύνθηκε κρατώντας τη γυναίκα του αγκαζε.

Στεναχωρήθηκα. Τόσο μικρή και να περνάω τέτοιες πίκρες?

Γυρίζοντας σπιτι, είχα ήδη αποφασίσει. Μεγαλώνοντας, θα άνοιγα ζαχαροπλαστείο.

''Φωνές''

2011-11-24T12:36:00.002+02:00

Προσπάθησε να συνεχίσει τη δουλειά του, αλλά ήταν αδύνατον. Απο το ανοιχτό παράθυρο, η τηλεόραση του διπλανού διαμερίσματος έπαιζε κάποιο φαντασμαγορικό show, όμως ο δυνατός της ήχος δεν κατάφερνε να καλύψει τις φωνές του πλήθους που όλο και πλησίαζε. Κοίταξε ξανα την οθόνη του υπολογιστή του. Οι 'φιλοι' του ήταν όλοι online. Ένας για έναν και όλοι για κανέναν.

Στις διαδηλώσεις, δεν πήγαινε ποτέ. Απο μικρό παιδί σιχαινόταν το πλήθος. Οι πολλές φωνές τον τάραζαν, είχε συνηθίσει να μιλάει ήρεμα και αργά, χωρίς να ανεβάζει ποτέ τους τόνους.

Οχι, δεν ήταν δειλός. Κάθε άλλο. Απο νωρίς όμως, ένιωσε στη ζωή του την απώλεια και έτσι δε χρειαζόταν να δείξει πως παλεύει για κάτι. Είχε μάθει με τον σκληρότερο τρόπο πως μόνο οι πράξεις του μπορούσαν να αλλάξουν τη ζωή του και προτιμούσε να επικεντρώνεται σ’αυτές, χωρίς περιττές ανακοινώσεις. Γνώριζε καλά πως το τέλος ήταν η μόνη εγγυημένη κατάσταση στη ζωή. Στα έξι του χρόνια, η μητέρα του διασχίζοντας το δρόμο, σαρώθηκε απο ένα φορτηγό που οδηγούσε ένας μεθυσμένος. Τρία χρόνια μετά, ο πατέρας του αυτοκτόνησε.

Τραγικά τα γεγονότα της παιδικής του ηλικίας, όμως χάρη στη θεία του μεγάλωσε πολύ νωρίτερα από το αναμενόμενο. "Η μαμά δε θα ξαναέρθει" τού είχε πεί εκείνο το μεσημέρι μετά το δυστύχημα. "Γιατί;" ρώτησε ως μπόμπιρας. "Γιατί τήν πάτησε ένα φορτηγό. Δεν μπορεί να ξανασηκωθεί. Να προσέχεις οταν βγαίνεις στο δρόμο''.

Δεν έκλαψε. Μόνο που πήρε ένα μικρό κουκλάκι-βατραχάκι που κρατούσε πάντα μαζί του και το άφησε στο σημείο του δρόμου που υπήρχε μια μεγάλη μελανή κηλίδα. Λίγο μετά, ένα άλλο φορτηγό, έκανε το κουκλάκι σκόνη.

Όταν ο πατέρας του αυτοκτόνησε, η θεία του μπήκε πάλι στη μέση. "Ο πατέρας σου αποφάσισε να φύγει. Τώρα μπορείς να παίζεις ελεύθερα στο γραφείο του'' είπε. Δε ρώτησε γιατί. Η αλήθεια είναι πως τον πατέρα του δεν τον συμπαθούσε και πολύ. Ηταν συνήθως σιωπηλός και όταν αποφάσιζε να τού μιλήσει, τού μιλούσε λες και ήταν μωρό.

Στο σχολείο δεν έκανε πολλές παρέες. Οι συμμαθητές του είχαν γονείς που κάθε τρεις και λίγο εμφανίζονταν για να υποστηρίξουν τα δικαιώματα των απογόνων τους απέναντι στον κόσμο. Εκείνος ήταν μόνος του και έπρεπε να αντιμετωπίζει μανάδες και πατεράδες που τον κοιτούσαν με αποχαυνωμένο βλέμμα μεταξύ οίκτου και βλακείας. Ηταν πολύ εκνευριστικό για να το συνεχίζει. Διάβαζε λοιπόν διαρκώς, χωρίς να παραπονείται, αλλά ούτε να ζητάει και κάτι από κανέναν.

Στο πανεπιστήμιο πέρασε πρώτος. Το διδακτορικό του απέσπασε ακαδημαϊκό ενθουσιασμό. Ο πρύτανης του έδωσε συγχαρητήρια μαζί με τα κλειδιά του αυτοκινήτου του που χρειαζόταν service. Ο νεαρός διδάκτωρ ήταν ο πλεον κατάλληλος να αναλάβει την πρώτη του επίσημη αποστολή. Εκείνος δε δέχτηκε τίποτα από τα δύο. Εκτοτε δεν ξαναπήγε στο πανεπιστήμιο και συνέχισε την έρευνά του, ανεξάρτητα.

Δούλεψε για πολλά χρόνια βοηθώντας όσο μπορούσε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω του. Για εκείνον, τον ‘Χωρίς Οικογένεια’ όπως τον φώναζε η γειτόνισσά του, ο κόσμος ήταν το σπίτι του. Σπανίως κρατούσε χρήματα για τον εαυτό του. Εξάλλου, τις καθημερινές του ανάγκες τις είχε ελαχιστοποιήσει και τις ουσιαστικές τις είχε ήδη καλύψει.

Το πλήθος πλεον είχε φτάσει έξω από το διαμέρισμά του. Σηκώθηκε και στάθηκε στη μέση του δωματίου.

Ανοιξε την πόρτα και το πρόσωπο του αρχηγού το πλήθους, αξύριστο και σχετικά βρωμερό, κόλλησε σχεδόν στην ανάσα του. ‘Θα έρθεις μαζί μας;’ Τον ρώτησε. ‘Όχι’ απάντησε. ‘Αν δεν είσαι μαζί μας, τότε είσαι εναντίον μας’ απεφάνθη ο αξύριστος και διατάζοντας τους υποτακτικούς ακολουθητές του, φώναξε: ‘Διαλύστε τα όλα. Μην αφήσετε τίποτα.’

Εκείνος έκανε ελαφρώς στην άκρη και μίλησε δυνατά: ‘Περάστε ελεύθερα’ είπε στο πλήθος.

Ένα βουητό μουχλιασμένης ανάσας ακούστηκε. ‘Δε θα αντισταθείς; Τόσο υποταγμένος είσαι;’ ουρλιαξαν.

Εκείνος τους κοίταξε χαμογελαστά. ‘Οχι’. Απάντησε.

Το πλήθος μπερδεύτηκε. Δε θα αντισταθεί ή δεν είναι υποταγμένος;

Εκείνος χαμογέλασε ξανά και παραμερίζοντας το πλήθος που στεκόταν μπροστά στο διαμέρισμα περιμένοντας κάποιον να αποφασίσει για τη διάλυσή του, κατέβηκε τα σκαλιά και βγήκε στον άδειο δρόμο.

Στον κόσμο που οι περισσότεροι διέλυαν, εκείνος προτιμούσε να φτιάχνει.

Κάθε εξήγηση θα ήταν περιττή. Κάθε παράπονο, θα ήταν αποκοτιά.

Συνέχισε να περπατάει, καθώς οι φωνές άρχισαν ξανά να πλησιάζουν.

Αλεξάνδρα Μπουτοπούλου

Δημοσιεύτηκε στο www.parallaximag.gr, στις 24 Νοεμβρίου 2011

''Aς αλλάξουμε τη διήγηση'' - Σκέψεις από τη δεύτερη επίσκεψη του TEDxAcademy στην Αθήνα.

2011-10-19T19:54:00.001+03:00

Parallaximag.gr, Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011.

Ο Στράτος πέρασε να με πάρει από το γραφείο νωρίς το μεσημέρι, με σκοπό να είμαστε στο Μουσείο Μπενάκη ως τις 3:30, για να παρακολουθήσουμε τις ομιλίες του TEDxAcademy,που ερχόταν για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα. Δυο ώρες και μισή μετά, μπήκαμε στο Μουσείο, έχοντας χάσει ήδη αρκετές από τις παρουσιάσεις. Η Αθήνα, παράλυτη από απεργίες των μεταφορικών μέσων, τους τόνους σκουπιδιών και το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων, φιλοξενούσε την καινοτομία και τη δημιουργικότητα. Περιττό να πω πως όταν επιτέλους κάθησα στη θέση μου, το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω ήταν να βάλω τις φωνές. ‘Καινοτομία και μποτιλιάρισμα’, σκέφτηκα. ‘Go figure’, που λένε και οι αμερικάνοι.

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό σε όλα τα TEDxAcademy που έχω παρακολουθήσει στο εξωτερικό. Ο ενθουσιασμός. Οι εικοσάλεπτες εισηγήσεις γίνονται σε κλίμα γιορτής. Η παρουσίαση μιας δημιουργικής δουλειάς, είναι εξάλλου μια ενέργεια που χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Όχι τόσο για να επικοινωνήσει τα βασικά χαρακτηριστικά που τη διέπουν, όσο για να εμπνεύσει το ακροατήριο προς μια νεα κατεύθυνση. Αυτή εξάλλου είναι και η δυναμική του TEDxAcademy παγκοσμίως. Η διάδοση των ιδεών αλλά και της διάθεσης για τη συνεχή δημιουργία τους.

Στην Αθήνα φέτος, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Το κλίμα εξάλλου τελευταία στην πόλη μας είναι βαρύ και οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους κουρασμένοι και χωρίς διάθεση. ‘Εχουμε τόσα προβλήματα, η χώρα καταρρέει. Ωραία τα συνέδρια, αλλά το θέμα είναι πως στην Ελλάδα αν είναι να κάνεις κάτι, θα το κάνεις με τεραστια δυσκολία΄ ακουγα τους ανθρώπους να λένε στα διαλείμματα. Δεν είχαν άδικο φυσικά. Ολοι μας, λίγο ως πολύ, έχουμε κακές εμπειρίες να διηγηθούμε. Αν όμως όλοι μας πάλι θέλουμε να βγούμε από αυτό το τέλμα, μήπως τελικά πρέπει εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε σενάριο στη διήγηση;

Να διηγηθούμε δηλαδή για την Παναγιώτα Βλάχου, που σπούδασε Ιταλική φιλολογία στην Ελλάδα, η αγάπη της όμως για τη φύση και την παραγωγή της, την έκανε να ιδρύσει μια πολυβραβευμένη εταιρεία-πρότυπο στην καλλιέργεια και εξαγωγή σαλιγκαριών. Η Παναγιώτα δε στάθηκε μόνο εκεί. Η εταιρεία της δίνει τη δυνατότητα σεμιναρίων, εργαστηρίων και εθελοντικής παρακολούθησης σε όσους ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με τα σαλιγκάρια. Ένα πολύ διαφορετικό μοντέλο επιχείρησης, από αυτά που έχουμε συνηθίσει.

Να διηγηθούμε για τον Πάνο Κανέλλη, πρόεδρο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής στη Θεσσαλονίκη, που η λατρεία του για τη γεωργία τον έκανε να έχει ως όραμα το να μεταδώσει με σοβαρότητα και ήθος, τη δυνατότητα καλλιέργειας της γης, το σεβασμό στο περιβάλλον, την καινοτομία στη γεωργία. Κατά τη διάρκεια της εισήγησής του,αρχικά το ακροατήριο χαμογελούσε με τη σκέψη του ‘να γίνουμε αγρότες’. Στο τέλος όμως όλοι έφυγαν με μια πολύ σοβαρή σκέψη στο μυαλό τους, για το επίπεδο που πρέπει να φτάσει η αγροτική ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Να διηγηθούμε για τον Κώστα Αποστολίδη, την Λίνα Σάρη, τον Κώστα Ευριπίδη, τον Αντώνη Σγαρδέλη και τόσους ακόμα που συμμετείχαν σ’αυτήν τη νεόφερτη αλλά τόσο εμπνευσμένη διοργάνωση στη χώρα μας. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για τους εισηγητές (πολλοί από αυτούς γνωστοί στο ευρύ κοινό για την πορεία τους ως τώρα) για όλους αυτούς τους ανθρώπους που ενάντια στις δυσκολίες, έβαλαν στόχους στη ζωή τους και τους πέτυχαν. Όμως σημασία δεν έχει αυτό, όσο η τελική αίσθηση του δύσθυμου αρχικώς ακροατηρίου, όταν πλεον η ημέρα είχε φτάσει στο τέλος της. ‘Οσο και δύσκολη να έχει γίνει η ζωή μας, χρειαζόμαστε ανθρώπους που μπορούν να μας δώσουν κουράγιο και πίστη’.

Διανύουμε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ιστορίας μας. Η κοινωνία αλλάζει, οι άνθρωποι το ίδιο. Μεταξύ της θεωρίας που λέει 'έχουμε τόσα προβλήματα, τα συνέδρια καινοτομίας δεν μπορούν να μας βοηθήσουν και πολύ’ προσωπικά έχω να απαντήσω πως ο κόσμος μας θα καταφέρει να αλλάξει μόνο όταν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε εμείς πριν από αυτόν.

Με λίγα λόγια, όταν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι, να αλλάξουμε το σενάριο της διήγησης.

''Ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει''

2011-04-22T10:53:00.003+03:00

Η ορμή και η δύναμη της σκέψης του καθηγητή Λιαντίνη, είναι πάντα για μένα μια πηγή έμπνευσης και συνέχειας σ'αυτόν τον κόσμο που πολλές φορές απογοητεύει.

Παρεξηγημένος απο πολλούς ο Λιαντίνης, το μόνο που χρειάζεται είναι να σκύψει κανείς κοντά στα κείμενά του για να συνειδητοποιήσει πως η ανθρώπινη διάσταση αυτού του φιλόσοφου, αγγίζει πολλές φορές το ουράνιο.

Αυτό είναι ένα ανέκδοτο κείμενο που έγραψε το 1997. Το πλούσιο επιστημονικό του έργο είναι ακόμα εδω, για να μάς θυμίζει πως η κατάκτηση της γνώσης ειναι μια διαρκής μάχη.

Καλή Ανάσταση σε όλους μας.

''Ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει''

Χάνεται ο σημερινός άνθρωπος. Ο κόσμος, η εποχή μας, ο πολιτισμός μας. Καταποντιζόμαστε όπως η αρχαία εκείνη Ατλαντίδα που γράφει στον Τίμαιο ο Πλάτων.

Αυτά δε σας τα λέω εγώ. Αυτά τα είπανε και τα γράψανε όλοι οι επιφανείς αιματολόγοι του πνεύματος από τον περασμένο κιόλας αιώνα. Ο Φριδερίκος Νίτσε, ο Ντοστογιέβσκι, ο Σπέγγλερ, ο Έλιοτ, ο Κάφκα, ο Φρόυντ, ο Τζόυς, ο δικός μας Καβάφης.

Σας κοιτώ και βλέπω να μην πιστεύετε αυτό που πιστεύουν. Ότι ήρθε η παρακμή και έρχεται και η πτώση του πολιτισμού μας. Σαν την παρακμή και την πτώση της Ρώμης που συμπαράσυρε μαζί της ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Αλλά το να μην πιστεύετε, αυτό ακριβώς είναι η απόδειξη ότι η γοερή αυτή πρόταση είναι αληθινή. Οι κακές προφητείες της Κασσάνδρας βγαίνουν αληθινές, γιατί κανείς δεν τις πίστευε.

Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι έλειψε από τη ζωή μας η αίσθηση του τραγικού. Ξεχάσαμε τον ηρωικό μας αντίλογο με τις Ευμενίδες, που είπε ο Σεφέρης. Μας πήρε ο ύπνος, μας πήραν για πεθαμένους κι έφυγαν βρίζοντας τους θεούς που μας προστατεύουν.

Τι σημαίνει τραγικό, τι σημαίνει αίσθηση του τραγικού;

Την αλήθεια αυτή τη διατύπωσε μαθηματικά ο Δημόκριτος:

Φυσικώς και αδιδάκτως ο άνθρωπος φεύγει μεν την αλγηδόνα, διώκει δε την ηδονήν.

Και εδώ είναι το δύσκολο. Ο άνθρωπος, προπαντός σήμερα, με το ευδαιμονιστικό ιδεώδες που τον κατακλύζει ζητά μόνο τη χαρά και αποστρέφει το πρόσωπό του στη λύπη. Με άλλα λόγια έγινε μισός και μισερός. Έγινε μονοσήμαντος, ανισόποδος και ανισοσκελής και ανισόρροπος. Έγινε μ’ ένα λόγο αφύσικος.

Μεταχειρίζεται μόνο το Είναι της φύσης και παροπλίζει το Μηδέν. Αποτέλεσμα ο πολιτισμός του, ο τρόπος της ζωής του δηλαδή, είναι της παρακμής και της αποσύνθεσης. Είναι η λευχαιμία του σύγχρονου πολιτισμού που επισήμαναν εκείνοι οι επιφανείς αιματολόγοι που ανέφερα στην αρχή.

Η ευθύνη μας για τις μέλλουσες γενεές είναι ανυπολόγιστη. Γιατί με την παιδεία που δίνουμε στα παιδιά μας τους κρύβουμε συστηματικά την κακή όψη της φύσης και της ζωής. Το αίσθημα του τραγικού το κρύψαμε στη σπηλιά όπως φυλάκισε ο Σίσυφος το θάνατο. Και αλίμονο στο Σίσυφο, όταν ψηλά από τον Όλυμπο θα αντιληφθούν οι θεοί την πονηριά του.

(πηγή: www.liantinis.gr)

Δεν ξέρεις ποτέ – Τα περιστέρια (Εφημερίδα 'Παράλλαξη', Απρίλιος 2011)

2011-04-05T10:58:00.001+03:00

Στο διαμέρισμα ήταν συνήθως μόνη. Εκλεινε και τα πατζούρια γιατί τα πολλά φώτα τήν ενοχλούσαν και περνούσε αρκετές ώρες εκει, διαβάζοντας με το λιγοστό φως μιας μικρής λάμπας σε στυλ ‘Γκαουντί’, πού είχε φέρει απο την Βαρκελώνη. Τι να τα κάνει τα φώτα? Σπανίως δεχόταν επισκέψεις. Οι φιλοι είχαν πια λιγοστέψει και τους εραστές δεν μπορούσε να τους ανεχτεί και πολύ. Τον τελευταίο καιρό αισθανόταν πως όσο λιγότερους ανθρώπους έβλεπε, τόσο καλύτερα περνούσε. Κουραζόταν να τούς ακούει να μιλάνε συνεχώς για τα ίδια πράγματα. Οι γυναίκες για τις αποτυχημένες τους σχέσεις που εξακολουθούσαν να διατηρούν, οι άνδρες για τα προβλήματά τους στη δουλειά, που δεν τολμούσαν να ρισκάρουν να αλλάξουν. ‘Αδύναμα ανθρωπάκια’ σκεφτόταν ‘ανικανα να πάρετε την ευθύνη των επιλογών σας. Μόνο να γκρινιάζετε μπορείτε’. Παλιότερα τσακωνόταν συνεχώς με όλους. Σιγά σιγά όμως οι παρέες της άρχισαν να απομακρύνονται από εκείνη κι εκείνη να απομακρύνεται απο τις παρέες της. Ποιός είχε κάνει την αρχή, δεν είχε σημασία.

Εκείνη τη νύχτα, έπεσε για ύπνο πιο ήρεμη απο άλλες φορές. Τήν είχε ευχαριστήσει πολύ το βιβλίο που διάβαζε. Μάχη Σουλιώτη, ʽΓυναίκες μόνες, γυναίκες αμαζόνεςʼ. Αυτή η Μάχη Σουλιώτη τής άρεσε πολύ. Οι απόψεις της για τη ζωή, τους ανθρώπους, τον έρωτα. ‘Ο ερωτας. Χα!΄κάγχασε μέσα της. ‘Κανείς δεν ειναι διατεθειμένος να δώσει το παραμικρό για την αγάπη και θέλουν κι έρωτες’ σκέφτηκε. ‘Καλύτερα μόνη μου’...Ξανασκέφτηκε.

Πριν μερικές μέρες είχε παει στο φούρνο και η φουρνάρισσα τη ρώτησε αν έχει κανέναν άνδρα να αγαπάει. ʽΔεν ειμαι εγω για αγάπες κυρία Ελένηʼ απάντησε κοφτά. ʽΜεγάλωσα’.

ʽΗ αγάπη, κορίτσι μου, μπορεί να κρυφτεί παντού και να ξεπηδήσει απο το πουθενά. Δεν έχει ηλικία. Μόνο που θέλει θάρρος και πολλή υπομονή. Αυτό να θυμάσαι’ τής είπε η γυναίκα χαμογελαστά.

ʽΚαλα, καλαʼ απάντησε εκείνη και έφυγε με το πολύσπορο διαίτης στο χέρι. Σαρανταπέντε χρόνια δίαιτα, σκέφτηκε, και που την κάνω τι κατάλαβα? Μετάνιωσε γι’αυτην τη σκέψη και σκέφτηκε την φουρνάρισσα. Τι ξερει κι αυτη? Μονολόγησε.

Με όλες αυτές τις σκέψεις στο κεφάλι της, ο ύπνος δεν άργησε να την πάρει, όμως πολύ σύντομα ένας θόρυβος την έκανε να πεταχτεί απότομα. Ερχόταν απο την κουζίνα. Ξαφνιάστηκε. Σηκώθηκε πατώντας στα δάχτυλα των ποδιών της και προχώρησε προς την κουζίνα αποφασισμένη για όλα. Κοίταξε γύρω της. Κανείς. Ο θόρυβος ερχόταν μέσα απο τον απορροφητήρα. ‘Αλλο κι αυτο’ σκέφτηκε. ‘Εχω να τον χρησιμοποιήσω χρόνια’. Αφουγκράστηκε καλύτερα. Στην αρχή, ενας ήχος στριγγός, σα να σέρνεις τα νύχια σου πάνω στο σίδερο. Λιγο μετά κάτι σαν ενα μικρό σφυράκι που χτυπάει ρυθμικά πάνω σε ένα καρφί. Ξανά ο στριγγός ήχος και ξανά ο ρυθμός απο το καρφάκι. Χτύπησε με το χέρι της το καπάκι του απορροφητήρα. Ο ήχος σταμάτησε για λίγο.

Πήγε να πάρει τηλέφωνο την μητέρα της. Κάτι θα ήξερε παραπάνω. Ενα λεπτό μετά, το ξανασκεφτηκε. ‘Τι μού φταίει μεγάλη γυναίκα να την ανησυχήσω νυχτιάτικα’ ειπε και το έκλεισε.

Αποφάσισε να αναλάβει δράση. Πήρε ένα μικρό σκαμπό και σκαρφάλωσε. Αρχισε να τραβάει το σωλήνα που συνέδεε το σκέπαστρο του απορροφητήρα, με το παραθυράκι της κουζίνας. Το διαμέρισμα ήταν παλιό και ο απορροφητήρας φτιαγμένος απο ένα σκληρό, σκουριασμένο πια σίδερο. Παντα έλεγε να τον αλλάξει. Δεν το έκανε ποτέ. Αρχισε να κοπανάει με τα χέρια της το σκέπαστρο, να προσπαθεί να το ξεκολλήσει, να τραβάει με δύναμη τις δυο του άκρες. ‘Δεν μπορεί’ ειπε ‘Δεν υπάρχει τιποτα που να φοβάμαι, θα τα καταφέρω’. Θυμήθηκε την Μάχη Σουλιώτη. ‘Γυναίκες μόνες, γυναίκες αμαζόνες’. Στη σκέψη αυτή, η μανία της έγινε τόση που ξεκολλώντας τελικά το καπάκι, έχασε την ισορροπία της, έπεσε προς τα πίσω. Σωριάστηκε στο πάτωμα. Σήκωσε το κεφάλι της βέβαιη πως θα έβρισκε κάτι αποτρόπαιο, αλλά το θέαμα την διέψευσε.

Δυο περιστέρια, κουρνιασμένα το ένα στα φτερά του άλλου, προστάτευαν στη ζέστη του απορροφητήρα τα αυγά τους, κοιτάζοντάς την τρομαγμένα.

Τήν επιασαν τα κλάματα. Αυτό προσπαθούσε να εξολοθρεύσει τόση ώρα? Θυμήθηκε εκείνη τη γυναίκα στο φούρνο.

Η αγάπη κορίτσι μου, μπορεί να κρυφτεί παντού και να ξεπηδήσει απο το πουθενά.

Την επόμενη ημέρα αποφάσισε να ανοίξει τα πατζούρια και να κάνει μια μικρή συγκέντρωση με φίλους στο σπιτι. Οσους έβρισκε, δεν είχε σημασία. Στο δρόμο για τη δουλειά, κατευθυνόμενη προς το αυτοκίνητό της, πέταξε τα βιβλία της Μάχης Σουλιώτη στα σκουπίδια.

Δεν ξέρεις ποτέ.

Επόμενος σταθμός.

2011-03-09T14:23:00.004+02:00

Την ώρα που κατεβήκαμε απο το τρένο, ένιωσα ένα ρίγος στην πλάτη. Το ίδιο που ένιωθα κάθε φορά που έφτανα σε ένα μέρος που δεν είχα ξαναδει. Αυτή τη φορά, Gare de l'Est, Παρίσι. Εσφιξα τον μικρό επάνω μου. Φοβήθηκα. Εκείνος με κοίταξε όπως πάντα, γελώντας απορημένος. Ηταν πεντε χρονών και οχτώ μηνων.

Απο την ώρα που τόν γέννησα, έπρεπε να παίζουμε αυτό το κυνηγητό. Η Ευρώπη είχε γίνει κάτι σαν επιτραπέζιο παιχνίδι. Με κάθε ζαριά, διαλέγαμε και ένα νεο τετραγωνάκι να χτίσουμε το σπίτι μας. Ετσι τού έλεγα. 'Ριξε το ζάρι'. Εκείνος το έριχνε. Βρυξέλλες, Πράγα, Λωζάνη, Μόναχο, Μιλάνο. Λίγο αργότερα το διαλύαμε, ή μάλλον το διέλυα και ξαναπαίρναμε κάποιο τρένο. Τώρα ήταν η σειρα για το Παρίσι. Το Παρίσι το περίμενα σαν τον έρωτα, που πάντα σκεφτόμουν πως δε θα έρθει ποτέ, αλλά όλο και κάτι ακουγόταν στην πόρτα. Για λίγο.

Ο μικρός μου πήγε να ξεφύγει απο το χέρι μου που τον κρατούσε σφιχτά, καθως κατεβαίναμε τα σκαλιά του τρένου. Μπροστά μας ήταν ένας τεράστιος άσπρος μαλλιαρός σκύλος. Το αφεντικό του τον είχε αφήσει λυτό και εκεινος έτρεχε χαρούμενος ανάμεσα στους ανθρώπους. Το παιδί, το παιδί μου, προσπάθησε να αγγίξει με το ένα ελεύθερό του χέρι την ουρά του, τραβώντας με απότομα με το άλλο. Οχι, δεν ήμουν υστερική μάνα, η επιβίωσή μου δεν ήταν εξάλλου δεδομένη για να σηκώνω τέτοιες πολυτέλειες. Φοβόμουν απλά μήπως πέσει στα σκαλοπάτια και χτυπήσει. Τον αγκάλιασα και τόν κατέβασα κάτω. Εκει, τον άφησα να χαϊδέψει τη φουντωτή ουρά του κάτασπρου σκύλου. Του πρώτου εγκάρδιου πλάσματος που συναντούσαμε στη νεα μας πόλη.

Μάζεψα τη μια και μοναδική μας ξεχαρβαλωμένη βαλίτσα με το ένα μου χέρι. Ποιος να μού το'λεγε? Πριν χρόνια δεν κουνούσα ρούπι χωρίς τα φορέματα και τα ψηλοτάκουνά μου. Χωρίς τα καλλυντικά μου, τα βιβλία μου, τα cd μου. Τωρα, τιποτα απο ολα αυτα. Μόνο το παιδί. Το παιδί μου.

Ο σταθμός είχε τόσο κόσμο που με εκνεύριζε. Ποτέ δε μού άρεσε ο πολύς κόσμος, μού δημιουργούσε μια αίσθηση αηδίας. Τον έβρισκα ανιαρό τον πολύ κόσμο. Επιασα ξανα σφιχτα το χέρι του μικρού. Ο σκύλος στάθηκε δίπλα μας. Ενα μυστήριο πράγμα. Τα σκυλιά ποτέ δε μού γάβγιζαν. Ουτε του μικρού. Παντα πλησίαζαν δίπλα μας και εβαζαν το κεφάλι τους αβιαστα κάτω απο την παλάμη μου να τα χαϊδέψω. Ο μικρός χαιρόταν με αυτο, είχαμε πάντα φιλους έτσι, οπου και να πηγαίναμε.

Ηταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για τη ζωή που επέλεξα να τού επιβάλλω. Αν στο μέλλον με μισούσε, θα ειχε κάθε δικαίωμα.

Το ρολόι του σταθμού χτυπησε έντεκα φορές. Δευτέρα, 8 Μαρτίου του 1999, πλησίαζαν μεσάνυχτα. Τα τελευταία πέντε χρόνια και οχτώ μήνες ομως, οι ημερομηνίες είχαν πάψει να εχουν πλέον την οποιαδήποτε σημασία.

Ενα χτύπημα ακόμα. Τριτη 9 Μαρτίου. Τα καταφέραμε και σήμερα. Αυτό είχε σημασία.

Το νόημα των λέξεων ή αλλιώς 'αύριο είναι μια άλλη μέρα'

2011-01-28T14:52:00.002+02:00

Χθες βράδυ, κάτω απο την επίδραση των -ξεκάθαρα- τηλεοπτικών γεγονότων έξω απο την Νομική, έπεσα για ύπνο με πολλές σταγόνες λύπης στην ψυχή μου.

Οχι, δεν είδα τηλεόραση. Σπανίως βλέπω. Αρνούμαι να συμμετέχω σε οργανωμένες τηλεοπτικές φιέστες, απο τις οποίες δεν έχω να κερδίσω τίποτα. Γνωρίζω καλά δε, πώς η ζωή είναι ένα τυχαίο γεγονός. Φροντίζω να ευχαριστώ την τύχη μου που με έφερε στην Ελλάδα αντι της Καμπούλ και σιωπηλά, πλην όμως ουσιαστικά, ξέρω πολύ καλά τι να κάνω γι’αυτό. Και το κάνω. Χωρίς φανφάρες, χωρίς φωνακλάδικες trendy οργανώσεις που μαζεύουν κουβέρτες για τους φτωχούς, χωρίς δήθεν καταλήψεις, χωρίς πολλά πολλά. Εγω ξέρω. Και αυτό φτάνει. Γι’αυτο και δε με νοιάζει να δω τις εξελίξεις μιας οργανωμένης φιέστας μέσα στη Νομική Αθηνών.

Αλλού βρίσκεται η λύπη μου.

Σκέφτομαι ότι τον τελευταίο καιρό, οι λέξεις αυτής της υπέροχης ελληνικής γλώσσας έχουν χάσει το νόημά τους. Τις κάναμε να χάσουν το νόημά τους. Να σας πω μερικά παραδείγματα. Παρανομία, σκάνδαλο, απάτη, ευθύνη, τιμή, εγκλημα, δίκαιο, άσυλο. Ακούγονται πολύ αυτές οι λέξεις τελευταία και δε σημαίνουν απολυτως τίποτα. Μπορούμε να κάνουμε γλωσσικά παιχνίδια μ’αυτές ναι, ομως ανευ ουσίας. Για παράδειγμα.

‘Ο πρωθυπουργός ζήτησε να αναλάβουν ολοι τις ευθύνες τους και να μην καταλυθεί το κράτος δικαίου’.

Θέλετε τωρα να το πούμε αλλιώς?

‘Το κράτος δικαίου ζήτησε να μην καταλυθούν οι ευθύνες ολων και να αναλάβει ο πρωθυπουργός’

Η και αλλιώς.

‘Οι ευθύνες όλων ζήτησαν να μην καταλυθεί ο πρωθυπουργός και να αναλάβει το κράτος δικαίου’

Βλέπετε κάποια διαφορα, εκτός απο τις μεταφορές υποκειμένου, ρήματος και αντικειμένου?

Πνίγομαι...Ψάχνω λίγο αέρα, μια ανάσα, μια πνόη. Ποια πνοή? Ακόμα και αυτή η λέξη έχει χάσει το νόημά της.

Η πνοή είναι αέρας. Ειναι ανάσα. Ειναι αναγέννηση. Ειναι δημιουργία. Δεν μπορεί να ειναι κάτι άλλο. Δυστυχώς ομως, οι ¨πνοές¨αυτες ειναι πολύ λιγες. Οσοι απο εμας δηλαδή που ακόμα έχουμε μια θετική σκέψη για τα πράγματα και δεν έχουμε απογοητευτεί πλήρως απο όσα γινονται γυρω μας. Ακόμα χειρότερα δε, πλεον οι ¨πνοές¨ αυτές είναι το σημερινό ¨περιθώριο¨. Και αυτο που κάποτε αποκαλούσαμε ¨περιθώριο¨σήμερα λεγεται ¨κρατος¨.

Να πώς αλλάζουν οι λέξεις...

Τα τελευταία δυο χρόνια έχουν στιγματιστεί με πολύ ισχυρά γεγονότα για τη χώρα. Το κάψιμο της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 2008, η είσοδός μας στο ΔΝΤ, οι νεκροί της Marfin, το Βατοπέδι, η Siemens, τα νεα μέτρα, τα ‘αλλα νεα μέτρα’ κ.ο.κ. Συμπληρώστε εσείς τον υπόλοιπο κατάλογο, σίγουρα ξεχνάω πολλά.

Η ουσία όμως είναι μια. Το δια ταύτα δηλαδή που παραμένει.

Είναι λυπηρό, που για τόσους πολλούς σημαντικούς λόγους, το ‘περιθώριο’ αρνείται να αντιδράσει. Αντιθέτως, αυτοί που συνηθίζουμε να βλέπουμε συνεχώς να αντιδρά, είναι κατ'ουσίαν το ¨κρατος¨και τη μάζα του, σε διάφορες μορφες. Στα πρόσωπα των ντεμέκ αναρχικών, των κατευθυνόμενων ομάδων, των τραμπούκων, των δήθεν αριστερών, των δήθεν φιλευλέυθερων, των ματ, και του ελληναριού γενικότερα.

Αν πιστεύαμε οτι υπάρχει ακόμα ελπίδα, αν όσοι εκπροσωπούμε (ή πιστεύουμε οτι εκπροσωπούμε αυτές τις "πνοές" της διαφορετικότητας) ξεσηκωθούμε και ζητήσουμε καλύτερο και δικαιότερο κράτος, αν αποφασίσουμε επιτέλους να παρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, αν κατέβουμε στους δρόμους για μια καλύτερη κοινωνία, αν ολοι εμείς ήμασταν ζωντανή πλειοψηφία, τότε η πραγματικότητα θα ήταν πολύ διαφορετική απο τα σημερινά καθημερινά σκουπίδια και τη στρωματσάδα εντός και εκτός Νομικής.

Νιώθω και καταλαβαίνω πως οι ¨πνοές¨αυτες, οι άνθρωποι πισω απο τις σκιές, ειναι λιγοι, απογοητευμένοι, κουρασμένοι, σκόρπιοι, και κυρίως, ανοργάνωτοι. Και ο κόπος που απαιτείται για να ανασυνταχθούν και να γινουν δύναμη ισχυρή, μιας νεας πραγματικότητας, απαιτεί τεράστια ψυχικά αποθέματα ενέργειας, που φαίνεται να μην υπάρχουν. ΚΑΝΕΝΑΣ δε δείχνει διατεθειμένος να παλέψει.

Αντίθετα, εκείνοι που επιθυμούν να διατηρούν την υπάρχουσα αποχαυνωτική κατάσταση του χάους, χρειάζονται πολύ λιγότερη ενέργεια να ξοδέψουν.

Τελικά, είναι ολα μια απλή μαθηματική πράξη...

Σαφέστατα δεν ειναι οι αγανακτισμένοι πολίτες αυτοί που τα σπάνε. Αυτοί που καίνε και λεηλατούν κτίρια και συνειδήσει. Δεν είναι η εργατική τάξη αυτή που πρωτοστατεί. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΙΚΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΥΤΟ. Πλέον, οι τζάμπα - μάγκες έχουν γίνει εκφραστές της κοινής γνώμης και η κοινή γνώμη παρακολουθεί τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Το χειρότερο όλων ειναι οτι μάς αξιζει ολο αυτο, γιατι όλοι μας είμαστε συνεργοί στο ίδιο έγκλημα. Ανάμεσα στο ζαπινγκ για το ΄Ράδιο Αρβύλα΄και την επανάληψη του Master Chef, παρακολουθούμε μια θλιβερή ‘κατάληψη’ φτύνοντας τις φλούδες απο το πασατέμπο που αγοράσαμε απο αυτούς που σήμερα ΄ευαισθητοποιούνται’ υπερ των μεταναστών. Και η ζωή συνεχίζεται...

Η επιλογή όμως βρίσκεται στο ‘πώς’ συνεχίζεται αυτή η ζωή...

Χθες βράδυ ένας φίλος μου, μού είπε πως ‘αύριο ειναι μια άλλη μέρα’. Και κάπου εκει, αυτή η αίσθηση λύπης, η πρόσκαιρη αίσθηση λύπης, σταμάτησε να υπάρχει. Ετσι ειναι. ‘Αυριο ειναι μια άλλη μέρα’.

Σήμερα το πρωι που ξύπνησα, συνειδητοποίησα πως τελικά χαίρομαι.

Χαίρομαι γιατι αυτοί που καίνε, λεηλατούν, καταστρέφουν και περιμένουν εναγωνίως να δουν το μακελειό να έρχεται, δεν έχουν καμιά ελπίδα για το αύριο. Δεν έχουν καμία ιδεολογία και καμία συγκρότηση στη σκέψη τους.

Χαίρομαι γιατι δεν έχουν ούτε καν ένα σύνθημα που να τους ενώνει, πέρα από την χαιρέκακη απόλαυση να βλέπουν να σπέρνουν την καταστροφή.

Χαίρομαι που ακόμα μπορούμε να γράφουμε¨, για να παραφράσω τον J.M.G Le Clezio, βραβευμένο με Νομπελ Λογοτεχνίας. ¨Είναι και αυτός ένας τρόπος αντίδρασης οταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες της πραγματικότητας, ένας τρόπος επικοινωνίας για να δουμε τα πράγματα απο κάποια απόσταση, ενας τρόπος να σκεφτούμε λίγο παραπάνω¨

Χαίρομαι, τέλος, που για μένα οι λέξεις έχουν ακόμα νόημα.

Ευχομαι και για πολλούς απο εσάς, ακόμα.

Καλό σαββατοκύριακο.

Η 'άλλη' Τόσκα

2011-01-23T13:25:00.003+02:00

Εχω γράψει και έχω σβησει καμια δεκαριά φορές ό,τι έχω σκεφτεί να πω για τη χθεσινή Τόσκα στο Μέγαρο Μουσικής. Απο την μια μεριά, βλέπω τον Puccini να με κοιτάει κάπως περίεργα. Μπροστά στο μεγαλείο της μουσικής του, ντρέπομαι και να μιλήσω. Τον Stuart Neil, την Tiziana Caruso, τον Δημήτρη Πλατανιά. Καλλιτέχνες μεγάλης δυνατότητας που η φωνή τους με ταξιδεύει τόσο πολύ ου κάθε κουβέντα μπορεί να χαλάσει το ταξίδι. Απο την άλλη μεριά, βλέπω τα συναισθήματά μου για την όπερα να χορεύουν μπροστά στα μάτια μου με τέτοια ένταση, που μού φαίνεται αδύνατον να μην καταφέρω να πω κάτι. Εστω κάτι.

Προσπαθώ να τα αρπάξω και να τα φυλακίσω σε λέξεις, μα είναι τόσο δύσκολο. Πως να περιορίσεις την καταιγίδα του συναισθήματος την ώρα που ο Μάριο Καβαραντοσι τραγουδάει ‘Quale occhio al mondo può star di paro all'ardente occhio tuo nero’ (ποια μάτια μπορούν να συγκριθούν με τα δικά σου, παθιασμένα μαύρα μάτια) στην ζηλιάρα Τόσκα? Πώς να γράψεις σε λέξεις τα δάκρυα που σε πλημμυρίζουν τη στιγμή που η Τοσκα, διαλυμένη απο την τρικυμία της αγάπης της φωνάζει ‘Nell’ora del dolor, perche Sinor, ah, perche ne me rimunere cosi?’ (την ώρα του πόνου, γιατί Θέε μου με επιβραβεύεις έτσι’?

Ρητορικές ερωτήσεις.

Χθες βράδυ, στο Μέγαρο Μουσικής όμως, είδα μια άλλη Τόσκα. Πώς λέμε ‘η άλλη Ελλάδα ειναι εδω’? Αυτήν την Τόσκα είδα. Εχοντας παρακολουθήσει όπερα στα περισσότερα μουσικά θέατρα της Ευρώπης, κάθε φορά που πήγαινα στη Λυρική Σκηνή αισθανόμουν πάντα κάτι να λείπει. Η ακουστική του χώρου δεν είναι αντάξια των έργων. Ο περιορισμένος χώρος στη σκηνή δε βοηθάει τη σκηνοθεσία να επεκταθεί. Ο δημοσιοϋπαλληλικός χαρακτήρας των περισσότερων συντελεστών δημιουργούσε πάντα την αίσθηση οτι τα έργα παρουσιάζονταν διεκπεραιωτικά και όχι με ‘αίμα ψυχής’.

Ο περισσότερος κόσμος κατηγορεί την Ελλάδα για έλλειψη ομαδικότητας, επαγγελματισμού, πίστης στο σκοπό και διάθεση για δουλειά. Κατ’εμε, αυτοί που συνηθίζουν να ψέγουν τόσο έντονα, είναι οι πρώτοι που φέρουν και αυτά τα χαρακτηριστικά. Αλλά αυτό ειναι μια άλλη κουβέντα, που δεν ταιριάζει αυτη τη στιγμή με την παθιασμένη Φλόρια Τόσκα.

Αυτό που ταιριάζει όμως είναι η δυναμική της ορχήστρας που υπο τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, έδειξε πως μπορεί να μεταβληθεί σε μια δυνατή ενέργεια που βοηθάει τη δράση του έργου. Υπήρξαν δε στιγμές που πραγματικά η ορχήστρα σχεδόν σού επέβαλλε να παρατηρήσεις τον τρόπο με τον οποίο ‘μιλούσαν’ τα όργανα μεταξύ τους, παρά την ίδια τη σκηνή. Μόνο ευχαρίστη θα μπορούσε να είναι αυτή η μουσική έκπληξη.

Αυτό που επίσης ταιριάζει, είναι το λιτό όμως τόσο εντυπωσιακό σκηνικό του Νίκου Πετρόπουλου (ο οποίος έκανε και τη σκηνοθεσία) που εξυπηρετεί κατ'εμε έναν μοναδικό σκοπό. Ενω μάς μεταφέρει έντονα στην Ιταλία του 1944, ακριβώς επειδη δεν 'κραυγάζει', η προσοχή μας στρέφεται στους πρωταγωνιστές του έργου. Μακριά απο τα συνηθισμένα 'βαριά' σκηνικά του belcanto, η μινιμαλιστική προσέγγιση του Νίκου Πετρόπουλου δεν εχει να ζηλέψει τίποτα απο μεγάλες ευρωπαϊκές παραγωγές. Με τον κατάλληλο φωτισμό δε (Λευτέρης Παυλόπουλος) υπήρξαν στιγμές που σε εξέπληττε το 'θάρρος' του σκηνοθέτη για μια όσο δυνατόν περισσότερο αφαιρετική επιλογή.

Αυτό που ταιριάζει τέλος, είναι να παραδεχτούμε πως όταν υπάρξει ορεξη, διάθεση, σεβασμός στο σκοπό, καλές συνεργασίες και πρακτική δυνατότητα όπως ο εξαιρετικός χώρος του Μεγάρου Μουσικής, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κάτι παραπάνω απο αυτό που έχουμε συνηθίσει. Κατα τη γνώμη μου, αυτό πρέπει και να κρατήσουμε αν θέλουμε να προχωρήσουμε ακόμα πιο πολύ. Τα υπόλοιπα, κατηγορίες, γενικεύσεις και γκρίνιες, δεν έχουν καμία σημασία, είναι λεπτομέρειες που μόνο πίσω μπορούν να μάς κρατάνε.

Vissi d’arte, τραγουδάει η Φλορια Τόσκα σε μια απο τις πιο γνωστές και συγκινητικές άριες. ‘Εζησα για την τέχνη’.

Γίνεται κι αλλιώς, Φλόρια?

Ρητορικές ερωτήσεις...

ΥΓ: Η αίθουσα 'Αλεξάνδρα Τριάντη' του Μεγάρου, ενισχύει τόσο πολύ την ακουστική και την απόδοση του έργου, που εντείνει την ανάγκη για τη γρήγορη μεταφορά της ΕΛΣ σε άλλο χώρο. Ας ευχηθούμε ότι με την ολοκλήρωση της νέας Οπερας το 2015, δε θα μιλάμε πια για μια ‘αλλη Τοσκα’ και φυσικά όχι για μια ‘αλλη Ελλάδα’.

Ο 'πεσών' των διοδίων

2011-01-14T12:11:00.004+02:00

H πρόσφατη ιστορία με τον Απόστολο Γκλέτσο σε ρόλο Αγγελου Κρεούζη και η ατέρμονη κριτική των ΜΜΕ αλλα και μεγάλου μέρους του κόσμου, για την ʽαπολίτιστηʼ και παραβατική συμπεριφορά του, με έκανε για άλλη μια φορά να σκεφτώ αυτό που τόσο εύστοχα έχει περιγράψει ο πολυαγαπημένος Μαρσέλ Προυστ. ʽΟι άνθρωποι επιθυμούν να μάθουν κολύμπι, κρατώντας την ίδια στιγμή και το ένα πόδι τους στη στεριάʼ.

Με λίγα λόγια, κανείς δε θέλει να ρισκάρει τίποτα απο αυτά που συνήθισε να είναι η προστατευτική του ασπίδα, χρόνια τώρα.

Πάνω απο μια τριαντακονταετία, η κοινωνία μας προάγει και προβάλλει ακριβώς αυτό το γκλέτσειο μοντέλο, με αμυδρές παραλλαγές αναλόγως της εποχικότητας. Αντρας βαρύς, πολύ γκόμενος, εργένης αμετανόητος, αξέχαστος εραστής της μιας βραδιάς, βαράει το χέρι στο τραπέζι και τα φέρνει όλα ανάστα. Παντρεύεται τη γυναίκα που γνώρισε χθες γιατί ‘γουστάρει’ και την χωρίζει αύριο πάλι γιατί ‘γουστάρει. Χορεύει ζεϊμπέκικο γιατί ‘γουστάρει’ και βαράει κουμπουριές γιατί ‘γουστάρει’. Είναι Ελληνας προερχόμενος απο τους αρχαίους βέβαια, όμως επειδή είναι και μεσογειακός τύπος παράλληλα, συνδυαζει συναίσθημα και εκδηλωτικότητα με περισσή μαεστρία. Πάλι γιατί γουστάρει. Κάποια στιγμή, καθώς τα χρόνια περνάνε και η αναδουλειά χτυπάει την πόρτα, ανοίγεται μπροστά του ένας νέος κόσμος. Αυτός της πολιτικής.

Φυσικά, ολα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του δεν τον εμποδίζουν να πολιτευτεί, καθώς οι ψηφοφόροι με τη μνήμη χρυσόψαρου, ενδιαφέρονται να ψηφίσουν κάποιον ʽπου ξέρουνʼ παρά κάποιον που έχει τις ικανότητες . Τον δικό τους άνθρωπο. Την ώρα που μπαίνει στα σπίτια τους τα απογεύματα της σαπουνόπερας και τα βράδια του τηλεοπτικού σόφτ πορνό. Την ίδια αυτή ώρα που υποτίθεται θα μπορούσαν να παίζουν με τα παιδιά τους, ή να κάνουν έρωτα με τον σύντροφό τους εκεινοι επιλέγουν να χτίσουν τηλεοπτικούς ήρωες τους οποιους αργότερα θα τους κάνουν νταντάδες των παιδιών τους, εικονικούς ‘εραστές’ της γκόμενάς τους οταν θα βλέπουν μπάλα και μελλοντικούς ηγέτες της σκέψης τους.

Ο πολιτικός κόσμος το γνωρίζει αυτό καλά, γιʼαυτό και βάζει στο παιχνίδι πρωην ή νυν ηθοποιούς, μοντέλα και λοιπές ‘διασημότητες’. Γιατί θα φέρουν ψήφους. Γιατί μια ωραία γυναίκα στην πολιτική, είναι προτιμότερη απο έναν χοντρό ‘σοσιαλιστή’ με μουστάκι. Η απο έναν υστερικά φρεσκοξυρισμένο ‘δεξιό’. Γιατί ο αγαπημένος μας ήρωας των σήριαλ ή των ‘reality shows’ είναι λαοπρόβλητος και δημοφιλής. Γι’αυτόν και για κανέναν άλλο λόγο. Μη γελιέστε.

Το παραπάνω μοντελάκι ʽπολιτικού παράγονταʼ, βγαίνει και σε γυναικείο αλλά δε θα κουραστώ να το περιγράψω αναλυτικά. Δεν υπαρχει λόγος, καθώς η εικόνα είναι γνωστή. Χειλη μισάνοιχτα, κώλος πεταχτός, ντύσιμο α λα Αντζελίνα Τζολί (γιατι ειναι και δυναμική παράλληλα) ή α λα Ντονατέλα Βερσάτσε στο πιο μοδάτο (γιατί ειναι και σικάτη) και γλώσσα που μπορεί να φτάσει ως την Κίνα. Είτε θέλει να σε γλείψει, είτε θέλει να σε βρίσει.

Τα δυο αυτά μοντέλα, σε μια κοινωνία που σέβεται το σύνολο και αποζητά την ανάπτυξη, την εξέλιξη και τη δημιουργία, φυσικά δεν έχουν θέση. Γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί δε γίνεται. Γιατί αν θέλεις να φας το περισσότερο της ζωής σου να κάνεις επιλογές της πλάκας, με γεια σου και χαρά σου και μπράβο σου. Ομως δεν μπορεί ξαφνικά ένα πρωί εκεί γυρω στα σαράντα, να προσπαθείς να με πείσεις πως είσαι σοβαρός/ή και προσπαθείς για έναν καλύτερο κόσμο. Ως τώρα περνούσες μήνες στα παράθυρα των δελτίων να τσακώνεσαι με την γκόμενά σου. Ως τώρα προσπαθούσες να χωρίσεις δημοσίως την περιουσία του άνδρα σου απο την πρώην γυναίκα του. Ως τώρα το μόνο που έκανες ήταν να παράγεις υποκουλτούρα. Οποτε δε γίνεται να με πείσεις πως σε ενδιαφέρει η κοινωνία, το ήθος και η ποιότητα ζωής. Λυπάμαι δε γίνεται. Τέλος. Πάρτο το χαμπάρι. Νομοτέλεια.

Συνεχίζεται λοιπόν ατέρμονα μια ισοπεδωτική πρακτική ετών, η οποία όπως είναι λογικό, οδηγεί σε συμπεριφορές υπερβολής. Πάνω εκεί λοιπόν, Παρακμής και Χρέους γωνία, εμφανίζεται ο Γκλέτσος πάνω στη μπουλντόζα και τα κάνει όλα μπάχαλο. Ουδείς αναρωτιέται το απλο. ‘Και πότε δεν τα έκανε μπάχαλο ο κάθε Γκλέτσος?’

Τη στιγμή λοιπόν που έχουμε ένα σωρό πολύ σημαντικότερα θέματα να ασχοληθούμε, καταπιανόμαστε με την ʽαπολίτιστηʼ συμπεριφορά του. Ποιοι? Εμείς που τον κάναμε ήρωα κάποτε γιατί ήταν ο ‘ανδρας ο ζόρικος’. Εμείς που θαυμάζαμε το ‘τσαμπουκά’ του. Εμείς που τον επιλέξαμε με την ψήφο μας. Για να σάς προλάβω, αν δεν ψηφίσαμε αυτόν, ψηφίσαμε ανάλογους ‘ηρωες’ μιας επιπόλαιης και δήθεν επανάστασης. Οπότε, το ερώτημα είναι εύλογο. Απο ποιο ακριβώς σύννεφο πέσαμε και μάς φαίνεται ‘παραβατική’ η συμπεριφορά του?

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Σε μια Ελλάδα που οι περισσότεροι άνθρωποι την χαρακτηρίζουν με μέγιστη ευκολία ‘ελλαδίτσα’ και που η καλύτερη πρακτική που έχουν να επιδείξουν έιναι να ψέγουν τα κακώς κείμενα τα οποία οι ίδιοι επέλεξαν (και αρνούνται να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη γι’αυτά) να μην ενοχλείστε απο τις ‘παραβατικές’ συμπεριφορές. Να μην ενοχλείστε απο τους τσαμπουκάδες. Να μην ενοχλείστε απο τον Απόστολο Γκλέτσο. Διότι απο τη στιγμή που επιλέγετε να τον καταναλώσετε, θα πρέπει και να τον χωνέψετε. Αλλιώς, αλλάξτε τον.

Ενας φίλος πρόσφατα μού ειπε πως υπάρχουν ‘δυο Ελλάδες’. Αυτή των ανθρώπων που προσπαθούν για το καλύτερο και αυτή των υποκριτών.

Καταλαβαίνω καλά τι εννοεί, όμως εγω δεν το πιστεύω αυτο. Ο δικός μου κόσμος, η οικογένεια που μεγάλωσα, οι φίλοι που έκανα, η ζωή που επέλεξα ήταν πάντα μία. Η δική μου η Ελλάδα ήταν πάντα μια. Η δική μου η Ελλάδα είναι μια. Αλλη Ελλάδα δεν υπάρχει.

Η δική μου η Ελλάδα δεν είναι ούτε μαγκιά, ούτε φωνή, ούτε τσαμπουκαλίκι. Ουτε αμορφωσιά, ούτε ισοπέδωση, ούτε παραβατικότητα. Αισθανομαι πολύ τυχερή που στον φιλικό μου κύκλο, οι άνθρωποι το πιστεύουν αυτό με μεγάλη θέρμη. Αισθάνομαι τυχερή που αυτοί που έχω επιλέξει να έχω γύρω μου, όχι μόνο το πιστεύουν αλλά και πράττουν υπερ αυτού με τη στάση της ζωής τους. Αισθάνομαι δε πολύ τυχερή που δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να χαρακτηρίσω αυτήν την καταπληκτική χώρα, 'ελλαδίτσα'. Απο εκει και πέρα πολιτικές πρακτικές της πλάκας, νόμοι που ψηφίζονται και αλλαζουν μέσα σε μια νύχτα, κυβερνήσεις που έρχονται και φεύγουν, κόμματα που κοιτάνε να φάνε απο όλες τις μεριές, δε με αφορούν απο τη στιγμή που δεν αγγίζουν την ουσία των πραγμάτων.

Η Ελλάδα για μένα ειναι μια και είναι υπέροχη. Οσοι την αγαπούν αγνά και βαθιά, δεν τολμούν να ευνοήσουν ή να συντηρήσουν την υποκρισία, την απάτη, την ψευτιά και την υποκουλτούρα. Οι άνθρωποι αυτοί ίσως είναι λιγοι, ναι. Αυτό ειναι το κακό. Είναι όμως επίμονοι. Αυτό είναι το καλό. Με αυτήν την αίσθηση μεγάλωσα και με αυτήν την αίσθηση θα συνεχίσω να μεγαλώνω. Αίσθηση ορατή, που δεν μπορεί να την αλλάξει κανένας 'πεσών εν διοδίω'...

Οι υπόλοιποι είναι απλοί καταναλωτές της ζωής που χτίζουν ήρωες απο το τίποτα, για να τους γκρεμίσουν την αμέσως επόμενη μέρα πάλι με το τίποτα.Δε σκέφτονται όμως ότι οι ήρωες του 'τίποτα' δεν είναι πρωταγωνιστές, αλλά κομπάρσοι.

Καλό σαββατοκύριακο.

Ενα ξεχωριστό ιδανικό

2011-01-11T12:43:00.004+02:00

Ενας καλός φίλος χθες βράδυ, με ρωτούσε ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ιδανικής σχέσης. Τού είπα πως δεν μπορώ να πω με λόγια ένα συναίσθημα που είναι ορατό μόνο μέσα στην καρδιά του καθενος απο εμας ξεχωριστά. Ειναι αδύνατον να το περιγράψω.

Οταν γύρισα σπιτι, σκέφτηκα να το γράψω.

Α

Θα ερχοσουν το βραδυ κι εγω θα σε περίμενα
Μπροστά στο σημειωματάριο που κουβαλώ πάντα μαζί μου
Γραφοντας για σένα λόγια που θα εβλεπες, όταν θα σ αγαπούσα τοσο

Θα μιλούσες δυνατά περιγράφοντας τη μερα σου
Ενω εγω θα σε άκουγα καθώς ανακάτευα τα πιάτα στο τραπέζι
Κοιτάζοντας τον ήλιο να δυει απο το μπαλκόνι
Και τις γλάστρες μου να μαραίνονται, αφου δεν τις πότισα ποτέ
Γιατι ξεχαστηκα κοιτάζοντάς σε

Και θα μπαίνει η άνοιξη και θα είναι το καύχημα του έρωτά μας
Θα την αναζητώ στα μάτια σου, θα τη μυρίζεις στα μαλλιά μου
Και τα Σάββατα θα ξυπνάμε χωρίς τη βία της καθε μέρας
Αλλα μόνο οι δυο μας. Για λίγο, οι δυο μας.

Θα δυναμώνει η φωνή σου, όταν θα με περιμένεις το βραδυ
Θα τρέμει το σωμα μου καθώς θα πλησιάζει το δικό σου
Και θα είναι η κραυγή μου μεγαλύτερη απο την επιθυμία

Ενα χριστουγεννιάτικο παραμύθι για τους ξύπνιους αλλά και για τους κοιμισμένους.

2010-12-20T16:06:00.002+02:00

Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα και η επιχείρηση των μπαλονιών.

‘Το παραμύθι που θα πώ δεν έχει όμοιο ταίρι,
για μια μικρή πριγκίπισσα απο το Περιστέρι
σε διαμέρισμα έμενε, διαμπερές μεγάλο
τα πρωινά της πέρναγε, με ένα παπαγάλο’

Ο συγγραφέας Αιμίλιος Σκρίπτας έξυσε το κεφάλι του με το μολύβι με μανία. Δεν μπορούσε με τίποτα να εμπνευστεί για να γράψει το παραμύθι που τού είχε ζητήσει ο εκδοτικός του οίκος για τα Χριστούγεννα. Ολη μέρα στο μυαλό του τριγύριζαν ήχοι και στίχοι που τελικά κατέληγαν στον κάλαθο των αχρήστων. Θα μπορούσε να πει κανείς πως, αν και παραμονή Χριστουγέννων, αυτή επρόκειτο να ειναι μια πολύ δύστοκη νύχτα γι’αυτόν.

Στο διπλανό διαμέρισμα, η δεκάχρονη Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα στριφογύριζε στο κρεβάτι της. Ονειρευόταν πως είχε σκαρφαλώσει πάνω σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο που αγγιζε τον ουρανό και προσπαθούσε να ξεκολλήσει ένα αστέρι για να το βάλει στην κορυφή του. Τα όνειρα ήταν καθημερινή ρουτίνα για την Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα που κάθε βράδυ έβλεπε και ένα διαφορετικό. Ταξίδια σε κόκκινες θάλασσες, διαμαντένια βουνά, προϊστορικά ζώα να περπατάνε σε παγωμένες στέππες και πουλάκια να κελαηδάνε πετώντας ανάμεσα απο χάρτινους πύργους. Σκεφτόταν πως όταν μεγάλωνε, αν τα όνειρα συνέχιζαν έτσι, θα έπρεπε να κάνει κάτι γι’αυτό. Ισως να μπορούσε να βρει έναν τρόπο να τα χάριζε στον κόσμο που δεν είχε τη δυνατότητα να ονειρευτεί. Ποιος ήξερε. Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα ήταν ακόμα μικρή για επαγγελματικό προσανατολισμό.

«Οχι και τόσο μικρή! Στην ηλικία σου εγώ είχα ήδη αποφασίσει πως θα καταστρέψω τον κόσμο» ακούστηκε μια σατανική φωνή πίσω της. Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα τρομαγμένη γύρισε και είδε μια θεόρατη ρυτιδιασμένη ξεδοντιάρα γριά απο στάχτη. Κρατούσε ενα επίσης θεόρατο μπαστούνι απο στάχτη, το οποίο άλλαζε συνεχώς σχήματα.Τη συγκεκριμένη στιγμή, το μπαστούνι είχε πάρει τη μορφή ενός δράκου που έπινε ένα τεράστιο ποτήρι με κοκα κόλα.

«Ποια εισαι εσυ?» ρωτησε τη γριά τρομαγμένη.

«Ειμαι η γριά απο εφιαλτική στάχτη. Και ειμαι πολύ νευριασμένη μαζί σου που ονειρεύεσαι. Χρόνια τώρα έχω κατορθώσει να κάνω τον κόσμο να βλέπει μόνο εφιάλτες και εσύ εισαι η μόνη που μού έχει ξεφύγει. Ηρθε η ώρα να τελειώνω και μαζί σου. Θα σε εξαφανίσω αμέσως.»

«Δεν μπορείς να το κανεις αυτο» ειπε η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα. «Δεν μπορείς να εξαφανίσεις έτσι, ένα παιδί»

Η γριά απο εφιαλτική στάχτη, την κοίταξε κάπως περίεργα. «Χμ, δεν έχεις άδικο. Ομως μπορω να σε βάλω να περάσεις τρείς δοκιμασίες. Αν τις καταφέρεις, θα σε αφήσω. Αν όμως όχι, θα σε καταδικάσω να βλέπεις αποκλειστικά εφιάλτες. Απο τους πολύ κακούς μάλιστα.»

Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα μπορεί να ήταν ονειροπαρμένη, όμως σίγουρα δεν ήταν δειλή. «Σε ακούω» είπε στη γριά απο εφιαλτική στάχτη.

«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις, είναι να φτιάξεις ένα τεράστιο μπαλόνι, τόσο μεγάλο που να μπορεί να χωράει όλο τον κόσμο»

«Αυτό ήταν?» ειπε η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα. «Απλούστατο». Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα έκλεισε τα μάτια της πολυ σφιχτά και σκέφτηκε αμέσως χιλιάδες μπαλόνια να πετάνε γύρω της. Αμέσως άρχισε να τα ενώνει, μέχρι που κατάφερε να καλύψει όλη τη γή. Λιγο ακόμα και θα έφτανε και το φεγγάρι, αλλά αποφάσισε να μη δείξει υπερφίαλο ενθουσιασμό.

Η γριά απο στάχτη εκνευρίστηκε. «Μη χαίρεσαι και τόσο. Τώρα όμως θα πρέπει γεμίσεις το μπαλόνι με όνειρα, τόσα έτσι ώστε όλος ο κόσμος να έχει απο ένα. Δεν πρέπει να ειναι το ίδιο όνειρο. Ο κάθε ένας θα έχει το δικό του» της είπε θυμωμένα.

Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα έκλεισε ξανά τα μάτια της και άρχισε να συγκεντρώνει όλα τα όνειρα που είχε δεί απο μωρό. Μόλις τελείωσε, ένιωσε εξουθενωμένη.

Η γριά απο στάχτη τής είπε. «Η τελευταία δοκιμασία ειναι και η πιο δύσκολη. Σε περίπτωση που αποτύχεις, χάνεις τα πάντα»

Η Ευανθία Μπούμπα Μπαλλά σα να κοντοστάθηκε. Εκανε τόσο κόπο με το μυαλό της για να φτιάξει το μπαλόνι και να το γεμίσει με όνειρα. Αν δεν τα κατάφερνε στην τελευταία δοκιμασία, θα έμενε άδεια. Απο μπαλόνια και απο όνειρα. Οπλίστηκε με θάρρος. Οχι. Τόσα χρόνια ονειρευόταν να βρει έναν τρόπο να κάνει τον κόσμο να ονειρεύεται. Ειχε χρέος να προσπαθήσει τουλάχιστον.

«Θα το κανω!» είπε δυνατά στη γριά απο στάχτη.

«Ωραία, είπε η γριά απο στάχτη. Τώρα θα πρέπει να βρείς έναν συγγραφέα που θα γράψει το ωραιότερο παραμύθι του κόσμου ως το πρωί.»

Εκείνη τη στιγμή το κουδούνι της πόρτας ακούστηκε συνεχόμενα. Ενας άντρας στεκόταν στο κατώφλι και καθώς η μητέρα της Ευανθίας Μπούμπα Μπάλλα άνοιξε και τον κοιτούσε παράξενα, εκείνος ειπε. «Καλησπέρα και χρονια πολλά. Ονομάζομαι Αιμίλιος Σκρίπτας, είμαι συγγραφέας και έχω ξεμείνει απο ζάχαρη. Ειμαι φιλος της κόρης σας, καθώς συχνά βλέπουμε το ίδιο όνειρο. Καταλαβαίνω πως είναι αρκετά αργά για να σάς χτυπάω την πόρτα, όμως ειναι πολυ σημαντικό για μένα να βρω λίγη, καθώς πρέπει να πιω οπωσδήποτε έναν καφέ για να μείνω ξύπνιος. Βλέπετε προσπαθώ να γράψω το ωραιότερο παραμύθι των Χριστουγέννων. Θα μπορούσατε σάς παρακαλώ να μού δανείσετε?»

Η Ευανθία Μπούμπα Μπάλλα, στάθηκε στη γωνια του δωματίου της, ξυπόλητη κρυφακούγωντας. Στη θέα του συγγραφέα, η χαρά της ήταν τόση που δεν μπορούσε να αποφασίσει αν ονειρευόταν πια ή αν ήταν ξύπνια. Ενα πράγμα όμως ήταν σίγουρο.

Οταν θα μεγάλωνε, θα άνοιγε ένα εργοστάσιο μπαλονιών σκέτο όνειρο!

Η δική μου παντιέρα...

2010-12-16T00:25:00.004+02:00

Πέρα απο το νού, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς
ακροποδίζω τρέμοντας.
Το ένα μου πόδι αδράχνεται απο το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω απο την άβυσσο.

Ψυχανεμίζουμε πίσω απ'ολα τούτα τα φαινόμενα, μια μαχόμενη ουσία. Θέλω να σμίξω μαζί της.

Ψυχανεμίζουμε πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω απο τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου.

Μα το σώμα στέκεται ανάμεσα και μάς χωρίζει.

Νίκος Καζαντζάκης.
Ασκητική.

'Πραγματένια' Κυριακή

2010-12-12T12:47:00.005+02:00

Δε μού αρεσει η μελαγχολία της Κυριακής. Δε μού αρέσει που οταν ξημερώνει Κυριακή, όλοι σκεφτόμαστε τη Δευτέρα. Δε μού αρέσει να πιστεύω πως επιτέλους 'ηρθε ο χειμώνας' και πώς 'καιρός ήταν'. Δε μού αρέσει η προσπάθεια για εξαναγκασμό ευτυχίας. Δε μού αρέσουν τα κλισέ.

Μού αρέσει το χιόνι που λιώνει στον κήπο και τα πεύκα που συνεχίζουν να στέλνουν τις νιφάδες στον αέρα, λες και ακόμα χιονίζει. Μού αρέσει ο καφές μου που κρυώνει στην άκρη του κομοδίνου και ο Horowitz που παίζει Chopin. Μού αρέσει ένα πουλάκι που κρέμεται απο τα ξεχαρβαλωμένα καλώδια της ΔΕΗ και ένα ζευγάρι δίδυμα που φωνάζουν 'θέλουμε να παίξουμε χιονοπόλεμο' ταυτόχρονα στη μαμά τους. Μού αρέσουν τα αυτιά του σκύλου που είναι μούσκεμα γιατί κυλιέται στις λάσπες. Μού αρέσει η τσαλακωμένη μου εφημερίδα στο πάτωμα. Μού αρέσει που στο διπλανό δωμάτιο ακούω ήχους.

Μου αρεσει να γραφω παντου, μού αρεσουν τα σημειωματάρια καθε ειδους, μού αρέσει να μαγειρεύω για φιλους που δε φευγουν ποτε απο το σπιτι, μού αρέσει ο μικρός ναυτιλος που τον παιρνω παντα μαζί μου στα ταξίδια, μού αρεσουν τα ψηλοτάκουνα, μού αρέσουν τα λάδια στο σωμα, μού αρεσει να κοιμαμαι το καλοκαίρι στη σκιά του κήπου το μεσημερι και να κανει καυσωνα, μού αρεσει η θάλασσα οταν ειναι φουρτουνιασμένη, μού αρεσει το πιάνο και η συννεφιασμένη κυριακή σε τζαζ εκτέλεση.

Μου αρέσει να τρωω στην Μινα, μού αρεσει να τραγουδάω, μού αρεσει η οπερα, μου αρέσει να ανατριχιάζω οταν βρίσκομαι στη Σκάλα του Μιλάνο, μού αρέσουν οι άντρες που μπορουν να τρεξουν πιο γρήγορα απο μενα, μού αρεσουν οι καρυάτιδες, μού αρέσουν τα κορίτσια με ροζ κορδέλες και γυαλιά μυωπίας, μου αρέσουν τα αγόρια που τρεχουν να με αγκαλιάσουν πολυ σφιχτα, μού αρέσουν οι κουβέντες και μού αρεσουν οι σκεψεις, μού αρεσουν οι ανθρωποι και η διάθεση που έχουν να επκοινωνήσουν.

Μού αρέσουν τα πραγματικά, τα πραγματένια πράγματα.

Μού αρέσει η πραγματική, η πραγματένια Κυριακή.

Καλημέρα.

10 Δεκεμβρίου 1979. Ο Οδυσσέας Ελύτης παραλαμβάνει το βραβείο Νόμπελ.

2010-12-10T11:37:00.004+02:00

Δεν εχω όρεξη σήμερα για τίποτα. Δεν έχω όρεξη γιατί βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Βαρέθηκα την τσαπατσουλιά, την αμάθεια, τη βλακεία, τη δήθεν επανάσταση, τη μιζερια, την κακομοιριά, την ενασχοληση με ένα σωρό άσχετα θέματα που αποπροσανατολίζουν, τα δακρυγόνα, τα γκλόμπ, τις συρταρωμένες ευαισθησίες των συνδικαλιστών, την αριστερά που προδίδει, την δεξιά που κρατιέται απο τα σάβανα, τους ανθρώπους που δεν ξέρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται, τον αγώνα που δε δικαιώνεται, τον Κάρολο και την Καμίλα που θα συνεχίσουν να υπάρχουν σ¨αυτόν τον κόσμο ανενόχλητα κι εμείς θα νομίζουμε οτι κάναμε επανάσταση επειδη βρέθηκαν συμπτωματικά στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και τους πετάξαμε μπογιά στη Ρολς Ρόυς. Κανείς ομως ακόμα δεν έχει τολμήσει με την κόκκινη μπογιά να επισκεφθεί ένα πρωί το Μπάκινγχαμ...

Χάρισμά σας οι επαναστατικές θεατρικές παραστάσεις. Οι επέτειοι, τα αγωνιστικά τραγούδια, τα λουλούδια στον τάφο του θύματος και τα νούμερα της τηλεθέασης στο Νησί, κάθε Δευτέρα βράδυ. Μη γελιέστε. Ακόμα παιχνίδια παίζουμε. Οταν θα έρθει η ώρα να πάρουμε τα πράγματα σοβαρά, προβλέπω οτι θα τα πούμε στο δρόμο και οχι στο διαδίκτυο.

Μέχρι τότε, θέλω να βουλιάξω μέσα σε ένα σύννεφο αλήθειας, που μόνο η ποίηση μπορεί να μού προσφέρει.

Σαν σήμερα, το 1979, ο Οδυσσέας Ελύτης παραλαμβάνει το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο λόγος του, καθαρός και διαχρονικός, μάς θυμίζει πως ό,τι κάνουμε σήμερα, έχει ξανασυμβεί.Μπείτε στον κόπο να τον διαβάσετε. Θα δείτε ότι μετά, δε θα έχετε πια απορίες...Καλό ειναι λοιπόν να υπερβούμε εαυτόν και να προχωρήσουμε διατηρώντας την αλήθεια, την ομορφιά και το θάρρος.

Αξιες που χάνονται και για τις οποίες κανείς δεν έχει σκεφτεί να διαδηλώσει.

Καλό σαββατοκύριακο

Κύριοι Ακαδημαϊκοί,
Κυρίες και Κύριοι,

Ας μού επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ.Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα. Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ' αντικείμενα σ' όλες τους τις λεπτομέρειες αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία.

Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν την ύλη, το δείχνει καθαρά. Οπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το «θείο». Μια τέτοια, διεισδυτική και συνάμα μεταμορφωτική, επέμβαση, μέσα στην πραγματικότητα επεχείρησε πιστεύω ανέκαθεν και κάθε υψηλή ποίηση. Οχι ν' αρκεστεί στο «νυν έχον» αλλά να επεκταθεί στο «δυνατόν γενέσθαι». Κάτι που, είναι η αλήθεια, δεν εκτιμήθηκε πάντοτε. Ισως γιατί οι ομαδικές νευρώσεις δεν το επέτρεψαν. Ισως γιατί ο ωφελιμισμός δεν άφησε τα μάτια των ανθρώπων ανοιχτά όσο χρειάζεται. Η ομορφιά και το φως συνέβη να εκληφθούν άκαιρα ή ανώδυνα. Και όμως. Η διεργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς στο σχήμα του Αγγέλου είναι, πιστεύω πολύ πιο επώδυνη από την άλλη που εκμαιεύει όλων των λογιών τους Δαιμόνους. Βέβαια υπάρχει το αίνιγμα. Βέβαια υπάρχει το μυστήριο. Αλλά το μυστήριο δεν είναι μια σκηνοθεσία που επωφελείται από τα παιχνίδια της σκιάς και του σκότους για να μας εντυπωσιάσει απλώς. Είναι αυτό που εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο και μέσα στο απόλυτο φως. Είναι τότε που προσλαμβάνει την αίγλη εκείνη που ελκύει και που την ονομάζουμε ομορφιά. Την ομορφιά που είναι μια οδός -η μόνη ίσως οδός- προς το άγνωστο μέρος του εαυτού μας, προς αυτό που μας υπερβαίνει. Επειδή αυτό είναι στο βάθος η ποίηση: η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει.

Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ' αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και που αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια. Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν' αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ' αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών. Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια.

Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μες από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ' αυτή τη γη. Από τον Ηράκλειτο έως τον Πλάτωνα και από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού διακρίνουμε αυτό το «δέσιμο» που φτάνει κάτω από διάφορες μορφές ως τις ημέρες μας και που μας λέει περίπου το ίδιο: ότι εντός του κόσμου τούτου εμπεριέχεται και με τα στοιχεία του κόσμου τούτου ανασυντίθεται ο άλλος κόσμος, ο «πέραν» η δεύτερη πραγματικότητα η υπερτοποθετημένη επάνω σ' αυτήν όπου παρά φύσιν ζούμε. Είναι μια πραγματικότητα που τη δικαιούμαστε και που από δική μας ανικανότητα δεν αξιωνόμαστε. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το κάλλος ταυτίσθηκε με το αγαθόν και το αγαθόν με τον Ηλιο. Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθαίρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που -όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους- τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη θέση τους. Κι αυτό, με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δύο πλευρές, θέλω να πω στο «εδώ» και στο «επέκεινα». Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν «εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην»; Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν.

Η ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή. Πως να μην αναφερθώ εδώ πέρα στον Φρειδερίκο Χαίλντερλιν, τον μεγάλο ποιητή που με το ίδιο πνεύμα εστράφηκε προς τους Θεούς του Ολύμπου και προς τον Ιησού; Η σταθερότητα που έδωσε σ' ένα είδος οράματος είναι ανεκτίμητη. Και η έκταση που μας αποκάλυψε μεγάλη. Θα έλεγα τρομακτική. Αυτή άλλωστε είναι που τον έκανε, όταν μόλις ακόμη άρχιζε το κακό που σήμερα μας πλήττει, ν' ανακράξει:

Wozu Dichter in durftiger Zeit!

Οι καιροί φευ εστάθηκαν ανέκαθεν για τον άνθρωπο durftiger. Αλλά και η ποίηση ανέκαθεν λειτουργούσε. Δύο φαινόμενα προορισμένα να συνοδεύουν την επίγεια μοίρα μας και που το ένα τους αντισταθμίζει το άλλο. Πως αλλιώς. Αφού και η νύχτα και τ' άστρα εάν μας γίνονται αντιληπτά είναι χάρη στον ήλιο. Με τη διαφορά ότι ο ήλιος, κατά τη ρήση του αρχαίου σοφού, εάν υπερβεί τα μέτρα καταντά «ύβρις». Χρειάζεται να βρισκόμαστε στη σωστή απόσταση από τον ηθικόν ήλιο, όπως ο πλανήτης μας από τον φυσικόν ήλιο, για να γίνεται η ζωή επιτρεπτή. Μας έφταιγε άλλοτε η αμάθεια. Σήμερα μας φταίει η μεγάλη γνώση. Δεν έρχομαι μ' αυτά που λέω να προστεθώ στην μακρά σειρά των επικριτών του τεχνικού μας πολιτισμού. Μια σοφία παλαιή όσο και η χώρα που μ' εξέθρεψε, μ' εδίδαξε να δέχομαι την εξέλιξη, να χωνεύω την πρόοδο μαζί με όλα της τα παρεπόμενα, όσο δυσάρεστα και αν μπορεί να είναι αυτά. Τότε όμως η Ποίηση; Τί αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία; Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών. Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του.

Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση. Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.

Η σφαίρα που σχηματίζει η νέα ελληνική ποίηση έχει, θα μπορούσε να πει κανείς, όπως κάθε σφαίρα δύο πόλους: τον βόρειο και τον νότιο. Στον ένα τοποθετείται ο Διονύσιος Σολωμός που από την άποψη της εκφραστικής επέτυχε -προτού υπάρξει ο Mallarme στα ευρωπαϊκά γράμματα- να χαράξει με άκρα συνέπεια και αυστηρότητα την αντίληψη της καθαρής ποίησης με όλα της τα παρεπόμενα: να υποτάξει το αίσθημα στη διάνοια, να εξευγενίσει την έκφραση και να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου προς την κατεύθυνση του θαύματος. Στον άλλο πόλο, τοποθετείται ο Κ. Π. Καβάφης, αυτός που παράλληλα με τον T.S. Eliot έφτασε στην άκρα λιτότητα, στη μεγαλύτερη δυνατή εκφραστική ακρίβεια, εξουδετερώνοντας τον πληθωρισμό στη διατύπωση των προσωπικών του βιωμάτων. Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους κινήθηκαν οι μεγάλοι μας άλλοι ποιητές, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωστής Παλαμάς, ο Αγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο προς το έν ή το άλλο από τα δύο άκρα. Αυτή είναι μια πρόχειρη και όσο γίνεται πιο σχηματική χαρτογράφηση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου. Το πρόβλημα για μας που ακολουθήσαμε ήταν να επωμιστούμε τα υψηλά διδάγματα που μας κληροδότησαν και, ο καθένας με τον τρόπο του, να τ' αρμόσουμε πάνω στη σύγχρονη ευαισθησία. Πέραν από τα όρια της τεχνικής, οφείλαμε να φτάσουμε σε μια σύνθεση που από το ένα μέρος ν' αναχωνεύει τα στοιχεία της ελληνικής παράδοσης και από το άλλο να εκφράζει τα κοινωνικά και ψυχολογικά αιτήματα της εποχής μας. Με άλλα λόγια, να φτάσουμε να προβάλλουμε τον τύπο του «Ευρωπαίου-Ελληνα». Δεν μιλώ για επιτυχίες μιλώ για προσπάθειες. Οι κατευθύνσεις είναι που έχουν σημασία για τον μελετητή της λογοτεχνίας. Πώς όμως ν' αναπτυχθούν οι κατευθύνσεις αυτές ελεύθερα όταν οι συνθήκες της ζωής είναι στις ημέρες μας εξοντωτικές για τον δημιουργό; Και πως να διαμορφωθεί η πνευματική κοινότητα όταν οι φραγμοί των γλωσσών ορθώνονται αξεπέραστοι; Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το 20 ή έστω το 30% που απομένει ύστερα από την μεταγλώτισση. Ειδικά εμείς όλοι, όσοι κρατάμε από μια συγκεκριμένη παράδοση και αποβλέπουμε στα θαύματα του λόγου, στον σπινθήρα που τινάζουν εκάστοτε δύο λέξεις κατάλληλα τοποθετημένες, παραμένουμε βουβοί, αμετάδοτοι.

Πάσχουμε από την έλλειψη μιας κοινής γλώσσας. Και ο αντίκτυπος απ' αυτή την έλλειψη -αν ανεβούμε την κλίμακα- σημειώνεται ακόμη και στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της κοινής μας πατρίδας, της Ευρώπης. Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ' ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Οταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή. Για τον ποιητή - μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αληθές -η μόνη κοινή γλώσσα που αισθάνεται να του απομένει είναι οι αισθήσεις.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο τρόπος που αγγίζονται δύο σώματα δεν άλλαξε. Μήτε οδήγησε σε καμιά σύγκρουση όπως οι εικοσάδες των ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τις κοινωνίες μας και μας άφησαν με αδειανά χέρια. Ομως όταν μιλώ για αισθήσεις δεν εννοώ το προσιτό, πρώτο ή δεύτερο, επίπεδό τους. Εννοώ το απώτατο. Εννοώ τις «αναλογίες των αισθήσεων» στο πνεύμα. Ολες οι τέχνες μιλούν με ανάλογα. Μια οσμή μπορεί να είναι ο βούρκος ή η αγνότητα. Η ευθεία γραμμή ή η καμπύλη, ο οξύς ή ο βαθύς ήχος, αποτελούν μεταφράσεις κάποιας οπτικής ή ακουστικής επαφής. Ολοι μας γράφουμε καλά ή κακά ποιήματα κατά το μέτρο που ζούμε και διανοούμαστε με την καλή ή την κακή σημασία του όρου. Μια εικόνα πελάγους από τον Ομηρο φτάνει άθικτη ως τις ημέρες μας. Ο Rimbaud την αναφέρει σαν mer melee au soleil και την ταυτίζει με την αιωνιότητα. Ενα κορίτσι που κρατάει ένα κλώνο μυρτιάς από τον Αρχίλοχο επιβιοί σ' έναν πίνακα του Matisse και μας καθιστά πιο απτή την αίσθηση, τη μεσογειακή, της καθαρότητας. Εδώ αξίζει να σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και μία παρθένος της βυζαντινής εικονογραφίας, δεν διαφέρει πολύ. Παρά ένα κάτι ελάχιστο, συχνά, το εγκώσμιο φως γίνεται υπερκόσμιο και τανάπαλιν. Μια αίσθηση που μας δόθηκε από τους αρχαίους και μια άλλη από τους μεσαιωνικούς έρχονται να γεννήσουν μια τρίτη που τους μοιάζει όπως το παιδί στους γεννήτορές του. Μπορεί η ποίηση ν' ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο; Οι αισθήσεις μες απ' τον αδιάκοπο καθαρμό τους να φτάσουν στην αγιότητα; Τότε η αναλογία τους θα επαναστραφεί επάνω στον υλικό κόσμο και θα τον επηρεάσει.Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους durftiger είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας.

So exciTED

2010-11-29T19:59:00.005+02:00

Δε βαριέσαι....

Το πρώτο πράγμα που μού έρχεται στο μυαλό ειναι αυτό, καθώς με παρασέρνει στην κυριολεξία ό κοστουμαρισμενος παχύς άνδρας που περνάει απο δίπλα μου σα να μην τρέχει τίποτα.

‘Με συγχωρείτε που βρέθηκα μπροστά σας κύριε’ τού κάνω δυνατά. Εκείνος με κοιτάζει χωρίς να καταφέρει να αρθρώσει κάτι στη γλώσσα του, μια λέξη, ένα μουγκρητό, δεν ξέρω. Κάτι τελος πάντων. Δε βαριέσαι. Καλή καρδιά που λέμε και μην το ψάχνεις και πολύ, σκέφτομαι.

Βρισκομαι στο κέντρο ‘Ελληνικός Κόσμος’ για την ημερίδα του TEDxAthens. Εχει αρκετό κόσμο, μεγάλη ουρά στις εγγραφές (που κινείται όμως γρήγορα) και αρκετές κουβέντες που περισσεύουν. Προσπαθώ να κλείσω τα αυτιά μου στις κουβέντες περι του ‘πού παει η αγορά’ (Ολοι ανεξαιρέτως ξέρουν πού πάει. Μάλιστα οι περισσότεροι το γνωρίζουν κι απο την ίδια-τόσο κολλητοί είναι), περί του ‘τελικά θα μάς βοηθήσει το ΔΝΤ ή όχι’ (δεν ειμαστε σίγουροι ακόμα παίζεται στον πόντο το παιχνίδι) και περί του ‘η Ελλάδα ειναι πάμπλουτη χώρα και έχει χρήματα, ας ήμουνα εγω σύμβουλος του ΓΑΠ και θα είχα κόψει κώλους’ (ευτυχώς γλιτώσαμε).

Σε γενικές γραμμές, επικρατεί ησυχία. Ισως επειδή ειναι μεσημέρι ακόμα. Ενα κουτί διαγωνισμού μάς καλεί να συμπληρώσουμε μια αίτηση για να πάρουμε μέρος σε κλήρωση ενος ipad. Μια κυρία ντυμενη με μπλουζάκι της διοργάνωσης και με ένα βαρύ laptop στο χέρι, περιφέρεται μεταξύ των επισκεπτων και κάνει κάποιες ερωτήσεις για μια ‘ερευνα’.

‘Γεια σας, έχετε ξαναέρθει στον Ελληνικό Κόσμο’ ?
‘Μαλιστα’ απαντω. ‘Πριν μερικούς μήνες για να δω τον John Malkovitch’.
‘Εννοω στο TED, με συγχωρείτε, μπερδεύτηκα’
‘Συγχωρεμένη. Οχι, ήρθα και προ διμήνου, στην προηγούμενη διοργάνωση’.

Κάπου εκει με χάνει. Αρχίζω και φανταζομαι σουρεαλιστικές ερωτοαπαντήσεις για να διώξω τη βαρεμάρα μου.
‘Ποιο ειναι το αγαπημένο σας χρώμα?’
‘Το γαλανόλευκο’
‘Και το αγαπημένο σας τραγούδι’
‘Το ‘Αγριολούλουδο’
‘Γιατι?’
‘Γιατι κι αν χιονίζει και αν βρέχει, το αγριολούλουδο αντέχει’.

Απομακρύνομαι πριν με πιάσει το τελείως ανάποδό μου. Κατευθύνομαι για ένα ποτό στο bar, αλλά με σταματάει μια κοπέλα. Ομορφη κοπέλα.

‘Μια φωτογραφία, ελάτε’!
‘Οχι, ευχαριστω’
‘Μα, ειστε πολυ καλή, ελάτε’ !

Χμ...οχι. Ειμαι πολυ κακιά. Κατα βάθος μόνο ειμαι πολυ καλή. Αν με γνωρίσεις. Οταν με βλέπεις για πρώτη φορά, ειμαι πολυ κακιά. Γιατι δε με πιστεύεις?

Καθομαι στο bar και περιμένω την Έλλη. Σκέφτομαι τις αντίστοιχες εκδηλώσεις που έχω παρακολουθήσει στο εξωτερικό. Φωνές, γέλια, κόσμος που μιλαει συνεχως μεταξύ του ακόμα και αν δε γνωρίζεται, ανθρωποι που σε ρωτάνε πού δουλεύεις, που δειχνουν ενδιαφέρον γι’αυτό που κάνεις χωρίς απαραίτητα να θέλουν κάτι απο σένα.

Σταμάτα. Ακουω τη φωνή μου. Μην γκρινιάζεις. Μη συγκρίνεις. Αυτό ειμαστε. Πάρτο και φτιάξτο αν δε σού αρέσει. Ή τουλάχιστον προσπάθησε. Αλλιώς σταμάτα.

Κοιτάζω γύρω μου. Τώρα δέσαμε. Εμφανίζεται χαμογελαστός ο Κυριακος Μητσοτάκης. Ελεος. Αυτό το διαρκες τεράστιο χαμόγελο ολης της οικογένειας Μητσοτάκη, πάντα μού δημιουργούσε αποστροφή. Μού φαινόταν αφάνταστα προκλητικό. Εγω πάλι δε χαμογελάω καθόλου που σε βλέπω Κυριάκο. Σε μια τέτοια εκδήλωση αισιοδοξίας, γιατι να χαίρομαι στη θέα σου?

Καταφτάνει η Ελλη χαμογελαστη. Εδω μάλιστα. Στη θεα ενός χαρουμενου ανθρώπου χαίρομαι. Μπαίνουμε γρήγορα στην αίθουσα για να προλάβουμε την ομιλία που εχει ήδη ξεκινήσει. Συνειδητοποιώ οτι έχω νεύρα. Πολλά νεύρα. Νιώθω ότι οφείλονται στη γενικότερη ανυπομονησία που με έχει πιάσει. Βλέπω γύρω μου συνέχεια κακώς κείμενα και αντι να τα διορθώσω εμπράκτως, ξεκινάω και λεω, λεω, λεω, λεω. Ωραία τα λεω. Το ξέρω. Απο μικρή είχα άνεση με τη γλώσσα. Πλούσιο λεξιλόγιο, ωραίες ιδέες. Ρήτορας. Μπορώ να σού μιλάω για ώρες. Ναι, και? Αλλαξε τιποτα? Τιποτα δεν άλλαξε.

Αρχιζω και κουνάω το πόδι μου νευρικά. Παιδική συνήθεια. Τα νεύρα που λέγαμε. Σπανίως το κάνω αυτό πια. Οταν όμως το κάνω, καλύτερα να μη με κάνεις παρέα για λίγο. Σηκώνομαι και βγαίνω έξω. Διάολε, πνίγομαι. Πότε επιτέλους θα κάνουμε κάτι?

Επιστρέφω. Περνάνε απο μπροστά μου άνθρωποι με όνειρα. Ανθρωποι με πείσμα. Ανθρωποι με διάθεση να δώσουν στον κόσμο ό,τι έχουν μέσα τους, για να μπορέσει να γίνει καλύτερος. Ο Χρήστος Ιωαννίδης, ο δάσκαλος που έκανε το Schoolwave Festival το μεγαλύτερο σχολικό μουσικό φεστιβάλ της Ευρώπης. Ο Κώστας Γραμμάτης, επισκέπτης ερευνητής στο MIT Media Labs που αγωνίζεται για μια κοινωνία που θα μπορεί να έχει ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία. Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος, εικοσάχρονος ποιητής με εγκεφαλική παράλυση και σπαστική παραπληγία που η φαντασία του ειναι πιο καλπάζουσα και απο δέκα εγκεφάλους μαζι. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ουσιαστικός, χαμογελαστός και εύστοχος. Ο Steve Moore, διευθυντής του Big Society Network, με διάθεση να γιγαντώσει την τεράστια δύναμη της κοινωνίας και να δημιουργήσει ένα αληθινό, ανθρώπινο κοινωνικό δίκτυο.

Αφήνω τελευταίο τον καταπληκτικό Goran Carstedt. Αυτό ειναι! Αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν κάπου εκει έξω, με το πόδι μου σε νευρική κρίση.

‘Σταματήστε τις επικρίσεις. Μην κάνετε προβλέψεις για το μέλλον. Δημιουργήστε το μέλλον’

Σκέφτομαι ξανά τη φωνή μέσα μου, λιγο πριν.

Μην γκρινιάζεις. Μη συγκρίνεις. Αυτό είμαστε. Πάρτο και κάντο καλύτερο αν δε σού αρέσει.

Ή τουλάχιστον προσπάθησε.

‘Κάνε ένα άλμα πιο γρήγορα απο τη φθορά’ που έχει πει ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης. Μάς το θύμησε ένας μικρός, 14χρονος σκηνοθέτης παρουσιάζοντας ένα τόσο συναισθηματικού video βγαλμένο απο την ταλαντούχα ψυχή του. Ο Λουκάς Λελοβας.

Γυρίζω σπιτι χορτασμένη. Για σήμερα.

Το σήμερα. Πληγωμένο, διαλυμένο, εξευτελισμένο, τραυματισμένο.

Τελικά, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που ζω αυτό το σήμερα έτσι.

Χωρίς τα τραύματα, δε θα είχα ποτε την ευκαιρία να ψάξω να βρω λύσεις για να γίνω καλά.

Δε βαριέσαι. Οχι. Δε βαριέμαι.

Ειναι το τελευταίο πράγμα που περνάει απο το μυαλό μου.

Θέλουμε κι άλλους χορτασμένους...

2010-11-19T11:47:00.005+02:00

Το βράδυ με βρήκε στο σπίτι του προέδρου, να κρατάω όλα τα χαρτιά μου σφιχτά μπροστά στο στήθος μου και να στέκομαι αμίλητη απέναντι απο το μπιλιάρδο που είναι γεμάτο βιβλία αντι για μπάλες και στέκες.

'Τι εχεις εσυ σήμερα? Πολυ σιωπηλή είσαι' ακούγεται ο πρόεδρος καθώς κάθεται στο γραφείο του. 'Για φέρε να δω' κάνει καθώς μού δείχνει με το χέρι του τα χαρτιά που κρατάω.

'Δεν έχω κάτι πρόεδρε, κακοδιάθετη κάπως αλλά θα μού περάσει'

'Καλά, κατάλαβα. Ποιος σε πείραξε, για πες μου'

'Κανείς πρόεδρε. Δεν υπάρχει κανένας τόσο σημαντικός για να με πειράξει'

Με κοιτάζει αυστηρά. 'Μην είσαι ανόητη. Αν ήταν πραγματικά σημαντικός δε θα σε πείραζε'.

Παίρνει τα χαρτιά και διαβάζει δυνατά τον στίχο που έχω σκαλίσει.

'Η σκέψη σου με τυραννάει και στην καρδιά σου θρόμβοι κι απ’του μυαλού δε μ’εβγαλες ποτέ, την κατακόμβη'.

'Θρομβοι?' Κανει έκπληκτος. 'Κατακόμβη?' Γυρίζει και με κοιτάζει εκνευρισμένος.

'Τρελάθηκες?'

Δεν απαντώ.

'Παιδί μου, σού έχω ξαναπεί. Αστο ελεύθερο. Εσύ δεν είσαι για κρατήματα. Ακου ‘θρόμβοι’. Χτύπα και κανενα ξύλο. Τραγούδι ειναι αυτό ή το 166 ?'

Γελάω.

Ο πρόεδρος με πλησιάζει και ακουμπάει τα χέρια του απαλά στους ώμους μου.

'Κοιτα, ο στιχος δεν ειναι εύκολο πράγμα. Εσυ ξέρεις πολλές λέξεις και παίζεις μαζί τους, όμως θέλεις δουλειά. Να μάθεις να λες πολλά πράγματα σε λιγες λέξεις. Και να γράφεις συνέχεια. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις? Να διαβάσεις πολλούς στίχους, να δεις την τεχνική τους. Κάτσε, θα σού φέρω ένα βιβλίο που θα σού χρειαστεί. Εσένα ειδικά θα σού ταιριάξει κιόλας αυτός. Ειναι ξέρεις πολύ μεγάλος ποιητής, τον ξέρεις σίγουρα όμως θέλω να τον διαβάσεις με άλλο μάτι. Πιο προσεκτικό αυτή τη φορά!' μου λέει και μού κλείνει το μάτι πονηρά καθώς βγαίνει απο το δωμάτιο.

Κατάλαβα. Είμαι σίγουρη οτι θα μού φέρει ένα απο τα δικά του βιβλία.

Επιστρέφει στο γραφείο και μού δίνει ένα μεγάλο λευκό ανθολόγιο.

Νίκος Γκάτσος. ‘Ολα τα τραγούδια’.

Κοκκινίζω μέσα μου καθώς κοιτάζω τα γελαστά του μάτια. Αυτό είναι το μεγαλείο του χορτασμένου ανθρώπου.

Σε αγαπάω πρόεδρέ μου. Σε αγαπάω πολύ.

Καλο σαββατοκύριακο.

One Zillion thoughts...

2010-11-16T17:21:00.003+02:00

Οι Κυριακές στη Χαλκίδα, ιδιαίτερα τους χειμώνες της παιδικής μου ζωής, ήταν απογοητευτικές. Η ίδια χειμωνιάτικη βροχή πάντοτε, λίγη, γκρίζα, κρύα, να πέφτει στα πρόσωπά μας. Φευγαμε απο την Αθήνα το πρωι, με σκοπό να κάνουμε βόλτα στη Χαλκίδα και μετά να φάμε πάντα στο ίδιο εστιατόριο. Στην επιστροφή, το πρόγραμμα είχε καφέ και γλυκά στον Βάρσο της Κηφησιάς.

Εκείνα τα χρόνια τους χειμώνες έβρεχε και αν όχι καταρρακτωδώς, σίγουρα ένα ψιλόβροχο το είχε. Δεν κρατούσαμε ποτέ ομπρέλα. Εγω και ο μπαμπάς μου δηλαδή, γιατί η μαμά μου πάντα είχε μια μαζί της. Την οποία άνοιγε ακόμα και αν δεν έβρεχε ακριβώς.

Συνηθιζα να θεωρώ αυτήν την εμμονή της με την ομπρέλα ως μια αδυναμία που ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να ξεπεράσω. Βλέπετε μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια στρατιωτικής πειθαρχείας, όπου οι άνθρωποι-μέλη δεν μπορούσαν να έχουν αδυναμίες. Επρεπε να είναι πάντα σκληροί, δυνατοί και αποφασισμένοι να αναλάβουν την ευθύνη οποιασδήποτε επιλογής τους. Το να ανοίγει λοιπον κάποιος μια ομπρέλα, τη στιγμή που απλα ψιχάλιζε, δεν ήταν αποδεκτό. Αργότερα, ζώντας για χρόνια στο Λονδίνο, δεν κράτησα ομπρέλα ούτε μια στιγμή. Ποιος είπε πως το παρελθόν πεθαίνει καθώς καίγονται τα λεπτά μιας ωρας?

Εκείνο το απόγευμα κάναμε βόλτα σε μια συνοικία της Χαλκίδας, όχι και τοσο ωραία. Οι γονείς μου στάθηκαν κάποια στιγμή στο πάρκο. Εγώ βαριόμουν. Πέρασα απέναντι το δρόμο, πλησιάζοντας ένα συνοικιακό ζαχαροπλαστείο. Η βιτρίνα του, γεμάτη ψεύτικες τούρτες, στολισμένες με λουλουδια. Τούρτες-δείγματα για γενέθλια, για γάμους, για βαφτίσια. Αυτό που μού κίνησε όμως περισσότερο το ενδιαφέρον, ήταν πως μέσα απο το τζάμι, μπορουσες να δείς τα ράφια του ζαχαροπλαστείου, τα οποία ήταν γεμάτα κούκλες. Τα μάτια μου άστραψαν. Βλέπετε, μέρος της στρατιωτικής πειθαρχείας ήταν και η ανυπαρξία κάθε είδους κούκλας στη ζωή μου. Αντι για κούκλες οι δικοί μου μού έπαιρναν βιβλία. Στα μεγάλα κέφια τους και μια φωτιζόμενη υδρόγειο. Σήμερα δε με νοιάζει και πολύ. Τότε όμως με έκαιγε.

Βλέποντας τις κουκλες παραταγμένες στο ράφι, το μυαλό μου οργίασε. Αν τις είχα όλες? Αρχισα να τις παρατηρώ προσεκτικά. Ξανθές, μελαχροινες, λιγο χοντρούλες, με φορέματα πλουμιστά και μαλλιά μπούκλες. Η πιο όμορφη ήταν ξανθιά φυσικά, με μεγάλα καστανά μάτια και πυκνές βλεφαρίδες. Φορούσε ένα ναυτικό φορεματάκι με γιακαδάκι και είχε ένα μπλε καπελάκι στο κεφάλι της. Δίπλα της στεκόταν μια καστανή, με μαυρο σπανιόλικο φόρεμα με δαντέλα. Φαντάστηκα πως θα είναι η αυστηρή μαμά της. Βέβαια, ήταν η μαμά της. Ηταν Κυριακή εξάλλου και τήν είχε ντύσει με τα καλά της για να πάνε στην εκκλησία. Η μικρή αντιδρούσε και δεν ήθελε με τίποτα. Εξάλλου είχε τόσα πράγματα να κάνει. Να ανέβει στο πεύκο του κήπου για να κοιτάξει απο ψηλά το βουνό. Να χτυπήσει στα πλήκτρα του πιάνου της το λα συνεχόμενα μέχρι να γίνει ενα μεγάλο τραλαλά. Να ζωγραφίσει μια ρόδα ποδηλάτου στην ακουαρέλα της. Να καταφέρει να κρατήσει μια μαργαρίτα χωρίς να τής πετσοκόψει τα φύλλα της. Τόσες πολλές δουλειές. Πώς θα γινόταν να παει και στην εκκλησία...?

Ολα αυτα βέβαια, τα έλεγα δυνατά, καθως τη συνήθεια να μιλάω μόνη μου δεν την εγκατέλειψα ακόμα και σήμερα. Ειπαμε, το παρελθόν ακολουθεί κατα πόδας.

Καθώς με είχε συνεπάρει ολη η ιστορία, δεν κατάλαβα ένα ζευγάρι που όλη την ώρα που εγω κοιτούσα τη βιτρίνα εκεινοι παρακολουθούσαν με προσοχή ό,τι έλεγα. Στη θεα του αντρα που με κοιτούσε χαμογελαστός, τρόμαξα και σταμάτησα να μιλάω απότομα. Εκεινος με καθησύχασε και με ρώτησε αν ειμαι μονη μου στο δρόμο. Τού ειπα οχι και έδειξα τους γονείς μου στο πάρκο.

Ο κύριος πλησίασε τον πατέρα μου. «Η μικρή, του ειπε, μιλάει τόση ώρα γι’αυτές τις κούκλες. Εχει φτιάξει ένα σωρό ιστορίες, τόσο ωραία χτισμένες μέσα στο μυαλό της. Εχει μεγάλη φαντασία. Να τη χαίρεστε...»

Ο πατέρας μου τον ευχαρίστησε. Ο κύριος συνέχισε. «Ξέρετε, εγω και η γυναίκα μου δεν έχουμε παιδιά. Η κόρη σας μάς προξένησε τόση χαρά σήμερα. Επιτρέψτε μου να τής αγοράσουμε μια κούκλα, έτσι για να την ευχαριστήσουμε κι εμεις»

Ο πατέρας μου τον κοίταξε με αυτό το ύφος του. Φυσικά και δε θα το επέτρεπε. Ο κύριος τον παρακάλεσε, αλλά μάταια. Ευχαρίστησε τον κύριο για την πρότασή του, αλλά ‘οχι, η μικρή δεν είναι μαθημένη να παίζει με κούκλες και φυσικά δε θα μπορούσα να το αλλάξω αυτό τώρα, καταλαβαίνετε τι επιπτώσεις θα είχε’ τού ειπε κοφτά.

Ο κύριος δεν καταλάβαινε αλλά έκανε πως καταλαβε. Ηρθε και με χαιρέτησε, βγάζοντας το καπέλο του και κάνοντας μια ταχυδακτυλουργική υπόκλιση.

‘Μικρή μου φίλη, σε χαιρετώ. Είσαι υπέροχη. Χαρηκα που σε γνωρισα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.’

Απομακρύνθηκε κρατώντας τη γυναίκα του αγκαζε.

Στεναχωρήθηκα. Τόσο μικρή και να περνάω τέτοιες πίκρες?

Γυρίζοντας σπιτι, είχα ήδη αποφασίσει. Μεγαλώνοντας, θα άνοιγα ζαχαροπλαστείο.

Αθήνα. Δημοτικές Εκλογές 2010

2010-11-15T04:47:00.005+02:00

Απο μικρό παιδί αγαπούσα πάντα τις μειοψηφίες. Κατέτρεχα σε αυτές για να μάθω μουσική, να ταξιδέψω σε σελίδες βιβλίων, να ζωγραφίσω χρώματα στο μυαλό μου, να γνωρίσω καταπληκτικούς ανθρώπους που δεν είχαν τα 'χαρτιά', να περπατήσω στα στενά της πόλης μου, σε μαγαζιά που δεν ήταν ποτέ στη μόδα, να ζω με τα μάτια κλειστά, να κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά και να κάνω πολλες φορες την καρδιά μου να σταματάει να φουσκώνει...

Βλέπετε οταν ζεί κανεις την αναγκαστική επιβολή της ασυδοσίας, της αμορφωσιάς και της ισοπέδωσης, 'αξίες και χαρές' στις οποίες τόσο ανέμελα αρέσκεται η 'κοινή λογική', είναι αναγκασμένος να πορεύεται αναγνωρίζοντάς τα ως πραγματικότητα.

Δε χάρηκα ποτέ μαζί τους.

Χάρηκα όμως σήμερα, βλέποντας πως ξαφνικά οι μειοψηφίες πολλαπλασιάζονται, συγκεντρώνονται, γιγαντώνονται.

Κάτι δείχνει πως πάει να ξυπνήσει. Ακόμα δεν το βλέπω καλά, όμως νιώθω ότι το ένα του μάτι σα να ανοιξε...

Κι επειδή έρχονται δύσκολες μέρες, θέλω να πιστεύω και το πιστεύω, πως θα ανοίξουν γρήγορα και τα δυο

Καλημέρα

Ψηφίζοντας στην Αθήνα...

2010-11-12T10:35:00.005+02:00

Ο υποψήφιος δήμαρχος έξυσε το πηγούνι του. Συνήθως, τέτοιες δύσκολες ώρες άγχους ήταν αδύνατον να αντισταθεί σε αυτή την φρενήρη φαγούρα στο πηγούνι. Πολλές φορές, απο τη μανία του ξυσίματος, κοκκίνιζε τόσο πολύ που έμοιαζε με ξυρισμένο τράγο, όπως τον ονόμαζαν οι συμμαθητές του στο δημοτικό. Εξι εφιαλτικά χρόνια ζούσε μ αυτο το παρατσούκλι. Μετά, ο πατέρας του ως ανώτατος στρατιωτικός πήρε μετάθεση για το εξωτερικό και έτσι σταμάτησε και ο τραγέλαφος.

Προσπαθούσε να αποστηθίσει την νικητήρια ομιλία του. Ξημέρωμα Κυριακής, οι σημερινές εκλογές θα τον έκαναν δήμαρχο της πόλης, λιγες μέρες πριν κλείσει τα σαράντα του χρόνια. Ηταν ο καλύτερος εξάλλου, ένας αληθινός οραματιστής. Ενας σωτήρας του κόσμου. Όλες οι δημοσκοπήσεις ήταν υπερ του, είχε φέρει νεο ρεύμα στη χώρα, είχε μαζί του όλους εκείνους τους απογοητευμένους της δεξιάς, της αριστεράς, τους αναποφάσιστους, τους φιλελεύθερους, τους ονειροπόλους, τους οραματιστές, τους απογοητευμένους, τους όλους. Δεν υπήρχε κανείς που να μην τον θέλει. Νεο πρόσωπο, νεο ρεύμα, νεα ελπίδα, φρεσκοντυμένος, μορφωμένος, ένας γητευτής των ανθρώπων, με πολλές περγαμηνές και ευλογίες πανεπιστήμιων . Ομως, η φαγούρα εξακολουθούσε να τον τρελαίνει.

Νωρίς το πρωι των εκλογών, ετοίμαζα τη βαλίτσα μου λίγο πριν φύγω με την πρωινή πτήση για μόνιμη εγκατάσταση στη Βαρκελώνη. Αφησα για λίγο το πακετάρισμα και βγήκα στο μπαλκόνι.

Ο μελλοντικός δήμαρχος, χωρίς να σταματήσει να ξύνεται, βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού του και με τα χαρτιά του στο χέρι, άρχισε να προβάρει απαγγέλοντας δυνατα ¨Φιλοι και φιλες. Σήμερα δεν είμαστε εδώ για μια ακόμα πολιτική συγκέντρωση. Σήμερα συγκεντρώνουμε τα όνειρά μας για τη δημιουργία μιας νέας, ολόδικής μας πραγματικότητας. Ολοι μαζί, κάνουμε την απελπισία μας κραυγή, και την πόλη μας ένα''
Εκανε ένα βήμα πίσω.

Σταμάτησε για να σκεφτεί λιγάκι. Φοβήθηκε, η αλήθεια είναι.
Τι παω να κάνω?’αναρωτήθηκε.

Τον κοίταξα με λύπη.

‘Εχεις κι εσυ ελπίδες για το μέλλον καημένε¨. Σκέφτηκα. ‘Ποιο μέλλον. Ολοι ίδιοι είστε, τσάμπα ψηφίζω τόσα χρόνια’. Ξανασκέφτηκα

Το μέλλον...πόσο αστεία λέξη μού φάνηκε εκείνη την ώρα. Το μέλλον σε έναν τόπο ανιδεο, το μέλλον που καθημερινά με μαστιγώνει στη δουλειά μου, το μέλλον στους ανθρώπους που δε βρίσκω συννενόηση, το μέλλον στα απαίδευτα χέρια των μεγάλων στελεχών, το μελλον στα παιδιά που δε μαθαίνουν πια μουσική, στους δασκάλους που κάνουν εκείνοι κοπάνα απο το μάθημα, στους γονείς μου που δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς δουλειά κάνω, στους φίλους μου που δε βλέπω ποτέ λόγω της δουλειάς που κάνω, στις επιθυμίες μου που δεν πραγματοποιώ, στα μάτια μου που δεν τολμάω να κοιτάξω στον καθρέφτη τα πρωινά, στα μεταπτυχιακά που δεν απέδωσαν ποτέ, στη διδακτορική μου εργασία που δεν εχει βρει άκρη στα ελληνικά πανεπιστήμια ακόμα, στα αμέτρητα ποτα που ρουφάω μηχανικά χαχανίζοντας στα μπαρ, στους ανθρώπους που με δυσκολία μιλάνε για τα συναισθήματά τους φοβούμενοι μην καούν, στην Εφη απο τα Τίρανα που καθαρίζει το σπιτι και κλαίει όταν ανοίγω την ντουλάπα μου να πάρει ό,τι ρούχα θέλει για τα κορίτσια της, σ΄αυτα τα αμέτρητα ρούχα και παπούτσια που δε με κάνουν πιο πολύ ευτυχισμένη, στη μια ωρα που μού παιρνουν δεκα χιλιόμετρα για τη δουλειά πρωι βράδυ, στα βρισίδια στο δρόμο, στην ανύπαρκτη δημόσια υπηρεσία που τα τρυπάνια της δε μ αφήνουν να κοιμηθώ τα Σάββατα, στην αμορφωσιά του κόσμου, στο νοσοκομείο που η φίλη μου πέθανε περισυ αφού η διάγνωση ήταν λάθος, στις συνεισφορές στο κράτος που είναι μεγαλύτερες και απο το νοίκι μου, στα μεσημεριανάδικα της τσόντας, στις ειδήσεις των οχτώ και της πλάκας στην απλυσιά του μετρό στην Κοραή, στη Σοφοκλέους που έγινε το δικό μας Χάρλεμ του περιθωρίου και της εγκληματικότητας, στο φρεντοτσίνο της Σκουφά, στην απελπισία,στη μιζέρια και στην τόση γκρίνια όλων που ξεκίνησαν να την εκφράζουν, όταν σταμάτησαν και να παλεύουν¨

Σταμάτησα για να σκεφτω λιγάκι. Φοβήθηκα, η αλήθεια είναι.
'Τι παω να κάνω?’αναρωτήθηκα.

Ο μελλοντικός δήμαρχος με το πηγούνι του πια κατακόκκινο αφησε τα χαρτιά του στο τραπεζι του μπαλκονιού και κοίταξε το βουνό απέναντι. Σταθερό, βαρύ, πράσινο απο μπροστά, κατακαμμένο απο πίσω, τού θύμιζε πάντα τη χώρα του.

Μια φτιασιδωμένη πρόσοψη να κρύβει τις στάχτες και στην κορυφή ένα καζίνο να ανακυκλώνει πλαστικά χαρτονομίσματα.

¨Δεν έχω δουλειά εδω¨σκεφτηκε. ¨Δεν ειναι για μένα αυτός ο τόπος, δεν μπορώ να παλέψω για μια πρόσοψη. Ειμαι πολύ τέλειος για μια πρόσοψη μόνο¨. Και μ αυτή τη σκέψη άρχισε να ντύνεται βιαστικά αλλά αποφασισμένα.

Βγήκα στο δρόμο να περιμένω για το ταξί μου σέρνοντας την τεράστια βαλίτσα μου με δυσκολία

¨Φευγετε? Δε θα ψηφισετε σήμερα ? ‘ με ρώτησε βγαίνοντας κι εκείνος έξω.
¨Οχι, λυπάμαι. Μετακομίζω για τη Βαρκελώνη σήμερα¨
¨Κρίμα. Θα είχαμε ανάγκη την ψήφο σας¨. Χαμογέλασε λιγο αμήχανα συνεχίζοντας... ¨Περισσότερο θα είχαμε ανάγκη εσάς την ίδια να μείνετε εδώ. Στη Βαρκελώνη είπατε? Πόσο θα ήθελα να ερχόμουν...¨

¨Παντα υπάρχει χρόνος για να φύγει κανείς¨ απαντησα.

¨Παντα υπάρχει χρόνος για να μείνει κανεις¨ μού ειπε εκεινος ισιώνοντας αμήχανα τη γραβάτα του.

¨Το να μένει κανείς άπραγος, είναι μεγάλος εφιάλτης¨ ειπα.

¨Το να φεύγει κανείς άπραγος, είναι ακόμα μεγαλύτερος¨ ειπε.

Κοιταχτήκαμε με νόημα.

¨Θα σάς πείραζε να σάς συνοδεύσω ως το αεροδρόμιο τουλάχιστον?’
Δεν τού αρνήθηκα.

Στο δρόμο ήμασταν αμίλητοι. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο, βγήκαμε έξω απο το ταξί και δώσαμε τα χέρια χωρίς να πούμε τίποτα. Ακουμπησα την πλάτη μου στη βρώμικη πόρτα του αυτοκινήτου, καθώς έβλεπα τον παρελθόντα γείτονα να κατευθύνεται προς την είσοδο Β με σταθερό και βέβαιο βήμα γι αυτό που πήγαινε να κάνει.

Περίμενα λίγο ακόμα. Τόσο μέχρι να δω το αεροπλάνο που απογειωνόταν, να κουβαλάει και το όνειρο του τόπου μακριά. Ενα όνειρο ήταν. Η ζωή όμως με κοιτούσε κατάματα, Κυριακή 14 Νοεμβρίου περιμένοντας.

Τα όνειρα και οι εφιάλτες δεν έχουν ζωή παρά μονο μερικά δευτερόλεπτα.

Η ζωή μπορεί και παραπάνω.

Λεω να μείνω τελικά. Και να παω να ψηφίσω.

Δεν ξερεις ποτέ.

Καλό σαββατοκύριακο.

Αναπηρίες...

2010-11-11T02:02:00.002+02:00

Απο μικρό παιδί φανταζόμουν πάντα ότι μού έλειπε κάποιο μέλος του σώματός μου. Η σκέψη αυτή, όσο και αν ακούγεται ίσως αποτρόπαιη, εμένα με ευχαριστούσε τρομερά. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτή μου την εμμονή, προς μεγάλη απογοήτευση των δικών μου που εψαχναν για χρόνια να βρούν τι δεν κάνουν καλά με το μοναχοπαίδι τους. Καλά καλά κι εγω δεν έχω καταφέρει να το εξηγησω μέχρι σήμερα. Μεγαλώνοντας αργότερα, σκεφτόμουν πάντα ότι μάλλον είχα επηρεαστεί απο ένα θέαμα που είχα δει στα οχτώ μου χρόνια στο Παρίσι. Περπατούσα με την μαμά μου στο Marais και ξαφνικά πετάχτηκε δίπλα μου ένα ζητιανάκι, όχι πολύ μεγαλύτερο απο μένα, το οποίο άπλωνε το χέρι του προς το μέρος μου. Δεν είχε πόδι. Το δεξί του πόδι ηταν τελείως κομμένο, ήδη απο το ύψος του μηρού. Στηριζόταν σε κάτι άθλιες πατερίτσες που έκαναν το περπάτημά του κάπως κωμικό.

Δραματικά κωμικό.

Λιγες μέρες αργότερα, βρήκα μια γάτα χωρίς το μπροστινό δεξί της πόδι, να στέκεται μπροστά απο την πόρτα του σπιτιού μου. Το θεώρησα μεγάλη συμπτωση κι έτσι παρακάλεσα τη μαμά μου να την κρατήσουμε. Η γάτα, άσπρη με κίτρινες ρίγες, έδειχνε ευτυχισμένη καθώς τύλιγε τα τρία της πόδια στην αγκαλιά μου. Την παρατηρούσα κατα τη διάρκεια της ημέρας, πώς πλενόταν με το ένα μπροστινό της ποδι, πώς περπατούσε, πώς κοιμόταν, πώς έτρωγε. Δε φαινόταν να ενοχλείται με την έλλειψη του ποδιού της, σίγουρα όχι οπως εκείνο το ζητιανάκι. Βέβαια η γάτα αυτή, είχε άλλα τρία πόδια ακόμα. Δίχως συζήτηση, είχε ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα.

Μετά απο αυτά τα δυο περιστατικά, ξεκίνησα να σκέφτομαι πως θα ήταν αν δε θα είχα ένα πόδι. ‘Η ένα χέρι. Ή ακόμα χειρότερα, αν ειχα μόνο ένα χέρι και ένα πόδι. Πώς θα έγραφα, πώς θα ετρωγα, πώς θα έπαιζα με τις φίλες μου. Τι θα συνέβαινε αν ήμουν τυφλή? Ή αν δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα. Μού φάνηκε τρομερό σαν ιδέα να μην μπορώ να κάνω εύκολα τίποτα απο όλα αυτα κι έτσι βάλθηκα να οργανώνω ένα πλάνο αποκατάστασης σε περίπτωση που μού συνέβαινε κάτι τρομερό. Περνούσα ώρες προσπαθώντας να μάθω τον εαυτό μου να κάνει πράγματα μόνο με το ένα χέρι, ή να περπατάει μόνο με το ένα πόδι. Εκλεινα τα μάτια μου και περπατούσα μέσα στο σπίτι σκουντουφλώντας σε τραπεζάκια και γωνίες, προσπαθώντας να μετράω τα βήματα μεταξύ των δωματίων και των διαδρόμων. Ηταν ένα παιχνίδι που με διασκέδαζε πολύ και που μπορούσα να το παίζω όπου και αν βρισκόμουν.

Ξεκίνησα λοιπον να γράφω με το αριστερό μου χέρι. Η μαμά μου στην αρχή τρόμαξε. ‘Πώς θα πας στη δασκάλα σου τις ασκήσεις σου μ’αυτά τα γράμματα?’ Εγω όμως επέμενα. Αν κάποτε έχανα το δεξί μου χέρι, θα ήταν τρομερό αν δεν μπορουσα να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Ή σχεδόν κανονικά τουλάχιστον.

Ήμουν δεξιόχειρας οπότε αποφάσισα να αναπτύξω κάποιες ικανότητες στο αριστερό μου χέρι. Αρχισα λοιπόν να χτενίζομαι με το αριστερο και να πλένω το πρόσωπό μου μόνο με το ένα χέρι. Να χρησιμοποιώ την οδοντόβουρτσα πότε με το ένα, πότε με το άλλο. Να τρώω πάντα με το αριστερό και να καθαρίζω τα φρούτα χωρίς να χρησιμοποιώ το δεξί. Εβλεπα τηλεόραση χωρις να ανοιγω τα βλέφαρά μου και γυρίζοντας την πλάτη στην οθόνη προσπαθούσα να καταλάβω τις ξένες ταινίες χωρίς να χρειάζεται να βλέπω τους υπότιτλους.

Λιγο μετά, προβληματίστηκα με το πιάνο. Ολη η κλασική μουσική ειναι γραμμένη για ερμηνευτές που έχουν δυο χέρια. Αν μού έλειπε ένα, θα ήταν αδύνατον να παίξω τον αγαπημένο μου Σοπέν. Ούτε λόγος για τον Beethoven. Σ’αυτήν την περίπτωση βέβαια θα προτιμούσα να χάσω το αριστερό μου χέρι, αν έπρεπε να διαλέξω, καθώς όλη η μελωδική γραμμή του εξαρτάται κυρίως απο το δεξι. Ο Bach, που δε συμπαθησα ποτέ πάρα πολύ, άρχισε να μού φαίνεται καλύτερος, καθώς μπορούσα να αποτυπώσω την πολυφωνία του στο κλαβιέ κατα κάποιο τρόπο, εναλλάσσοντας τη μελωδία μεταξύ αριστερού και δεξιού χεριού, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Η δασκάλα μου με κοίταξε πολύ περίεργα, μια ημερα που πήγα στο μάθημα για να τής παίξω μια τοκάτα χρησιμοποιώντας μόνο το ένα μου χέρι. Πήρε τηλέφωνο τη μαμά μου. ‘Η μικρή ξέρετε, φέρεται κάπως περίεργα τώρα τελευταία. Συμβαίνει κάτι στο σπιτι’? Η μαμά μου τρελάθηκε αφού δεν μπορούσε να βρεί τι διάολο συνέβαινε μαζί μου.

‘Θα ήθελες να έχεις ένα αδερφάκι?’ με ρώτησε μια μέρα γλυκά καθώς ετοίμαζε το βραδινό μας φαγητό.

Μα ναι! Πώς δεν το είχα σκεφτεί? Αυτή η μαμά μου είχε τις πιο καταπληκτικές ιδέες ωρες ωρες.

‘Φυσικά και θα ήθελα μαμά’ τής είπα χαρούμενα. ‘Θα μπορούσα να παιξω μαζί του το παιχνίδι μου πιο έυκολα’

‘Ποιο παιχνίδι μωρό μου?’ με ρώτησε εκείνη με αγωνία. Η άμοιρη, θα φαντάστηκε πως βρισκόταν πολύ κοντά στη λύση του μυστηρίου που σκέπαζε το βλαστάρι της.

‘Θα τού έκοβα το χέρι και το πόδι, να σαν τη γάτα μας περίπου. Θα ήταν πιο έυκολο για εκείνο να συνηθίσει απο μωρό την ιδέα του να είναι ανάπηρο’

Οπως καταλάβαινετε, έχασα κάθε πιθανότητα για ένα ενδεχόμενο αδερφάκι, εκεινη τη στιγμή ακριβώς. Η μαμά μου τρομοκρατήθηκε και μετά απο πολλά συμβούλια με τον πατέρα μου αποφάσισαν να με πάνε σε έναν παιδοψυχολόγο.

Ο γιατρός δε βρήκε κάτι ανησυχητικό. ‘Το παιδί έχει καλπάζουσα φαντασία’ ειπε στην μαμά μου. ‘Σάς αγαπάει και τους δυο, ούτε δείχνει να έχει κάποιο πρόβλημα μαζί σας μέσα στο σπίτι. Είναι μοναχοπαίδι και εφευρίσκει τρόπους για να περνάει την ώρα του. Αν θέλετε, δώστε της κάποιες διεξόδους για να μπορεί να διοχετεύει αυτήν της τήν ενέργεια. Μαζί με το πιάνο, θα μπορούσε να κάνει και κάτι άλλο, κάποιο άθλημα ίσως. Ή μια δεύτερη γλώσσα’

Ο γιατρός με έβαλε σε μπελάδες. Η μαμά μου με έστειλε στο δημοτικό στάδιο για να κάνω ενόργανη γυμναστική κι εγω σκεφτόμουν πώς θα ήταν να γινόμουν η μοναδική πρωταθλήτρια στη δοκό χωρίς ένα πόδι. Οπως καταλαβαίνετε, αυτή μου η πρωτοβουλία δεν εκτιμήθηκε.

Ναι, το πιο δύσκολο ήταν το πόδι. Ξέρετε, το να στέκεται κανείς στο ένα ποδι είναι πραγματικά απαίσιο. Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα, ούτε έχεις και τη δυνατότητα να κάνεις και πολλά πράγματα. Πήρα ένα μεγάλο μαντήλι της μαμάς μου, λύγισα και δίπλωσα το δεξί μου πόδι πίσω μου και το έδεσα σφιχτά. Στο πρώτο βήμα, σωριάστηκα κάτω στο λεπτό. Δεν πτοήθηκα. Δεν ειχα βέβαια πατερίτσες οπότε το έργο μου ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Αρχισα να προχωράω με το ένα πόδι, πάνω κάτω στο δωμάτιό μου. Κουτσό βέβαια καθώς ξέρετε το να έχει κανείς μόνο ένα πόδι δεν του δίνει τη δυνατότητα του ‘περπατήματος’ ακριβώς. Καθώς οι μέρες περνούσαν, κατάφερα να μπορώ να κάνω όλη την απόσταση απο τη μια ακρη του δωματίου μου ως την άλλη, με πολύ γρήγορο βήμα. Ημουν περήφανη. Η γυμνάστρια πάλι του δημοτικού σταδίου, είπε στη μαμά μου οτι δεν έχω καμία τύχη με τον αθλητισμό καθώς αρνούμαι να συμμορφωθώ σε βασικές αρχές της γυμναστικής, όπως αυτή του να χρησιμοποιεί κανείς και τα δύο του πόδια στη δοκό. Οπως καταλαβαίνετε, επέστρεψα σπιτι μετά απο μερικά αποτυχημένα μαθήματα.

Τότε ήταν που αποφάσισα να κόψω απο ένα χερι και απο ένα πόδι, απ’ολες μου τις κούκλες. Το ίδιο έκανα και με όλα τα υπόλοιπα ανθρωπόμορφα παιχνίδια μου. Τι νόημα έχουν ολα αυτά τα παιχνίδια που δείχνουν ανθρώπους αρτιμελείς? Απο τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι ανάπηροι, θα έπρεπε κάποιες απο τις κούκλες να βγαίνουν και κουτσές. Πόσο ηλίθια ευτυχισμένος φαντάζει ο κόσμος των παιχνιδιών. Το σκέφομαι μέχρι και σήμερα. Βέβαια θα μού πείτε ότι η παιδική ηλικία θα πρέπει να μην επισκιάζεται απο σκοτεινές σκέψεις, αναπηρίες και τραύματα. Καλά κρασιά. Για τολμήστε το να το πείτε αυτό στα παιδιά της Σιέρα Λεόνε και το ξανασυζητάμε.

Μπαίνοντας στο γυμνάσιο άρχισα να σκέφτομαι ότι το παιχνίδι μου δεν ήταν και τόσο αστείο πια. Οι φίλες μου τρόμαζαν, αφήστε που με θεωρούσαν κάπως ελαφρόμυαλη. Εγω δεν μπορούσα να επιμείνω και πολύ, εξάλλου αυτές οι σκοτεινές μου σκέψεις δεν είχαν λόγο τελικά να ανακοινώνονται. Βλέπετε, μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα οτι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αρέσκονται στο να τούς υπενθυμίζει κανείς τις αναπηρίες τους. Ειδικά αυτές που δεν είναι ορατές.

Ετσι συνέχισα μέχρι και σήμερα, να παίζω το παιχνίδι μου μέσα στο μυαλό μου, κρυφά.

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιησα επίσης, οτι αν και οι πιο πολλοί απο εμάς αρτιμελείς, οι αναπηρίες μας ειναι πολύ περισσότερες απο δυο χέρια και δυο πόδια μαζι.

Και αυτό δεν ειναι καθόλου κρυφό. Θα έλεγα οτι είναι κάπως κωμικό.

Δραματικά κωμικό.

Η Αθήνα μου...

2010-11-05T11:19:00.012+02:00

Το Μινιόν δεν είχε ακόμα καεί και η μαμά μου, που δεν είχε συνήθως πού να με αφήσει, με έπαιρνε πάντα μαζί της στις σαββατιατικες δουλειές της στο κεντρο της Αθήνας. Ανεβοκατεβαίναμε τη Στουρνάρη, κάναμε παντα μια στάση στο Μινιόν για να βουτήξω μέσα σ’αυτήν την τεράστια πισίνα απο μπάλες που ειχε στον τελευταίο όροφο, περνούσαμε οπωσδήποτε απο την Πρωτοπορία, συνεχίζαμε στη Σταδίου, πηγαίναμε να δούμε τη φίλη της που δούλευε και τα Σάββατα στο δικηγορικό γραφείο του κυρίου Τέλη και τελικά καταλήγαμε εκεί κοντά στην πλατεία Ασωμάτων να χαζεύουμε τους πλανόδιους και να πίνουμε πάντα το ίδιο ποτό. Εκείνη ένα μπουκάλι νερό στο χέρι, εγώ μια πορτοκαλάδα με ανθρακικό. Η επιβράβευση του Σαββατοκύριακου καθώς το πρόγραμμα στο σπίτι ήταν εναντίον κάθε αναψυκτικού.

Μέναμε πάντα μακριά απο το κέντρο, ζούσαμε όμως μέσα του. Πηγαίναμε στο θέατρο ανελλιπώς, δε χάναμε παράσταση στη Λυρική Σκηνή, ανεβοκατεβαίναμε στην Ακρόπολη μόνο και μόνο για να αναπνεύσουμε απο ψηλά. ‘Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο’. Οταν μεγάλωσε λίγο η αδερφή μου, τήν παίρναμε και αυτή μαζί. Θυμάμαι η μαμά μου μάς κρατούσε και τις δυο, η μια απο το ένα, η άλλη απο το άλλο χέρι, προσπαθώντας να ισορροπήσει πάνω στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων. Δεν πτοήθηκε ποτέ. Μάς τραβολογούσε στην Αγίου Μάρκου για να βρούμε κουμπιά. Στεκόμασταν στην Ευριπίδου για να διαλέξουμε μπαχάρια. Βολτάραμε στα Πετράλωνα και στο Νεο Κόσμο. Αναρωτιόμουν πάντα γιατι οι άνθρωποι στο Νεο Κόσμο έμοιαζαν ακριβώς ίδιοι με τους υπόλοιπους απο εμάς που ζούσαμε στον ‘παλιό κόσμο’. Πίναμε καφέ με την κυρία Μαίρη στο Κουκάκι, η οποία πάντα μού εξηγούσε απο πού πήρε το όνομά της η περιοχή. Τρώγαμε λουκουμάδες στο 'Αιγαίον'. Χανόμασταν μέσα σε υφάσματα στην Μητροπόλεως και στην Καπνικαρέα. Υστερα, επιστρέφαμε στη Σόλωνος και δεν αφήναμε βιβλιοπωλείο που να μην μπούμε μέσα. Εγω εμπαινα και στα τυπογραφεία και έψαχνα το πιο απαλό χαρτί για να γράψω μια ιστορία. Στη Σόλωνος επίσης χάζευα τα παιδιά στη Νομική. Θυμάμαι πως σα μαθήτρια ήθελα να γίνω δικηγόρος μόνο και μόνο για περπατάω εκεί κάτω. Μεγάλη φασαρία το ‘εκεί κάτω’. Συνήθως γίνονταν έργα. Πολλά έργα. Αν με βάλεις σήμερα να αναπολήσω εκείνες τις βόλτες και να θυμηθώ τον ήχο των παιδικών μου χρόνων, θα σού πω ότι το μυαλό μου έχει διαπεράσει ένα συνεχόμενο τρυπάνι που ο διακεκομμένος του ήχος χοροπηδάει σα βάτραχος μέσα του. Δε μ’ενοιαξε ποτέ να γίνει πρίγκιπας. Τον αγαπούσα αυτόν το βάτραχο ακριβώς έτσι όπως ήταν.

Τελικά σπούδασα στη Φιλοσοφική, στου Ζωγράφου. Τέσσερα χρόνια ανάβαση Ουλωφ Πάλμε. Πάρκο Καισαριανής και αναψυκτήριο με τα χειρότερα σάντουιτς που έχεις φάει ποτέ. Ερωτευμένη. Δε μ’ένοιαζε τίποτα. Δεν έτρωγα τίποτα. Πάντα όταν ερωτεύομαι δεν τρώω τίποτα. Μεγάλωνα στην Αθήνα και την παρακολουθούσα να μεγαλώνει μαζί μου. Πήγαινα στο Εθνικό Ωδείο στην Πλατεία Βάθη φορτωμένη χιλιες παρτιτουρες και στεκόμουν σα χαζή, λίγο πριν μπω μέσα, προσπαθώντας να φανταστώ τη σκηνή που θα ζούσα δυο ώρες μετά. Ο έρωτάς μου να έρχεται να με πάρει απο το μάθημα, να περπατάμε ως το μουσείο, να μού διορθώνει στο δρόμο όλα μου τα λάθη στην αντίστιξη και να καθόμαστε λίγο μετά στο παγκάκι κοιτάζοντας την Πατησίων. Δεν ήταν Champs Elysees. Ηταν καλύτερα.

Για καμια δεκαριά χρόνια την έχασα. Ταξίδεψα στο εξωτερικό, δούλεψα εκει, έμεινα σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Επιστρέφοντας, ακόμα θυμάμαι τη χαρά μου μέσα στο αεροπλάνο. Απίστευτη χαρά. Ηταν καλοκαίρι και μέχρι να ξεκινούσα τη νεα μου δουλειά, είχα λίγες μέρες άδειας. Κουτρουβάλησα ως το κέντρο. Αλλαγμένο. Οχι για μένα, αλλα ομολογώ αλλαγμένο. Νέοι άνθρωποι βέβαια. Απο χίλιες χώρες της Βαβέλ. Ε και? Περισσότερο με ένοιαζε που δεν περνούσαν καλά μέσα στον δικό μου παράδεισο, παρά που ήταν εκεί. Τι αξία έχει ο παράδεισος αν δεν τον μοιραστείς με όλον τον κόσμο?

Τον μοιράστηκα. Γνώρισα τον Αχμέτ στη Μεσογείων που μού χάρισε ένα τριαντάφυλλο ένα βράδυ καθώς περπατούσα στους Αμπελόκηπους. Το άφησα στο αυτοκίνητο του μεγάλου μου έρωτα. Δε μ’ενοιαξε. Γνωρισα έναν μπόμπιρα απο την Ιορδανία με το πιο βαθύ βλέμμα που έχει δει κανείς ποτέ, να θέλει να αγοράσει χαρτί και μολύβι για να μάθει να γράφει ελληνικά. Μ’ενοιαξε. Περπατώντας ένα βράδυ στου Ψυρρή μαζί με μια φίλη, πήγαμε να περάσουμε το δρόμο χωρίς να κοιτάξουμε και αν δεν ήταν μια Πακιστανή γυναίκα να τήν τραβήξει απο το μανίκι την τελευταία στιγμή, θα μάς είχε ισοπεδώσει ένα ‘φτιαγμένο’ Nissan με μαύρα παράθυρα το οποίο πήγαινε ανάποδα το στενό με χίλια. Τήν ένοιαξε.

Για να σάς προλάβω, θα σάς πώ ότι στεναχωρήθηκα πολλές φορές με τον παράδεισό μου τα τελευταία χρόνια. Δεν περπατάω στα σύννεφα, όσο και αν θα το προτιμούσα. Εβγαινα απο το θέατρο πολύ αργά το βράδυ μετά απο πρόβες και διασχίζοντας την Κουμουνδούρου παρακολουθούσα ανθρώπους ζόμπι να παραπατάνε στο δρόμο. Τελείωνα το μάθημά μου στην Ασωμάτων και με ακολουθούσαν τρείς αφρικανοί κατα πόδας. Δεν μπορούσα να περπατήσω ανέμελα. Πηγαινα πιο γρήγορα κρατώντας σφιχτά την τσάντα μου στον ώμο. Πηγαίνοντας στο σπιτι της καλύτερής μου φίλης και περνώντας απο την Πατησίων άκουγα τις Νιγηριανές πόρνες ανα πέντε μέτρα να φωνάζουν στα αυτοκίνητα ‘Nigerian fuck only 10 euros’. Οι νταβατζήδες τους, τίς έβαζαν σε σειρά. Τα αυτοκίνητα σταματούσαν, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα. Κατέβαινα την πλατεία Θέατρου και έπεφτα πανω σε δήθεν μπλόκα της αστυνομίας που κυνηγούσαν ανελέητα τους πλανόδιους. Τι τρομερή προπαγάνδα ο φόβος. Φτηνή, γρήγορη, αποτελεσματική. Τον μισώ το φόβο. Δεν είμαι ατρόμητη αλλά και πάλι, τι να φοβηθώ ακριβώς σ'αυτήν την περίπτωση? Μόνο να λυπηθώ μπορώ. Ολοι αυτοί, ειναι πιο κατεστραμμένοι και απο την καταστροφή.

Ενα βράδυ, αγκαλιά με τον χιλιοτσαλακωμένο μου Μικρό Ναυτίλο που βρίσκεται πάντα μέσα σε κάθε τσάντα που αλλάζω, κατηφορίζω την Ρ.Γκάλι για να επιστρέψω σπιτι πασιχαρής μετά απο μια υπέροχη κουβέντα με τον Πρόεδρο. Μιλούσαμε για τον Γκάτσο. Ο Πρόεδρος μιλούσε δηλαδή, εγώ άκουγα. Εγώ, ο Πρόεδρος και οι στίχοι του Γκάτσου που μού δίνει να διαβάσω και μού εξηγεί. Ξαφνικά στέκομαι και αισθάνομαι να μην μπορώ να αναπνεύσω. Είναι πάρα πολύ όλο αυτό. Κοιτάζω μπροστά καθώς προσπαθώ να βαλω το μυαλό μου σε τάξη. Η καρδιά μου όμως χτυπάει πολύ δυνατά για να τα καταφέρω. Οι σκέψεις μου χορεύουν μπροστά στα μάτια μου και χαράσσονται ανεξίτηλα σε ένα αέρινο ημερολόγιο που κοιτάζει την Ακρόπολη.

Ειμαι η Αλεξάνδρα. Τότε, μεγάλωσα με τα λόγια του Προέδρου στους δίσκους που έπαιζε ο πατέρας μου στο σπιτι. Τώρα, βρίσκομαι στη μέση του δρόμου. Αριστερά μου το Ηρώδειο. Πίσω μου, το σπίτι του Προέδρου απο το οποιο βγήκα αφού μιλήσαμε για τον Γκάτσο. Στην τσάντα μου ο Μικρός Ναυτίλος. Συνειδητοποιώ τη στιγμή. Το ζω, το ονειρεύομαι,το φαντάζομαι? Ούτε που με νοιάζει. Στα πόδια μου, ο κόσμος. Στο κληροδότημα του Οδυσσέα, του Μάνου, του τσαγκάρη στο Κουκάκι που ακόμα με χαιρετάει όταν με βλέπει, στα κουμπιά της Αγίου Μάρκου, στον καφέ της κυρίας Μαίρης, στα ρεμάλια της Φωκίωνος, στις φωτιές της Στουρνάρη, στην Πρωτοπορία μου, στα Εξάρχεια του Μάριου, στα ζόμπι της Κουμουνδούρου, στο καμμένο Μινιόν, στα λόγια του Εμπειρίκου, στην οδο Αριστοτέλους, στην πλατεία Βάθη, στο Πλανητάριο με την Λίλυ και τον μικρό μας Βάφυ, στα βρώμικα της Μαβίλη, στην Πατησίων, στον Αναγνωστάκη που μού θύμησε ο Μιχάλης τις προάλλες, στα 'γουσταρίσματα' με την Τζούλυ και την Μαίρη στον Λώρα, στη γέφυρα του Πουλόπουλου, στο Boheme, στο αγαπημένο μου Boheme, στο cine Paris στο Θησείο, στα τραβεστί της λεωφόρου Αθηνών, στις τζαζιές του Λυκαβηττού, στον ξεχασμένο καπελιέρη της Ευριπίδου, στο Δίπορτο που τρώμε με τον Μάρκο το καλύτερο γιουβέτσι, στα απαίσια σάντουιτς της Καισαριανής, στο Odeon του Μετς μαζί με τον Βασιλόγιαννη, στον ήλιο πάνω στη θάλασσα που φαίνεται απο το σπίτι του Νίκου στην Ηλιούπολη, στον πεζόδρομο της Πλουτάρχου με την Στέφανι και την Νίκη, στο εκκλησάκι της Αγίας Σοφίας στην Αρεοπαγίτου, στην Μελίνα, στην αγάπη που έγινε δίκοπο μαχαίρι, στη βόλτα στη Νίκαια με τη Θάλεια, στα βατράχια της Σόλωνος...τα αγαπάω τα βατράχια γαμώτο. Τα αγαπάω γι'αυτό που είναι. Τα αγαπάω γιατί δείχνουν αυτό που ακριβώς είναι. Και τα φιλάω γι'αυτό που είναι. Οχι για να γίνουν πρίγκιπες. Κι αυτην την πόλη, γι'αυτό που είναι την αγαπάω. Ενας βάτραχος που δεν υπόσχεται να γίνει πρίγκιπας. Και καλά κάνει. .

Αυτή είναι η Αθήνα μου. Την τελευταία φορά που ψηφίσαμε γι’αυτήν, δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε και σε τι βαθμό. Τώρα έχω.

Ξέρετε τι δεν έχω?

Αλλη δικαιολογία για να ξαναγκρινιάξω.

Καλό σαββατοκύριακο.

''Σονέτο Μάλλον Απαισιόδοξο''. Η μήπως όχι και τόσο?

2010-10-26T14:10:00.002+03:00

Σήμερα θα ήθελα να σταθώ μακριά απο κάθε διακαναλική (ή μη) ενέργεια που ασχημονεί αδιαφορώντας ξεδιάντροπα για τη διατήρηση έστω μιας ελάχιστης αισθητικής.

Γι'αυτό και ξαναδιαβάζω ενα απο τα αγαπημένα ποιήματα του Νίκου Εγγονόπουλου.

Ενα ποίημα - σταθμός ζωής.

Προσωπικά βρίσκω ότι είναι μια απο τις μεγαλύτερες τύχες που μάς έχει κληροδοτήσει αυτός ο τόπος.

Α

Σονέτο Μαλλον Απαισιόδοξο
Νικος Εγγονόπουλος
1907-1985

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου

να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;

Όχι-όχι-μιαν απέραντη ηθικολογία

δεν θα βοηθήσει να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο!

Να ελπίζεις-να ελπίζεις πάντα-πως

ανάμεσα εις τους ανθρώπους

που τους ρημάζει η τρομερή ευκολία-

θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλοσύνη-πόθος ευγένειας-ηρεμία

Ίσως όχι πολλές,ίσως να 'σαι άτυχος:καμία.

Τότε εσύ προσπάθησε να γενείς καλύτερος

εις τρόπον ώστε να έρθει κάποια σχετική ισορροπία.

Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται

πως κάνουν κάτι.

Συ σκέψου-τώρα πια-με τι γλυκιά γαλήνη

προσμένεις να 'ρθει η ώρα να ξαπλώσεις

στο παρήγορο του θάνατου κρεβάτι.

Υπερ μιας πιο απλής, παιδικής λογικής

2010-10-22T13:33:00.006+03:00

Βράδυ Πέμπτης με το βαφτιστήρι μου που πιά έχει κλείσει τα τέσσερα για τα καλά. Τού έχω πάρει έναν ηλεκτρονικό χάρτη της Ελλάδας και μαθαίνουμε τις πόλεις. Για κακή μου τύχη ο χάρτης δίνει τη δυνατότητα πατώντας ένα κουμπί, να ακούγεται και ο εθνικός ύμνος έτσι ο μικρός στο άκουσμα της μουσικής τρελαίνεται και πατάει το κουμπί συνέχεια!

Μετά τη δέκατη φορά, αισθάνομαι κάτι μεταξύ Κέλλυς Σακάκου με ολιγον απο Γιώργο Καρατζαφέρη. Ξανθή αγαπημένη διαχρονική εθνική συνείδηση.

«Τι ειναι ο εθνικός ύμνος νονα?»

Οσο και αν το σιχαίνομαι, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι το τετράχρονο δε μού φταιει και σε τίποτα να επηρεαστεί απο τη δική μου ενήλικη οργή απέναντι σε σύμβολα που, ειδικά στις μέρες μας πλέον, χρησιμεύουν στον παπαγαλισμό παρελθοντικών 'μεγαλείων' και όχι στο ουσιαστικό μας αίσθημα υπερηφάνιας ως κάτοικοι της ωραιότερης χώρας στον κόσμο. Χωρίς άλλη σκέψη, σφυρίζω χαρούμενα μαζί του τη μελωδία. Στο κάτω κάτω για τον μικρό Χρήστο, ο εθνικός ύμνος προς το παρόν, δεν ειναι παρά ένα τραγουδάκι. Αλλάζω κουβέντα.

«Για πες μου κανενα νεο απο το σχολείο σου, τον ρωτάω. Ποιός ειναι ο καλύτερός σου φίλος?»

«Ο Γιωργος, ο Μανώλης, ο Δημήτρης, ο Πάρης...» μού κανει εκείνος γελώντας.

«Καλά, μόνο αγόρια έχετε, κανένα κορίτσι?»

«Ναι, η Μελίνα» μου λεει.

«Α ωραίο όνομα έχει η φίλη σου, του κάνω. Την αγαπάς?»

«Οχι νονα, δεν την αγαπάω»

«Γιατι Χρηστο?»

«Γιατι μάς βάζει συνέχεια να τρέχουμε γύρω γύρω της και συνέχεια μάς φωνάζει»

Χμ...μυρίζομαι οτι η υπόθεση έχει ψωμί εδω και έτσι αφήνω τον χάρτη στην άκρη και στρέφομαι προς το μέρος του.

«Σάς φωνάζει?»

«Ναι.Συνέχεια! Εμένα έρχεται και μου λεει ολο ‘βλακα, βλακα, βλάκα, βλακα’»

«Αααα...τού κάνω. Μη στεναχωριέσαι Χρήστο μου...το κάνει γιατι σε αγαπάει, κατάλαβες?»

«Οχι νονα. Αν με αγαπάει γιατι με λέει βλάκα»?

(έχει ένα point εδω βεβαια...)

«Ε, να...γιατι θέλει να τής δώσεις προσοχή. Θέλει να θυμώσεις μαζί της, κατάλαβες?»

(πού να καταλάβει το παιδι με τις καθηλώσεις των ενηλίκων...)

«Οχι νονα. Αφού με λέει βλάκα, αποκλείεται να με αγαπάει»

Γελάω μόνη μου. Μ’αρέσει που σκεφτόμουν πώς θα τού εξηγήσω τι ειναι ο εθνικός ύμνος, όταν ήδη ο τετράχρονος με την παιδική του λογική, έχει ήδη λύσει το βασικότερο θέμα των σχέσεων των δύο φύλων.

Μήπως τελικά είμαστε χαζοί οι ‘μεγάλοι’ ?

Συνεχίζουμε με τις πόλεις.

«Χρήστο, έλα να σου πω. Στην Αθήνα μένεις εσύ. Στο Ναύπλιο πήγατε με την μαμα και τον μπαμπά διακοπές. Στο Βόλο μένει η γιαγιά μου. Κοντά στην Κόρινθο μένει η δική σου γιαγιά»

Ο μικρός μού δείχνει με το χέρι του κάπου προς τη Βορεια Ελλάδα.

«Εδω τι ειναι νονα?»

«Α, εδω ειναι η Θεσσαλονίκη. Μένει η φίλη μου η Μαρία».

Το χέρι του μικρού κινείται προς τα δεξιά

«Αυτή ειναι η Αλεξανδρούπολη Χρήστο. Κάτσε να σκεφτώ, ποιόν ξέρουμε εκει που μενει, να σου πω...» του κάνω καθώς προσπαθώ να βρώ κάτι που να τον κάνει να θυμάται το όνομα της πόλης.

«Εδω μένεις εσύ νονά!» κάνει εκείνος και ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Σκέφτομαι τον συνειρμό και αποστομώνομαι. Λοιπόν τελείωσε. Ειμαστε χαζοί οι ‘μεγάλοι’. Γεγονός.

Καλό σαββατοκύριακο.

Η εβδομάδα που πέρασε σε σκέψεις...

2010-10-15T16:00:00.006+03:00

Μού αρέσει να κάνω σεξ στο τραπέζι της κουζίνας, στο πάτωμα, στην καρέκλα της τραπεζαρίας, στον καναπέ, στη σκάλα και σε πολλά άλλα μέρη του σπιτιού. Αυτό που δεν μού αρέσει είναι να χρησιμοποιώ ανόητα και χοντροκομμένα σεξουαλικά υπονοούμενα στο πλαίσιο προχειροφτιαγμένων ‘marketing tactics’ για κάτι τόσο σοβαρό όσο είναι ο καρκίνος. Αναφέρομαι φυσικά στην ευφάνταστη 'καμπάνια' ενημέρωσης για το 'Breast Cancer'. Οσοι έχουν δει με τα μάτια τους τον καρκίνο, με εννοούν θαρρώ. Οι υπόλοιποι απλά γεμίζουν status στο facebook…

‘Ειδα και τον Θεό και τον Διάβολο. Και τσακώθηκα και με τους δυο’ ειπε ένας απο τους διασωθέντες εργάτες της Χιλής. Αισθάνομαι μεγάλη ανατριχίλα στη θέα της ανθρώπινης θέλησης και πίστης για ζωή. Αισθάνομαι μεγάλη αηδία στην εκμετάλλευση ανθρώπων που ζούσαν μέσα στην απελπισία, στάθηκαν δυο μήνες στο βάθος ακόμα μεγαλύτερης απελπισίας και βγήκαν στο φως μιας πρωτόγνωρης απελπισίας. Αυτής των media.

Πριν απο μερικές μέρες, στο κέντρο της Αθήνας, απόγευμα, πέντε μετανάστες την έπεσαν σε ένα φιλο μου που ήταν στο αυτοκίνητό του μαζί με το μωρό του. Ευτυχώς κατάφερε να φυγει χωρίς να συμβεί κάτι τραγικό. Ή μήπως εχει συμβεί ήδη?

Ενα πρωινό, παρακολουθώντας τους υποψήφιους για τη δημαρχία της Αθήνας να διασταυρώνουν τα ξίφη τους (sic), ξεκαρδίζομαι με έναν εξαιρετικό διάλογο που διαδραματίζεται μεταξύ του τωρινού δημάρχου και αγανακτισμένης τηλεθεάτριας. 'Η Αθήνα βρωμάει, ειναι σα να ζουν γουρούνια μέσα σ'αυτή' ειπε η τηλεθεάτρια και ο ο δήμαρχος, εκνευρισμένος απο ώρα, δεν καταφέρνει να συγκρατηθεί και αναφώνει πολύ φυσικά... 'Πειτε στην κυρία, εφοσον μιλάει έτσι, οτι αν δε γουστάρει να αλλάξει πόλη'. Ενοχληθήκατε απο την απρέπεια της έκφρασης δήμαρχε? Ειναι πραγματικά συγκινητικοί οι καλοί σας τρόποι...Φαντάζομαι όμως πως τα κοστούμια και τα μαντηλάκια στο πέτο, δεν κάνουν τον τζεντλεμαν...Οταν τα πράγματα στριμώχνουν, ο πραγματικός μας εαυτός αποκαλύπτεται...Γουστάρουμε, δε γουστάρουμε...

Η θεά Αθηνά δάκρυσε απο τα δακρυγόνα των ΜΑΤ όπως μάς ενημέρωσε το εξώφυλλο των ‘Νέων’ σήμερα παρουσιάζοντας μια εξτραβαγκάντσα δακρυβρεχτης προτομής της Αθηνάς. Θα ήταν περισσότερο πρακτικό και σίγουρα πιο αισθητικά άρτιο να παίρναμε επιτέλους απόφαση οτι οι αρχαίοι ημών μάς γύρισαν την πλάτη εδω και πάρα πολλά χρόνια. Οι επικλήσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να ανακυκλώνουν την ανύπαρκτη διάθεσή μας για να εξελιχθούμε...

Πολύ χαρούμενη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Μαριο Βάργκας Λιόσα. Ενας γίγαντας της παγκόσμιας λογοτεχνίας που κάποτε ειπε ''Οσο και αν είναι εφήμερο, ένα μυθιστόρημα είναι τουλάχιστον 'κάτι', τη στιγμή που η απελπισία ειναι απλά ένα 'τίποτα' ''.

Η Παρασκευή κλείνει την εβδομάδα με μια μεγαλειώδη λιακάδα να ζεσταίνει τα πρόσωπά μας. Πέραν κάθε ρομαντικής διάθεσης, η πραγματικότητα είναι οτι ζούμε σε μία απο τις ομορφότερες χώρες στον κόσμο. Είμαστε πολύ τυχεροί. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μάς εμπνέει 'κάτι'. Το να κλαίμε συνεχώς για το τι μάς βρήκε, είναι απλά ένα 'τίποτα'.

Καλό σαββατοκύριακο.

Μαθήματα Ελληνικών

2010-10-05T16:08:00.005+03:00

Aργά το βράδυ, ανηφορίζω τη Λυκαβηττού, όταν ξαφνικά νιώθω κάποιον να με τραβάει απο τη φούστα. Γύριζω ξαφνιασμένη και βλέπω έναν μαυριδερό μπόμπιρα με αχανή, πράσινα μάτια να ζητιανεύει. Σκέφτομαι αυτόματα τον φιλο μου τον Γιώργο, που λέει πως ειναι σκληρό αλλα αν θέλουμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά πρέπει να σταματήσουμε να ¨κάνουμε πως βοηθάμε¨ δίνοντάς τους χρήματα...Ετσι αδιαφορώ με ενδιαφέρον και προσπερνάω.

Ο μικρός όμως συνεχίζει και μου τραβάει το μανίκι αυτη τη φορά. Εκνευρίζομαι, δεν έχω και την καλύτερη των διαθέσεων, η μέρα μου έχει πάει πάρα πολύ άσχημα στη δουλειά, το ίδιο και το επαγγελματικό μου δείπνο.

¨Θα με αφήσεις ήσυχη?¨του κάνω αποτομα

¨Να σου πώ κατι κυρία?' μού κανει δυνατά.

¨Να μη μού πεις τιποτα¨απαντάω προχωρώντας. Διάολε, τι θα γίνει πια με τα παιδιά στους δρόμους?

'Κυρία, να σού πω ένα μυστικό¨?

¨Μικρέ, ένα μυστικό όταν το ξέρουν δυο, παύει να είναι μυστικό. Με αφηνεις ησυχη?¨

Ο μπόμπιρας με κοιτάζει έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Αντ’αυτού, βαζει τα χέρια στην τσέπη του και με το κεφάλι κατεβασμένο, αρχίζει να προχωράει γυρνώντας μου την πλάτη.

Είναι αδύνατον να αντισταθώ άλλο. Τόν λυπάμαι. Βγάζω το πορτοφόλι μου απο την τσάντα μου και τόν φωνάζω. Δε γύριζει ομως, συνέχιζει να περπατάει ατάραχος. Τον ακολουθώ και προλαβαίνοντάς τον, τόν αγγιζω απαλά στους ώμους.

¨Δεν ακούς που σε φωνάζω¨ ?

¨Ακουω, αλλά δε θελω να μιλήσουμε. Δε μού άρεσε οπως μού μιλησες κυρία¨

Γέλαω. Τι τσαμπουκάς!

¨Σού ζητώ συγγνώμη. Ημουν απότομη, δεν έπρεπε. Ενταξει τωρα?¨

Ο μικρός γνέφει ‘’ναι’’ με το κεφάλι του.

'Θα μού δώσεις ένα ευρο'

"Θα σου δώσω δυο αν μού πεις τι θα τα κάνεις'

'Θα πάρω ένα τετράδιο και ένα μολύβι απο το περίπτερο'

''Αλήθεια, γιατι?''

''Γιατι θέλω να μαθω να γράφω ελληνικά. Μόνο να μιλάω ξέρω’’

Ενας ήχος ξερός, κρότος απο χαστούκι στο καλοθρεμμένο σατέν μάγουλο της ‘κυρίας’ ακούγεται καθώς τα δυο ευρω κατρακυλάνε απο τα χέρια της και πεφτουν στο δρόμο...

Στην Αθήνα, συνηθίσαμε και η ασχήμια πια ειναι ρουτίνα. Η ομορφιά πάλι, τρομάζει...

(η φωτογραφία ειναι μια ευγενική προσφορά του φιλου και συνεργάτη Νάσου Ευσταθιάδη)

Where there is a will, there is a way. Captain Wei.

2010-10-04T13:35:00.004+03:00

Xαρούμενος ο Captain Wei της Cosco, στη θέα του καινούριου του παιχνιδ...της καινούριας μακέτας του Κερατσινίου.

Καλημέρα και καλή σας εβδομάδα φιλοι μου !

Υπάρχουν και καλά παιδιά...

(η φωτογραφία ειναι απο το www.enet.gr)

Πακετάροντας για Χόλυγουντ.

2010-10-01T14:31:00.005+03:00

Οταν εκείνο το βροχερό βράδυ του περισυνού χειμώνα πήγαμε να δούμε τον ‘Κυνόδοντα’ στο σκοτεινά αγαπημένο υπόγειο του Αστυ, η διάθεσή μου ήταν ελαφρώς προκατειλημμένη. Εχω βαρεθεί να ακούω για νέους Ελληνες σκηνοθέτες που κάνουν την ‘ανατροπή’, να πηγαίνω να παρακολουθήσω ‘εναλλακτικές’ ταινίες μιας αναχρονιστικής ποιότητας και τελικά να καταλήγω να βλέπω εγχώριες celebrity με ολίγον απο δραματική σχολή και πρακτορείο μοντέλων, να φοράνε τσεμπέρι και να κοιτάνε με απλανές βλέμμα τον φακό, ‘στον πιο δραματικό ρόλο της ζωής τους’

Απο τις πρώτες κιόλας σκηνές του Κυνόδοντα όμως, θέλησα να γελάσω τόσο πολυ δυνατά. Επιτέλους, κάποιος που χρησιμοποιεί μια αριστοτεχνικά δουλεμένη αλληγορία για να ξεσκεπάσει όλη την υποκρισία της κοινωνίας που ζούμε, τους τάχα μου και δήθεν δεσμούς αίματος που μάς πνίγουν πολλές φορές μέσα σε ένα χορό του ‘τι ειναι σωστό και τι όχι’ και τα διαμερίσματα των ηθικών σκέψεων που ο κόσμος μας ορίζει να ζούμε.

Θέλησα να γελάσω με σαρκασμό, απέναντι σε ένα κόσμο που τιμά τους γονείς του γιατι... ‘ετσι πρέπει’ ακόμα και αν αυτοί τον σάπιζαν στο ξύλο όταν ήταν παιδί ή του διέλυαν όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα αρνούμενοι να ασχοληθούν μαζί του αλλα παρατώντας τόν μπροστά σε μια τηλεόραση.

Απέναντι σε ένα κόσμο με γνωσίες και θέσφατα τα οποία κληρονόμησε απο τον παππού του και φροντισε να κληροδοτήσει γενναιόδωρα στα παιδιά του.

Απέναντι σε ένα κόσμο που αντιδρά τηλεοπτικά, τραγουδώντας σε επαναστατικό ρυθμό 'Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια' πάντα υπο την μπαγκέτα άθλιων και ξεδιάντροπων μαέστρων της μιας νύχτας.

Απέναντι σε μια ζωή όπου οι λέξεις χάνουν το νόημα και τη σημασία τους και οι έννοιες αλλάζουν καθημερινά, αναλόγως με το στόχο που έχουν βάλει όχι μόνο αυτοί που εκλέξαμε δήθεν νομίμως ,αλλα αυτοί που επιλέξαμε να βάζουμε στο σπιτι μας. Οι μάρκες μας, οι ταμπέλες μας, το lifestyle μας, η επίπλαστη μαγκιά μας και το τένις club της γειτονιάς μας.

Δεν υπάρχει σκηνή στην ταινία του Λάνθιμου που να μην κρύβει συμβολισμούς σε κάθε τι έτοιμο που ως τώρα έχουμε καλωσορίσει με λευκό χαμόγελο-θήκες δοντιών, πού ουτε να μασήσουν δεν καταφέρνουν πια. Σε κάθε 'μάθημα' που έχει φροντίσει το σύστημα που ζούμε να μάς κάνει, επιτρέποντας μεν να κάνουμε ερωτήσεις αλλά μην έχοντας ποτέ δώσει ούτε μια ουσιαστική απάντηση. Στη διαστροφή των μυαλών, στο χειρισμό της σκέψης, στο ψέμα, στις ενοχές, στις απειλές, στην απόγνωση.

Ευτυχώς, αισιόδοξος απο τη φύση του, ο σκηνοθέτης φροντίζει να μας αφήσει ανοιχτό, όχι το παράθυρο της ελπίδας (η ελπίδα είναι εξάλλου η παρηγοριά στον άρρωστο τον οποίο όμως 'θελουμε' να διατηρούμε αρρωστο) αλλά της δύναμης της ανθρώπινης θέλησης. Γιατί μόνο με αυτήν τη δύναμη και την αποφασιστικότητα, υπάρχει μια πιθανότητα να σπάσουν τα δεσμά τους οι άνθρωποι. Να διαλύσουν τα σαγόνια τους μέχρι να πέσουν οι κυνόδοντες, για να ενηλικιωθούν επιτέλους απο αυτήν την αιώνια βρεφική τους λήθη και να βρεθούν έξω απο το διαμέρισμα. Και ο,τι γίνει...

Οπως θα έλεγε και αυτός ο καταραμένος Μαρσέλ Προυστ... ‘Οι άνθρωποι επιθυμούν να μάθουν κολύμπι και την ίδια στιγμή να πατάνε με το ένα πόδι στο έδαφος’

Ε λοιπον, δε γινεται έτσι φίλε άνθρωπε. Ξεπέρασέ το και προχώρα. (Αυτό το λεω εγώ. Πολύ μακριά απο τον Προυστ, ενδεχομένως όμως εξίσου καταραμένη. Θα δείξει.)

Είναι λίγοι οι άνθρωποι που σκέφτονται τον κόσμο με τα μάτια του Λάνθιμου. Οι περισσότεροι είτε δε θέλουν να τον σκεφτούν έτσι, είτε απλά δεν παίρνουν χαμπάρι.

Ο ‘Κυνόδοντας’ δεν είναι ταινία για τους πολλούς. Και δε λυπάμαι καθόλου γι’αυτό. Φυσικά, δεν τρέφω αυταπάτες. Μια τόσο σκληρή ταινία, που σού λέει στην κυριολεξία στα μούτρα 'ειμαστε ολοι ψεύτικοι' ειναι σχεδόν αδύνατον να εκτιμηθεί. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στο ελεύθερο πνεύμα των κριτών της Ακαδημίας των Οσκαρ. Εχουν αποδείξει πολλάκις ότι οι ευαισθησίες τους μπορούν να φτάσουν μέχρι το συρτάρι του κομοδίνου που έχουν δίπλα τους. Τι κρίμα που μέσα σε αυτό το κομοδίνο, δε βρέθηκε ποτέ ενα ρεβολβερ, όπως ειθισται με τους αυτόχειρες, στις ταινίες που κατα καιρούς βραβεύουν. Θα τούς ήταν χρήσιμο πιστεύω...

Μακάρι όμως, κόντρα σε όλη την χαλασμένη κονσέρβα του κόσμου μας, το έργο αυτό να διακριθεί. Μακάρι μια τέτοια ταινία με τις σκέψεις των ‘λίγων’ να βραβευτεί απο τη χολυγουντιανή δικτατορία της μάζας. Συνήθως αυτή η ειρωνία της μειοψηφίας είναι και η μεγαλύτερή της δύναμη...

Δεν ξέρεις ποτέ.

Καλό σαββατοκύριακο

ΥΓ
Η πολυβραβευμένη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, 'Κυνόδοντας', θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη διαδικασία των βραβείων Όσκαρ για το 2010, όπως αποφάσισε η ειδική επιτροπή που συγκρότησε το υπουργείο Πολιτισμού (επιτέλους, ξύπνησαν προς στιγμήν). Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, τη χώρα μας εκπροσωπεί στα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (στην κατηγορία Ξενόγλωσσης Ταινίας) η ταινία που κερδίζει το πρώτο κρατικό βραβείο ποιότητας μέσα στο πλαίσιο διοργάνωσης που είχε ορίσει το υπουργείο Πολιτισμού (και τωρα, ξανακοιμηθείτε ησύχως...)

CΜM (κράϊσις μάνατζμεντ μόντελ)

2010-10-01T13:40:00.003+03:00

"Αποχωρούν απο τα μπλόκα των φορτηγών απο τους δρόμους. Η πλειοψηφία των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων «λύνει χειρόφρενο», σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις της εκλεγμένης ηγεσίας του κλάδου.

(απο τις σημερινές πρωινές εφημερίδες)

Ορίστε πώς λύνονται τα θέματα αμέσως.

Ενα 'Αλ Τσαντίρι' υπόθεση...

Καλό μήνα

Ιστορίες της βροχής

2010-09-24T16:45:00.003+03:00

Κοιταξε το πανάκριβο ρολόι που τής είχε χαρίσει μια εταιρεία διοργάνωσης εκδηλώσεων, για να προτιμήσει τη δική τους προσφορά έναντι άλλων εταιρειών. Η ωρα ειχε περάσει. Ηταν ηδη 4 και στις 5 είχε ραντεβού για λεμφικό μασάζ .Το τελευταίο διάστημα είχε ξεκινήσει μια σειρά απο θεραπείες για την κυτταρίτιδα και η αισθητικός της μπορούσε μόνο νωρίς το απόγευμα. Σηκωσε το τηλέφωνο να ειδοποιήσει τον διευθυντή της. Ευτυχώς μιλουσε η γραμμή του κι έτσι τού έστειλε ένα email. 'Σάς υπενθυμιζω οτι σε λίγο πρέπει να φυγω για τον γιατρό μου, το προβλημα υγείας που έχω, εξακολουθεί να με πιέζει. Θα πρέπει να κανω και κάποιες άλλες εξετάσεις σήμερα, ισως χρειαστεί και να εγχειριστώ. Αν χρειαστείτε κάτι, παρακαλώ στο κινητό'. Σηκωθηκε να φυγει, βεβαιώνοντας οτι το κινητό της ήταν κλειστό.

Περασε απο το γραφείο της βοηθού της και την κοίταξε μέσα απο το τζάμι. Νεα, όμορφη, πολυ ικανή, όλοι την συμπαθούσαν. Παντρεμένη με έναν εξίσου όμορφο αντρα ο οποίος ήταν άνεργος. ‘Ε βέβαια, τέτοιος άχρηστος που είναι, σκεφτηκε. Τι να κάνουμε κοριτσάκι, ατύχησες...'

Για την σαρανταρα καταπιεσμένη manager, κάθε μορφή ευτυχίας των άλλων, ήταν λόγος σοβαρής κατάθλιψης. Κάθε δυστυχία τους όμως, τής έφερνε στο στόμα ένα ελαφρύ χαμόγελο που μεταμορφωνόταν σε υστερικό γέλιο, όταν κλείδωνε την πόρτα του γραφείου της για να μείνει μόνη.

'Ηρθα να σου πω πώς αυριο θα αργήσω. Α και...λάβαμε τα αποτελέσματα της αξιολόγησης απο το εξωτερικό, για το τμήμα μας. Δεν είναι καθόλου καλή, ειπε στο κορίτσι με χαιρέκακο χαμόγελο. Εγω στα λεγα...Δυστυχώς, οι καιροί ειναι δύσκολοι...δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αν δεν διορθωθείς..η εταιρεία δεν μπορεί να κρατάει ανθρώπους που δεν αποδίδουν....’

Η νεαρή κοπέλα την κοίταξε με αηδία. Αρκετά. Θυμήθηκε κάτι που είχε διαβάσει πρόσφατα. ‘Οσο συναινούμε, θεωρούμαστε ένοχοι’. Σηκώθηκε με θάρρος απο το γραφείο της και κοίταξε το θλιβερό πλάσμα κατάματα.

'Κανενα πρόβλημα, τής ειπε. Αν η εταιρεία κρίνει οτι δεν έχω θέση εδώ, θα αποζημιωθώ και θα φύγω. Εχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Μέσα στην κρίση, αυτοί που πρέπει να φοβούνται για τη θέση τους, είναι μόνο οι τεμπέληδες. Αναρωτιέμαι όμως, για ένα τμήμα που δεν πηγαίνει καλά, ευθύνεται μια απλή βοηθός ή ο manager του τμήματος?'

Η μεγαλοmanager πήγε να πάθει συγκοπή.

'Απορώ πώς έχεις το θράσος να μιλάς έτσι. Εγω όταν ήμουν στην ηλικία σου, δεν αντιμιλούσα ποτε στον διευθυντή μου ούρλιαξε. Μού φερόταν σα σκουπίδι και ήμουν υποχρεωμένη να το ανέχομαι, πώς τολμάς? Εγώ κοιτάζω μόνο να σού ανοίξω τα μάτια και να σε βοηθήσω να μην απολυθείς, αχάριστη! '

Η χαριτωμένη βοηθός σηκώθηκε απο το γραφείο της και την πλησίασε.

'Σε ένα σκουπίδι, φέρεσαι σα σκουπίδι’ τής ειπε αργά και δυνατά και απόρησε και η ίδια με το θάρρος της...

Το μεγαλοστέλεχος κατακκοκινισμένο απο οργή, πήγε να ανοίξει το στόμα του, αλλά το κορίτσι τη διέκοψε για να την αποτελειώσει.

‘Η αλήθεια ειναι ότι φοβάσαι. Εσύ φοβάσαι πρώτη απο όλους μας. Κι αυτος που φοβάται προσπαθεί να κάνει και τους άλλους να φοβηθούν. Και για να τελειώνουμε για σημερα...με πήραν απο το ραντεβού σου καθώς η γραμμή σου μιλούσε όλη μέρα και το κινητό σου είναι κλειστό. Καλός γιατρός θα είναι αυτός που πηγαίνεις, πολύ τυπικός ακουστηκε. Μού είπε οτι θα πρέπει να βάλεις το μανικιούρ αργότερα, καθώς η κοπέλα της αποτρίχωσης θα καθυστερήσει λιγάκι. Περαστικά σού εύχομαι'

Και με αυτήν την ευχή, πήρε την τσάντα της και βγήκε στον καθαρό αέρα και στη βροχή που είχε ήδη ξεσπάσει. Μέσα και έξω.

Καλό σαββατοκύριακο

Ευτυχώς...η ποίηση

2010-09-23T09:17:00.002+03:00

Άλλη μια μέρα ηθικοπλαστικού εθνικισμού, κομματικής ευαισθησίας και προπαρασκευασμένων διεκδικήσεων ξεκινά.

Con anima λοιπον και καλημέρα!

Ευτυχως, υπάρχει η ποίηση...

Το ψωμί
(Μίλτος Σαχτούρης, 1919-2005, απο τη συλλογή 'Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο')

Ενα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό

ψωμί, είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος, κι αυτή

μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό

κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!

Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό

Kαλημέρες...

2010-09-21T11:56:00.001+03:00

Aργα το βράδυ, τρέχουμε με τη φίλη μου στην καθιερωμένη μας διαδρομή, ανηφόρες κατηφόρες Εκάλης και πίσω δηλαδή, όταν συναντάμε μπροστά μας ένα αγοράκι, ούτε πέντε χρονών πανω στο ποδηλατάκι του. Πίσω του ακολουθεί η μαμά του. Το αγοράκι καθώς μάς βλέπει να πλησιάζουμε προς το μέρος του, αρχιζει και μας χαιρετάει με το χέρι του χαμογελώντας. Το χαιρετάμε κι εμείς και μάς λεει καθώς ξεκαρδίζεται στα γέλια:

΄Γεια σας, γεια σας!’

‘Γεια σου’ τού κανουμε και συνεχίζουμε.

‘Βλεπεις, μού λεει η φιλη μου, πώς φαίνεται ο άνθρωπος που ακόμα δεν έχει καταπιεί τα δηλητήρια της κοινωνίας? Πόσο εύκολο τού είναι όταν βλέπει δυο ανθρωπους μπροστά του να λεει ‘γεια’ με άνεση’ αντι να μουγκρίζει σπρώχνοντας ή προσπερνώντας αδιάφορα?

Οντως.

Γεια σας! Γεια σας!

Καλημέρα!

Ειναι πανεύκολο...

Η επανάσταση του ανόητου

2010-09-17T13:45:00.005+03:00

Ανοίγοντας χθες το πρωί την αγγλική Guardian, διάβασα μια είδηση που ερχόταν από άλλο κόσμο. 'Οι γυναίκες στο Ισραήλ και στη Δυτική Οχθη ρισκάρουν τη φυλακή για μια ημέρα στην παραλία’. Εκνευρισμενες και κάπως φοβισμένες, γυναίκες απο το Ισραήλ ετοιμάζονται να παραβούν το νόμο, να οδηγήσουν ως την κατεχόμενη Δυτική Οχθη, να πάρουν Παλαιστινιες γυναίκες και παιδιά μαζί τους και να πάνε ολοι μαζί σε ένα ολοήμερο ταξίδι στο Τελ Αβιβ. ‘Οι περισσότερες Παλαιστίνιες επιθυμούν μια βόλτα στη θάλασσα, για τις περισσότερες είναι η πρώτη τους φορά’ λέει στη δημοσιογράφο της εφημερίδας η Ισραηλινή Ρικι, η οποία φυσικά δε θέλει να δημοσιευτεί το επώνυμό της.

Σκέφτομαι δυνατά. Το να μπορείς να κάνεις μια βολτα στη θάλασσα, είναι το αυτονόητο...

Πριν απο μερικά χρόνια είχα πάει ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Ντουμπάι. Στο δρόμο απο το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο, ο συμπαθέστατος οδηγός μού εξηγούσε λίγα πράγματα για την ιστορία της πόλης. Καθώς μιλούσαμε, παρατήρησα οτι σχεδόν όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι απο τεράστιες αφισες του Σείχη, των αδερφών του, των γιών του. Παντού άνδρες. Τον ρώτησα λοιπόν ‘αλήθεια ο Σεϊχης έχει γυναίκα?’. ‘Πολλές’ μού είπε. ‘Και ειναι με όλες παντρεμένος!’ (αυτό το είπε υπερήφανα). ‘Και γιατί δεν τις έχετε στην αφίσα και αυτές?’ τον ρώτησα.

Αυτό ήταν. Μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο, δε μού μιλούσε. Τον ρώτησα αν ειπα κάτι που τον προσέβαλλε, όμως εκείνος δε μού έδωσε καμία απάντηση. Οταν αργότερα συναντήθηκα με τον ντόπιο συνεργάτη μου και τού διηγήθηκα το περιστατικό, εκείνος μού ειπε γελώντας. ‘Οχι δεν τον προσέβαλλες. Ομως οι ντόπιοι δεν εκτιμούν καθόλου αυτην την ‘μοντέρνα, ευρωπαϊκή σκέψη’ που επιβάλλει τις γυναίκες στο προσκήνιο...Γι’αυτό σταμάτησε να σού μιλάει, δεν ήθελε να κάνει κουβέντα. Και δε θεωρεί οτι χρειάζεται να σού δώσει και λογαριασμό γι’αυτό.’ Η τελευταία φράση του συνεργάτη μου, μού φάνηκε τόσο περίεργη. Δεν μπορώ να διανοηθώ οτι απο τη στιγμή που ένας άνθρωπος σε ρωτάει κάτι, εσύ απλα δεν απαντάς.

Ξανασκέφτομαι δυνατά. Το να απαντήσεις σε έναν ανθρωπο που σε ρωτάει κάτι, είναι το αυτονόητο....

Το περασμένο σαββατοκύριακο, παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, καθώς και την συνέντευξη τύπου που ακολούθησε την επόμενη ημέρα. Δεν έχω αυταπάτες, ξέρω πολύ καλά ότι αυτή τη στιγμη χορεύουμε ένα συγκεκριμένο χορό σε ρυθμό προαποφασισμένο, που δε θα αλλάξει για πολλά χρόνια ακόμα. Μετά απο πολλές επαναλήψεις της φράσης-σταθμός για τον ρού της χώρας, ‘ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε’ κάποια στιγμή ο πρωθυπουργός άρχισε να εξαγγέλει οτι σκοπεύει να αλλάξει τα πάντα. Μίλησε για το ‘υπερτροφικό, συγκεντρωτικό, πελατειακό’ κράτος. Για τις ‘τεράστιες σπατάλες του Δημοσίου’. Για ‘τη διαφθορά στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία, παντού’. Για την ‘εκτεταμένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή’. Και κάπου εκεί, μίλησε για την επανάσταση του ‘αυτονόητου’.

Πραγματικά, είχα πολύ καιρό να ακούσω τόσες πολλές λέξεις μαζεμένες, να περιγράφουν απλά το κενό. Κι αυτο γιατι για μένα, αυτονόητο ειναι να χαίρεσαι τον ήλιο. Αυτονόητο είναι να μη χρειάζεται να ρωτησεις για να βουτήξεις στη θάλασσα. Αυτονόητο είναι να μπορείς να μυρίζεις ένα λουλούδι στην εξοχή και να μη σού απαγορεύουν να αγγίξεις τα πέταλά του. Αυτονόητο είναι να ανασαίνεις τον κρύο αέρα στη Βρετάνη ή να περπατάς κατα μήκος της Τριχωνίδας νωρίς το πρωι, όταν η υγρασία ακόμα σε κάνει να χάνεις ορίζοντα και λιμνη απο τα μάτια σου. Αν αυτά δεν είναι αυτονόητα, τότε η 'επανάσταση του αυτονόητου' ειναι να ρισκάρεις τη φυλακή στην κοινωνία που ζεις, για μια βόλτα στην παραλία. Να ρισκάρεις να σε συλλάβουν για ένα φιλί στο δρόμο με τον εραστή σου. Να τρώς ξύλο μέχρι τελικής πτώσης γιατι είσαι 12 χρονών και θέλεις να παίξεις με τα χώματα και τα λιποθυμισμένα λουλούδια της γης σου, όχι να γεννήσεις παιδιά με τον σαραντάρη σύζυγο που επέλεξε η οικογένειά σου να παντρευτείς. Δεν είναι επανάσταση του αυτονόητου το να ζεις στην οργανωμένη, δυτική και εκμοντερνισμένη Ευρώπη και να απαιτείς να κλειστούν μέσα οι φοροφυγάδες ή ο καθηγητής στο σχολειο να κάνει μάθημά αντι για κοπάνα.

Και σίγουρα δεν είναι αυτονόητο να προσπαθείς να εμπνεύσεις έναν λαό να 'επαναστατήσει' ενάντια σε πράγματα που σε άλλες χώρες εδω και πάρα πολλά χρόνια θεωρούνται ρουτίνα της καθημερινότητάς τους. Δεν είναι καν αυτονόητο το ότι τολμάς και τούς το λές. Είναι μια πρόχειρη επικοινωνιακή μπούρδα, κι αν πλήρωσες για να στη γράψουν, τότε εσυ πρώτος που προσπαθείς να πατάξεις την 'κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος', γίνεσαι ο πρώτος και καλύτερος αρωγός της. Σκέψεις στο πόδι γιατι κάτι έπρεπε να πεις, στο πλαίσιο μιας παραπαίουσας ΔΕΘ...

Σκέφτομαι ουρλιαχτά. Δεν είναι αυτονόητο. Ειναι απλώς ανόητο.

Και την επανάσταση του ανόητου, εγω προσωπικώς δε θα την κάνω.

Και κάτι μού λέει οτι δε θα αισθανθώ καμία μοναξιά στο δρόμο...

Καλό σαββατοκύριακο.

To ρεμπετάδικο

2010-09-09T18:19:00.001+03:00

Τον Μαέστρο τον είχε γνωρίσει σε μια στιγμή της ζωής της που δε συνέβαινε τίποτα. Ηταν ολα στάσιμα και βαρετά. Η δουλειά της συνέχιζε στην ίδια τρέλα καθημερινά, με τους συναδέλφους της δεν μπορούσε να βρει και πολλά κοινά σημεία επαφής, ο κύκλος της ήταν γεμάτος συμπτωματικές σχέσεις, οι άνθρωποι γυρω της γεμάτοι ένα σωρό νευρώσεις.

Στο σπίτι πάλι, η διαρκής σιωπή την τρέλαινε μέρα με την μέρα.

Ο Μαέστρος τότε ήταν γύρω στα 75, χαμογελαστός, με βλέμμα έξυπνο, πολύ εκφραστικός και ιδιαίτερα εκδηλωτικός. Το όνομά του το ήξεραν και οι πέτρες στη χώρα, αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να λέει αυτό που ένιωθε, χωρίς ποτέ να μασάει τα λόγια του. Ηταν ένας ανθρωπος που μπορούσε πολύ γρήγορα να εκνευριστεί, αλλά παράλληλα μπορούσε να σού κάνει και το πιο ωραίο κοπλιμέντο και φυσικά να το εννοεί καθώς δεν είχε ποτέ κανέναν λόγο να μιλάει στον αέρα.

Την συμπάθησε αμέσως. Και γρήγορα άρχισαν να κάνουν παρέα και να μιλάνε για τα πάντα, σα να ήξερε ο ένας τον άλλον απο χρόνια. Την παραξενευε αυτή η σχέση και κάπου τη φόβιζε. Το ίδιο τής είχε συμβεί και με τον άντρα της. Οταν πρωτογνωρίστηκαν, ένιωθε σαν να τον ήξερε απο πάντα. Τη φόβιζε το τι θα μπορούσε να επακολουθήσει...

Ο άντρας της δεν έμοιαζε καθόλου στον Μαέστρο. Θα έλεγε κανεις οτι ήταν ακριβώς το αντιθετο μειον τριάντα χρονια. Κλειστός, λιγομίλητος, ανέκφραστος, συναισθηματικά απών. Ωρες ωρες απορούσε με τον εαυτό της πώς ήταν δυνατόν να τον αγαπάει τόσο πολύ χωρίς να της δινει τιποτα εκτός της παρουσίας του. Ωρες, ώρες πάλι οχι. Μέσα της ήξερε. Το έξω ήταν που δεν άντεχε.

Εκείνο το βράδυ δεν ήταν πολύ καλά. Θα πήγαιναν με την παρέα του άντρα της σε ένα ρεμπετάδικο.Το απόγευμα το πέρασε μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο σα χαμένη. Στο τέλος, ένιωθε τα βιβλία να μεγαλώνουν στα ράφια και να την πλακώνουν. Εκανε να φύγει αλλά ντράπηκε που ήταν τόση ώρα εκει μέσα χωρίς να παρει κάτι κι ετσι αποφάσισε να αγοράσει για τον άντρα της μια καινούρια έκδοση που μάλιστα την είχε μεταφράσει ένας φίλος τους. Στο ταμείο, σκέφτηκε τον Μαέστρο κι ετσι αγόρασε άλλη μια κόπια για να τού τη χαρίσει.

Πέρασε απο το σπιτι του Μαέστρου πριν παει στο ρεμπετάδικο, όμως εκεινος δεν ήταν εκει. Αφησε το βιβλίο στην πόρτα, με ένα μικρό σημείωμα. Αργοπορημένη, ετρεξε μέχρι το μαγαζί. Ο αντρας της ήταν εκνευρισμένος με την αργοπορία της, όμως στη θεα του βιβλίου ηρέμησε και άρχισε να επιδεικνύει υπερήφανα στους φίλους του την αφιέρωση που τού είχε γράψει.

Η βραδιά κυλούσε ανόρεχτα. Εκεινη κοιτούσε στο πάλκο τους μουσικούς που τής χαμογελούσαν. Εκείνος μιλούσε με τους φιλους του για τη δουλειά του. Πάλι η ίδια αίσθηση. Τα τραπεζια, οι καρέκλες μεγάλωναν, το ακκορντεον θέριευε έτοιμο να την κατασπαράξει. Προσπάθησε να καταλαγιάσει τον πανικό της πίνοντας αλλά μάλλον χειρότερο το έκανε. Μετά απο αρκετές βασανιστικές ώρες, αποφάσισαν να φυγουν.

Φτάνοντας σπιτι και βγαίνοντας απο το αυτοκίνητο, έκανε να τον αγκαλιάσει. Εκείνος, ανήμπορος οπως παντα να ανταποκριθεί σε κάθε ενδειξη τρυφερότητας, στάθηκε διπλα της σαν κούτσουρο. Τον κοίταξε με λύπη. ¨Ειμαι γυναίκα, άρπαξέ με ή διώξε με, επιτέλους, κάνε όμως κατι!¨ εκανε να ουρλιάξει. Τελικά δεν είπε τίποτα, θα ήταν μάταιο. Παρατήρησε πως στα χέρια του δεν κρατούσε το βιβλίο που τού είχε δωρίσει.

¨Πού ειναι το βιβλίο...?’ ρωτησε ξεψυχισμένα
¨Αμαν...Πρέπει να το ξέχασα στο μαγαζι¨ εκανε εκεινος
Εκανε δυο βήματα πίσω...
¨Το ξέχασες...¨ ψέλισσε. Εκεινη τη στιγμή ένιωσε σα να της είχε πει ¨σου σκοτωσα τη μανα¨
¨Συγγνωμη, σε παρακαλώ μη στεναχωρηθείς πάλι...θα περάσω απο το μαγαζί να το πάρω ή θα παρω άλλο, θα παω να παρω άλλο¨ εκανε εκεινος, κάπως ζεματισμένα ομολογουμένως...

¨Θα πάρεις και άλλη αφιέρωση¨ ? του ειπε, κοιτάζοντάς τον πικραμένη.

Εφυγε τρέχοντας.

Δεν την κυνήγησε. Δεν το έκανε ποτέ εξάλλου.

Στο δρόμο πήρε τηλέφωνο στο μαγαζι. ¨Σας θυμάμαι, βεβαια πως δε σάς θυμάμαι! της ειπε ο άνδρας αυθόρμητα στο τηλέφωνο. Ειστε η κοπέλα με τον ψηλό κύριο. Ωραίο ζευγάρι. Εγω επαιζα μπουζουκι σημερα, είμαι ο Διονύσης. Εγώ γράφω και τα τραγούδια! Εμένα να ζητήσετε. Θα το κρατήσω το βιβλιο, μην ανησυχείτε¨.

Εφτασε στο σπιτι του Μαέστρου κλαίγοντας. Εκεινος της άνοιξε ανήσυχος. Κοιταξε γύρω της τρομαγμένη...

¨Τι τρέχει μικρη¨? τη ρωτησε.
¨Εκεινο το βιβλιο που σού άφησα...ειπε αναμεσα σε αναφυλλητα...δεν το βλέπω. Τι το έκανες? Το πέταξες, το παράτησες? Τι το έκανες?’ ούρλιαξε.
¨Εισαι τελείως ανόητη? Το εχω στο δωμάτιό μου, διπλα μου. Θέλω να το διαβάσω. Θα μού έκανες δωρο και θα το παρατούσα? Ουτε να σε ευχαριστήσω δεν πρόλαβα, με τις βλακείες σου¨

Τον κοίταξε με ευγνωμοσύνη. Την επόμενη μέρα, μάζεψε τα πράγματά της και έφυγε απο το σπιτι.

Μήνες αργότερα, τα αντικείμενα σταμάτησαν να θεριεύουν γύρω της. Ενα βράδυ, έκανε μια βόλτα στην πόλη, και τυχαία βρέθηκε έξω απο εκεινο το ρεμπετάδικο. Εκανε ζεστη, η μουσική ακουγόταν ως έξω...Tον σκέφτηκε. ¨Αραγε, να ήρθε ποτέ να πάρει το βιβλίο απο εδω¨? αναρωτήθηκε.

Εσπρωξε την πόρτα απαλά και της ήρθε μια ανατριχιλα στη θεα του γνώριμου χώρου. Αρχισε να τρέμει. Στο πάλκο, οι ιδιοι μουσικοί. Ο Διονύσης, που ¨έγραφε και τα τραγούδια¨. Προχώρησε μερικά βήματα, τι διάολο, δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο να μπει μέσα. Προσπάθησε να αναγνωρίσει το τραγούδι, κάτι τής έλεγε ο σκοπός, στο άκουσμα όμως του στίχου του λαικού άσματος, το τρέμουλο δυνάμωσε...

¨Και ειναι κάπως λυπηρό, ίσως και λιγο αστειο,
πως θα ξεχάσεις ορφανό, χωρίς να νιώσεις τ¨αδικο,
μες σ ένα ρεμπετάδικο
ετουτο το βιβλιο¨

Απομακρύνθηκε.

Δεν ξέρεις ποτέ.

Τσαγκαροδευτέρα...

2010-09-06T13:09:00.001+03:00

Ανασχισματισμός...

Πολλές καλημέρες. Κε αυτό θα περάση...

(Εικονα: Τα Νεα Online)

Ο καθένας με τον bono του...

2010-09-02T14:24:00.004+03:00

Διαβάζουμε λοιπον στα σημερινά ΝΕΑ την ξερασματική είδηση ότι ο Bono ετέθη στην υπηρεσία της άμοιρης πατρίδος μας...Παρακαλώ δώστε προσοχή στο 'κλήθηκε απο την ελληνική κυβέρνηση'.

Βρυξέλλες

Ο Μπόνο ανέλαβε να ηγηθεί καμπάνιας για τη διαγραφή του δημοσιονομικού χρέους της Ελλάδας μετά από συνάντησή του με τον Γιώργο Παπανδρέου στο περιθώριο της σημερινής συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Ιρλανδός τραγουδιστής είχε αναλάβει αντίστοιχη εκστρατεία υπέρ της Αφρικής το 2000 με τίτλο «Drop the debt» και κλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να βοηθήσει λόγω της μεγάλης του εμπειρίας στις διαπραγματεύσεις με παγκόσμιους ηγέτες.

«Θα θέσω στην υπηρεσία της Ελλάδας όλες μου τις δυνάμεις για να βοηθήσω την ηλιόλουση αυτή χώρα την ώρα της μεγάλης της κρίσης», δήλωσε ο τραγουδιστής των U2 στους δημοσιογράφους μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό.

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι τα έσοδα από τη συναυλία των U2 στην Αθήνα στις 3 Σεπτεμβρίου θα διατεθούν υπέρ των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων, που πλήττονται περισσότερο από την πρωτοφανή αυτή δημοσιονομική κρίση.

Ήδη, από την πρώτη στιγμή, ο Μπόνο ξεκίνησε να εργάζεται για το καλό της χώρας, αφού συναντήθηκε με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και άλλους Ευρωπαίους ηγέτες.

Με λίγα λόγια...

Η Ελλάδα Bono, can live with or without you.

Απλά σε πιάσανε κότσο.

Νέτα, σκέτα.

Με τις υγείες σου.

(καλό το αστειάκι, έ?)

Τσιγάρα τέλος

2010-09-01T01:09:00.004+03:00

Αφιερωμένο σε καπνιστές και θεριακλήδες (το πρώτο δεν προυποθέτει αναγκαστικά το δεύτερο και αντίστροφα...)

Καλό μήνα.

Το πιτσιρικάκι
Στίχοι Αργυρης Νικολέσκο
Μουσική Γιώργος Ροβερτάκης
Ερμηνεία Πρόδρομος Τσαουσάκης
http://www.youtube.com/watch?v=UbLU7MlNOcM

Ένα πιτσιρίκι είναι ξαπλωμένο

μες στα χορταράκια παραπονεμένο

Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι

Μα δεν έχει φράγκο, είναι μπατιράκι

Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι

Μα δεν έχει φράγκο, είναι μπατιράκι

Του ’ρθε μια ιδέα, κάπου να τη στήσει

Όποιος κι αν περάσει, τσιγάρο να ζητήσει

Μα κακή του τύχη, λίγο παραπάνω

Στη γωνιά του δρόμου τρακάρει πολιτσμάνο

Μα κακή του τύχη, λίγο παραπάνω

Στη γωνιά του δρόμου τρακάρει πολιτσμάνο

Κάνει το κορόιδο, ζούλα τον κοιτάει

και με κόλπο έξυπνο τον εχαιρετάει

Δίχως να τα χάσει το πιτσιρικάκι

απ’ τον πολισμάνο ζητάει τσιγαράκι

Δίχως να τα χάσει το πιτσιρικάκι

απ’ τον πολισμάνο ζητάει τσιγαράκι

Νεο ένθετο - 'Ωραίοι ως Ελληνάρες'

2010-08-31T16:03:00.005+03:00

Ενας φίλος σήμερα μού διηγήθηκε μια απιστευτη ιστορία που συνέβη πρόσφατα στην παραλία 'Μικρό Μαραθι' της Μεσσηνίας. Το μέρος αυτό ειναι ένα απο τα καταφύγια της Καρέτα Καρέτα, συνεπώς είναι γεμάτο αυγά χελώνας. Οι περισσότεροι ντόπιοι που το γνωρίζουν, προσπαθούν οσο γίνεται να τα προστατεύουν βάζοντας καλάμια γύρω απο αυτά τα σημεία. Πριν απο μερικές μέρες λοιπον, στην παραλία αυτή άραξε ένα σκάφος, απο το οποίο βγήκε ένας Ελληνάρας με δυο μεγάλες σακουλες σκουπιδιών στα χέρια. Προχώρησε στην παραλία, γύρω απο τα σημεια που φωλιάζουν τα αυγά τους οι χελώνες και σε ενα μέρος με πολλες ελιές, αρχισε να θάβει στην άμμο τις σακούλες. Στην επιστροφή, ο φίλος μου τον ρώτησε τι έκανε ακριβώς εκει και εκεινος, ωραίος ως Ελληνάρας, τού ειπε...'Τιποτα μωρε, κατι σκουπιδια των παιδιών έθαψα, παμπερς και τέτοια'.

Οπως καταλαβαίνετε, ξεκίνησε μεγάλος καβγάς, στο τέλος ο ωραίος ως Ελληνάρας έβρισε τον φίλο και την παρέα του και εφυγε, τοποθετώντας τα μεγαλοπρεπή του οπίσθια με άνεση στο σκάφος του. Οι φιλοι μου αναγκάστηκαν να ξεθάψουν τα σκατά των παιδιών του, για να μη μείνουν στην παραλία και όλα συνέχισαν να είναι υπέροχα στον κόσμο του Ποτέ Ποτέ...

Στο πλαίσιο λοιπόν της καινοτομίας που με διακατέχει, αποφάσισα να λανσάρω ένα ένθετο 'Ωραίοι ως Ελληνάρες' στο blog μου, για να μοιραστώ μαζί σας μικρές, απλές καθημερινές στιγμές αυτής της χώρας που περνάει κρίση και οι πολίτες της είναι τόσο συγκινημένοι απο αυτό που κάνουν το πάν για να μην τελειώσει η υπέροχη αυτή συγκυρία που τόσο, μα τόσο άδικα (εδω ακούγεται λυγμός) ήρθε και μάς βρήκε.

Και μιας και πιάσαμε την σκατοσυζήτηση, θυμήθηκα ένα τρυφερό ενσταντανέ που έζησα προσφάτως σε παραλία του Κιάτου, οπου είχα παει με φίλους για μπάνιο. Θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας, με όλη τη θέρμη και το πάθος που συνήθως με διακατέχει για κάτι τέτοια συγκινητικά στιγμιότυπα της ελληνικής νοοτροπίας. Στο τέλος, θα εμφανίζεται πάντα ένα ηθικό δίδαγμα, διότι για να πάμε έμπροσθεν, οφείλουμε να κοιτάξουμε όπισθεν και να παραδειγματιστούμε απο τους συμπολίτες μας...

Πιστή στο καθήκον, περιμένω και τις δικές σας ιστορίες φυσικά...

'Ωραιοι, ως Ελληνάρες Ι - Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια'

Οργανωμένη παραλία Κιάτου, τέλος Ιουλίου. Η παραλία αυτή προσφάτως έχει ανακαινιστεί τρόπον τινά, ήτοι, ο δήμος καθάρισε τις άταιρες ομπρέλες, εστρωσε την άμμο,καπως σουλούπωσε τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες για να ειναι όμοιες και έφτιαξε και ξύλινους διαδρόμους για να περνάει ο κόσμος...

Ωραίες ομπρελίτσες λοιπόν, ξαπλώστρες δωρεάν για τους λουόμενους, beach bar με χαλαρή μουσική, ποτάκια, παιδάκια, γκομενάκια και όλα αυτά που μπορούν να κάνουν ένα σαββατοκύριακο κοντα στην Αθήνα, να γίνεται ξαφνικά μια μικρή απόδραση απο την πραγματικότητα.

Δίπλα μας βρίσκεται οικογένεια σε πλήρη εξάρτυση (μανα, πατέρας, παιδί, γιαγιά και σπαστό καρεκλάκι, ακόμα και να υπάρχουν δωρεάν ξαπλώστρες)η οποία συζητάει δυνατά για το προβλημα του πεντάχρονου καμαριού που δεν αφοδεύει συχνά...Φυσικά, κάτι τέτοια φλέγοντα ενδιαφέρουν τον κόσμο γύρω, οπότε η συζήτηση ανάβει σε υψηλά ντεσιμπέλ, ιδιαίτερα τη στιγμή που ο πατέρας κατηγορεί τη μάνα ότι αυτή φταίει που το ταϊζει αηδίες και η μάνα απειλεί τον πατέρα λέγοντάς του να μην ανακατεύεται, γιατί αυτή ξέρει τι περνάει ως μάνα, κανείς άλλος.

Γνωστά πράγματα δηλαδή και μέχρι εδω ας τα λέμε καλά...

Κάποια στιγμή εξ αίφνης όμως, ως άλλο θαύμα της Αποκαλύψεως, το δυσκοίλιο φωνάζει 'μαμα κακα'. Η μάνα του, που εκείνη την ώρα διακατέχεται απο ρίγη συγκίνησης και αναφωνεί 'επιτέλους' τού βγάζει το μαγιό, το κρατάει, το αφήνει να τα κάνει κανονικά μπροστά μας (μια οικογένεια είναι ολοι οι Ελληνάρες βρε!) και με το που τελειώνει το βλαστάρι της το μοναδικό προιόν που παράγει στην ηλικία αυτή και είναι υπερήφανο (και ενδεχομένως και σε μελλοντικές ηλικίες να συνεχίσει να ειναι) θάβει τα περίοπτα παράγωγά του διπλα μας ακριβώς!

Θέλω να σταθείτε μια στιγμή και να φανταστείτε αυτο το σκηνικό υπερπαραγωγής. Το beach bar απο πισω, μια παρεα μπροστά να πινει mojito, ένα παιδί να κάνει στα όρθια τα 'κακάκια' του και η μάνα του να τα θάβει κατόπιν στην άμμο.

Ηθικό δίδαγμα: Αυτή η χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά, γιατι οι ίδιοι οι πολίτες της δε θέλουν να πάνε πουθενά. Θέλουν να κάτσουν εκεί που ειναι και να θάψουν τα κόπρανά τους στην άμμο.

Απλούστατο.

Σκέψεις απο ένα υπέροχο καλοκαίρι του δυο χιλιάδες δέκα...

2010-08-30T14:20:00.006+03:00

Οι διακοπές τελείωσαν, αλλά εμένα η διάθεσή μου είναι στα ύψη. Προσπερνώ με χάρη, όλα αυτά τα απιστευτα βαρετά κλισέ τύπου ʽκάθε κατεργάρης στον πάγκο του τωραʼ και ʽαπο Δευτέρα δίαιταʼ και σκέφτομαι πως οταν το καλοκαίρι περνάει τόσο ωραία, μόνο ευχάριστες σκέψεις μπορεί να κάνει κανείς για τις μέρες που έρχονται.

Αναπολώντας τη θάλασσα της Ιου και τα ʽαποτρόπαιαʼ ξενύχτια μας, σκόρπιες σκέψεις έρχονται και στέκονται πάνω στο κεφάλι μου, χορεύοντας σε καλοκαιρινό ρυθμό ακόμα. Τις αφήνω να κάνουν το κομμάτι τους. Δεν κατάφερα εξάλλου ποτέ να τις περιορίσω. Μόνο να τις μοιράζομαι κατάφερνα πάντα, με τυχαία σειρά γραφής αλλά ουχί τυχαία έμπνευση γραφής...

- Η Ιος είναι ένα πλωτό νησί του Αιγαίου. Kινείται περιμετρικά της καρδιάς μου...

- Κάποιοι άνδρες δε θα καταφέρουν ποτέ να επιζήσουν της καταστροφής που τούς επέφεραν τόσο απλόχερα οι μανάδες τους.

- Τελικά, η ελληνική νοοτροπία περιγράφεται ακόμα και σήμερα, τόσο γλαφυρά όσο σε ένα μικρό αποσπασμα του αγαπημένου Εμπειρίκου απο το βιβλίο ʽΓραπτά ή προσωπική Μυθολογίαʼ.

ʽΤο παιδίον είχε ουρήσει δια πρώτην φοράν μόνον του, ανδροπρεπώς και τώρα εζητωκράυγαζεν και αυτό, με την οξείαν παιδικήν φωνήν του.¨Ενας αστυφύλαξ, ενθουσιών, πυροβολούσε στον αέραʼ

- Καποιες φορές, το ʽαίμαʼ δεν έχει καμία σχέση με την ʽοικογένειαʼ

- Ο ήλιος που με ζεσταίνει, μού θυμίζει πάντα πως στους ανθρώπους που συνηθίζουν να μας κατακρίνουν χωρίς να γνωρίζουν παρά ελάχιστα πράγματα για εμάς, πρέπει να δίνουμε το μεγαλύτερό μας χαμόγελο κατανοώντας ότι σηκώνουν ένα τεράστιο σταυρό. Αυτόν της φοβισμένης τους ύπαρξης.

- Οι περισσότερες γυναίκες που δηλώνουν με σθένος πως είναι κατά του γάμου, αγωνιούν να βρεθούν πάντα πολύ σύντομα παντρεμένες, για έναν περίεργο λόγο...

- Σε μια καλοκαιρινή διαδρομή, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο της Μαλβίνας, που δεν είχα διαβάσει. Ξαναθυμήθηκα πως υπάρχουν γυναικάρες, υπάρχουν γυναικούλες, υπήρχε και η Μαλβίνα. Κατηγορία απο μόνη της.

- Η άμμος στα νησιά της χώρας μου, είναι τόσο ψιλή που διαπερνά κάθε ανοιχτό πόρο του δέρματός σου κι έτσι καταφέρνεις να κουβαλάς το καλοκαίρι πάντα μέσα σου...

- Η αγάπη για τους ανθρώπους, μοιάζει σαν το φαγητό πιστεύω. Καλύτερα να περισσεύει, παρά να λείπει...

- Το να είσαι πλεον έντονα κομματικοποιημένος, λέγεται και 'ξενέρωμα'. Το να σπαταλάς όλες σου τις διακοπές προσπαθώντας να πείσεις τους γύρω λουόμενους για την εγκυρότητα του κόμματός σου λέγεται 'τσάμπα ζωή'.

- Οι ανθρωποι που διατυμπανίζουν πως δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων ανθρώπων για εκείνους, τρέμουν περισσότερο από ολους μας μαζί...

- Ο μεγαλύτερος έρωτάς μου είναι αυτός για την ίδια τη ζωή. Χρόνια τώρα δεν μπορώ να τον ξεπεράσω...

- Κάθε καλοκαίρι που ετοιμάζω τις διακοπές μου με τους χρόνια καλούς και αγαπημένους φίλους μου, αισθάνομαι όλο και πιο ευγνώμων που δε χρειάζεται να αλλάζω παρέες αναλόγως του γκόμενου που έχω, ή των ‘φίλων’ που (αρνούμαι να) αποκτώ αναλόγως συμπτωματικών συγκυριών...

- Sempre libera...

Καλή επάνοδο σε όσους επέστρεψαν σήμερα στις δουλειές τους...Εμένα δε με νοιάζει που ξαναγύρισα στο γραφείο. Και αυτό μ’αρέσει και οι διακοπές μ’ αρέσουν. Και το καλοκαίρι μ’αρέσει και ο χειμώνας μού αρέσει. Και το φθινόπωρο μού αρέσει.

Ολα μού αρέσουν, αφού το μόνο σίγουρο είναι πως πάντα μού φέρνουν κάτι προς εξερεύνηση...

Αλεξάνδρα, 30 Αυγούστου 2010. Να με χαίρεστε.

Ορέστης του Ευριπίδη, απο το Εθνικό Θέατρο και τον Γιάννη Χουβαρδά

2010-07-31T20:35:00.011+03:00

Το βράδυ της Παρασκευής, μάς βρήκε στην Επίδαυρο να ανηφορίζουμε με ανυπομονησία για τον Ορέστη του Ευριπίδη, κάτω απο το έμπειρο μάτι του Γιάννη Χουβαρδά. Φτάσαμε αρκετά νωρίς, κι έτσι είχα την ευκαιρία να ρίξω μια ματιά στη μετάφραση του κειμένου απο τον Στρατή Πασχάλη, λίγο πρίν εμφανιστει στη σκηνή μια ομάδα παιδιών, ντυμένα με τζήν, αθλητικά παπούτσια και βερμουδες, κουβαλώντας σακίδια στην πλάτη και κρατώντας φωτογραφικές μηχανές στα χέρια.

'Κατάλαβες' μου έκανε ο πάντα ευστοχος φίλος μου. 'Αρχισαν οι νεωτερισμοί. Προβλέπω γιούχα'.

Αφησα το βιβλίο με το μεταφρασμένο κείμενο και κοίταξα εντρομη τη σκηνή. Μια ομάδα νεων ανθρώπων, κάνουν πως φωτογραφίζονται, ουρλιάζουν, φωνάζουν, τραγουδούν γαλλικά και ιταλικά τραγουδάκια και παίζουν παιχνίδια που μαθαίνει τωρα το βαφτιστήρι μου στο νηπιαγωγειο. Με πιάνουν τα γέλια. Ποια νεολαία το 2010 αναγνωρίζει το πρόσωπό της σ αυτό το τσούρμο ρόδας, τσάντας και κοπάνας? Ανοίγω το πρόγραμμα της παράστασης.'Στοίχημα της απόδοσής μας, ο ήχος της κλασικης και νεορομαντικής μνημης των αρχαίων δραμάτων οπως παρασταθηκαν ως τωρα, να διασωθεί στην έκφραση του σήμερα [...] Οι δυο απόβλητοι 'μητροκτόνοι' να συναντήσουν τους νέους των blogs και του facebook, ολοι τους απειλημένοι απο τις Ερινύες ενοχών που δεν ειναι καν δικές τους [...]'

Κοίταξα τον φίλο μου. Σιχαίνομαι τα γιουχαϊσματα απέναντι σε κάθε μορφή τέχνης. Οπως και να έχει, ο κάθε καλλιτέχνης έχει ένα προσωπικό στίγμα το οποίο επιθυμεί να αποδώσει στο κοινό του, τι πάει να πει'γιουχα'? Ομως διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο απο το σχόλιο του Στρατή Πασχάλη στο πρόγραμμα του Ορέστη, δε θα μπορούσα να μη συμφωνήσω,επι της ουσίας, παραπάνω με τον φίλο μου. Facebook? Blogs? 'Ερινύες ενοχών που δεν ειναι καν δικές τους'? Ενα τόσο βαθύ κοινωνικό φαινόμενο λοιπον ξεπετιέται με ένα 'οι μητροκτόνοι συναντάνε τους νεους του facebook'? Πόσο έυκολος ειναι ο κόσμος τελικά...

Η ομάδα των παιδιών με τα σακίδια στους ώμους λοιπον, είναι ο χορός. Ο χορός που στην τραγωδία παίζει καταλυτικό και πολύ σοβαρό ρόλο, ο χορός που βοηθάει στη δράση, ο χορός που επεξηγεί. Ο χορός όμως του Γιάννη Χουβαρδά, πιστεύω δεν κατάφερε να κάνει τιποτα απο τα παραπάνω. Αντιθέτως, υπήρξαν και φορές που ο χορός διακωμωδούσε (υπο σκηνοθετική οδηγία βεβαια) τη δράση γελώντας ή κάνοντας πως γελάει μπροστά στην τραγική ιστορία της Ηλέκτρας (χαρακτηριστικό παράδειγμα η στιγμή που η Ηλέκτρα αναφέρεται στην παρθενικότητά της, ο χορός αφήνει πνιχτά γελάκια...) ή στα άσχημα νέα που έρχονται απο τον Αγγελιαφόρο ο οποιος πέφτει καθώς μπαινει στη σκηνή (και ο χορός των παιδιών ξανασκάει στα γελια). Επιπροσθέτως, ο συγκεκριμένος χορός, είναι εμφανές οτι αποτελείται απο ηθοποιούς ανήμπορους να σηκώσουν το βάρος που φέρει αυτός ο ρόλος. Μια ομάδα ατελης, με φωνες διόλου δυνατές και με αρθρωση που πολλές φορές κάνει τις λέξεις να χάνονται ανάμεσα στον αέρα και στα τζιτζίκια που έχουν ξεμείνει τη νύχτα στην Επίδαυρο.

Εχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατι πρέπει να υπάρχει αυτό το 'αγχος' των καλλιτεχνων, των μουσικών, των συνθετών, να έρθει ή τέχνη 'κοντά στους νεους'. Εχω υπάρξει έφηβη σχετικά προσφάτως, ειμαι νεα, δε μού ήρθε ποτέ η τέχνη κοντά, αντιθέτως εγω την πλησίασα. Παρακολουθώ με την ίδια ευχαρίστηση ένα μοντέρνο έργο απο έναν πειραματικό γαλλικό θίασο στη Λυόν, με μια κλασική 'βαριά' όπερα του Wagner στο Covent Garden. Το δεύτερο μέρος της 5ης του Beethoven αποδίδεται με τραγικότητα και λυρισμό κάτω απο τη μπαγκέτα του Von Karayan, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι ένας νέος που δε θέλει να έχει καμία σχέση με την κλασική μουσική, πρέπει να την ακούσει υπο τους ήχους μιας διασκευής ραπ για να την καταλάβει. Το ζήτημα βρίσκεται στο ίδιο το κοινό και στο κατα πόσο η παιδεία του και η διάθεσή του για γνώση τού επιτρέπει να δει σε βάθος, δε φταίει η τέχνη. Στο κάτω κάτω η τέχνη εκφράζει και πρεσβεύει, πέραν της ανάγκης του εκάστοτε καλλιτέχνη (και πέραν της 'επιβεβαίωσης της αναπηρίας του' οπως θα έλεγε και ο μεγάλος Χατζιδάκις) συγκεκριμένες κοινωνικες και ιστορικές στιγμές του κόσμου.

Ο Shakespeare έζησε μια δεδομένη στιγμή μέσα στην ιστορία, δεν υπήρχαν τότε υπολογιστές. Αν σημερα ένας σκηνοθέτης θέλει να αποδώσει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα μέσω facebook φυσικά και μπορεί να το κάνει, όμως ο λόγος δε θα είναι για να έρθουν οι νεοι κοντα στον Shakespeare, αλλά γιατι ο συγγραφέας αυτός ειναι τόσο διαχρονικός που το έργο του μπορεί να μεγαλουργήσει και στην μοντέρνα εποχή. Αλλοιμονο αν ένας νεος ανθρωπος που παει να δει Ρωμαίο και Ιουλιέτα, δεν ξερει απο πριν περι τινος πρόκειται και περιμένει να τού το μάθει η εκάστοτε παράσταση. Ακόμα περισσότερο, οταν μιλάμε για την Επίδαυρο και το κοινό της, που σε ένα πολυ μεγαλο μέρος ειναι πολυ συνειδητοποιημένο για το τι παει να δει...

Με λίγα λόγια, το να προσπαθεί κανείς να 'φορέσει τζην' στην αρχαία τραγωδία, για να ερθει πιο κοντα στο 'μοντέρνο' ειναι μάλλον το προφανές και κατα τη γνώμη μου, ένα πολύ επιφανειακό προφανές...Συμπληρώνοντας στο σχόλιο του Στρατή Πασχάλη περί facebook και Blogs, να πούμε εδώ ότι ως συνήθως στην Ελλάδα μας, κάθε τι νεο που έχει ήδη περάσει απο όλο τον δυτικό κόσμο και έχει γινει μια συνήθεια και μια καθημερινότητα, αντιμετωπίζεται ως 'κοινωνικό φαινομενο' το οποιο γινεται το ψωμοτύρι μας για ένα διάστημα, μέχρι να βαρεθούμε και να πιάσουμε κάτι άλλο. Οι νεοι του 'facebook' λοιπον να έρθουν κοντα στην αρχαία τραγωδία ναι συμφωνούμε, αλλά πώς? Δε φτάνει να πετάξεις μια λεξη τυπου 'facebook' και ξαφνικά να φέρεις και εικοσι παιδιά στη σκηνή να αλαλάζουν. Αν η θεατρική ομάδα της συγκεκριμένης παράστασης αποφάσιζε να κάνει μια σοβαρη έρευνα προετοιμασίας της παράστασης και έψαχνε ποιοι είναι αυτοί οι 'νεοι του facebook' θα ανακάλυπτε οτι τα παιδιά αυτά ειναι πολύ διαφορετικά απο ένα τηλεοπτικό στερεότυπο. Αντί λοιπον να κοιτάζουμε επιφανειακά τις ταμπέλες, μήπως και να κοπιάσουμε κάποια στιγμή να τις καταλάβουμε λίγο παραπάνω?

Περαν τουτου, η σκηνοθετική ερμηνεία συνέχισε να μάς προσφέρει απλόχερα τόσα ευρήματα που στο τέλος δεν ήξερες πού να πρωτοκοιτάξεις. Ο Φοιβος, λευκοφορεμένος με ένα εμετικό κοστούμι, λαμέ παπούτσια και υφος 'πειράζει που ειμαι και μεγάλη φιρμα' περιφέρετο μπροστα, πίσω και εντός σκηνής. Στο τέλος, κουβάλησε και μια τούρτα με κεράκια-σύμβολο ζωής ή θανάτου, μπροστά στην Ερμιόνη. Μετά, σε μια προσπάθεια τηλεοπτικού τρύκ, ανοιγόκλεινε το στόμα του 'λέγοντας' τα λογια των πρωταγωνιστών, καθώς εκείνοι μιλούσαν. Λέω 'τηλεοπτικού' γιατι ένα τέτοιο τρύκ, ίσως είχε αποτέλεσμα σε ένα σήριαλ, καθώς η κάμερα βοηθάει να δείς απο κοντινό πλάνο τον άνθρωπο-μαριονέτα και τον θεό που ουσιαστικά βάζει τα λόγια στο στόμα του. Αναρωτήθηκα όμως αν οι έρμοι θεατές στις θέσεις πιο ψηλά και πιο πλάγια, καταλάβαιναν εκεινη την ώρα τι ακριβώς έκανε ο Φοιβος...

Η μουσική του Μανώλη Καλομοίρη αποδόθηκε μέσω ενός όρθιου ηλεκτρικού πιανου απο το οποίο παρήλασε χορός και πρωταγωνιστές. Δεν έχει νόημα να αναλύσουμε τις ερμηνευτικές ικανότητες των ηθοποιών εδώ. Το να παίζει κανείς πιάνο και μάλιστα σε θέατρο με τέτοια ακουστική, προαπαιτεί μεγάλη προσήλωση και δουλειά στο ερμηνευτικό μέρος και σίγουρα απο ένα ηθοποιό που τυχαίνει να γνωρίζει απο μουσική, δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις σολίστα. Το θέμα εδω όμως είναι τι εξυπηρετούσε όλο αυτό το σκηνικό. Είχε κάποιο κρυμμένο συμβολισμό που δεν καταλάβαμε? Χρησιμοποιήθηκε η 'ζωντανη' μουσική για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην τραγικότητα? Στη δράση? ¨Η απλά ήταν κάτι 'χαριτωμένο' που δε χρήζει περαιτερω ανάλυσης? Θα επιλέξω την τελευταία ερώτηση και θα θυμηθώ ξανά με μεγάλη νοσταλγία αυτο που έλεγε ο αγαπημένος Νιτσε. 'Χωρίς μουσική, η ζωή θα μπορούσε να είναι και λάθος'. Οπότε κρατάω απλά το οτι το έργο του Καλομοίρη αποδόθηκε τεχνικά, όσο ήταν δυνατό, αλλά ως εκει.

Αφησα τελευταίους τους πρωταγωνιστές γιατι πραγματικά η προσπάθειά τους και το ταλέντο τους ξεχώρισαν. Οπως κάθε τι αληθινο και άξιο. Θα ήταν αδικο να μην μάς άφηναν μια καλή γεύση της παράστασης ξεχωριστά...Ο Νίκος Κουρης ένας τραγικός Ορέστης, κυνηγημένος απο τις Ερινύες, ίσως λιγο υπερβολικός στην κίνηση, όμως τόσο τρωτός και συνάμα παράφορος που σε ανατριχιαζε συνέχεια...Η Στεφανία Γουλιώτη με αυτη τη φωνή της...μια ηθοποιός που αναγνωρίζεις, απο την πρώτη ώρα που παταει πανω στη σκηνή, το πόσο πολύ τής ταιριάζει αυτο που κάνει. Και πόσο πολύ το αγαπάει έτσι ώστε να τού δώσει όσο περισσότερη απο την προσοχή της λεπτομέρειας. Ο αγαπημένος μου Νίκος Καραθάνος, εξαιρετικός Φρύγας, με όλες τις εξάρσεις του ρόλου (ε, και με πολλες 'μουτες' τηλεοπτικού σήριαλ, αλλα εντάξει, τις κατάφερνε οπως μόνο αυτός ξερει...). Ο Χρήστος Στέργιογλου, μέσα σε ενα αθλιο κοστουμι, κατάφερε να αποδωσει τον δυσκαμπτο Τυνδαρεω με τέτοια ενταση και ορμή που καταχειροκροτήθηκε με το που τελείωσε το μονόλογό του...

Ευτυχώς γιούχα δεν έπεσε (θυμήθηκα την Μήδεια σε σκηνοθεσία Ανατόλι Βασίλιεφ, πριν απο δυο χρονια...τι τραγικές στιγμές για κοινό και για ηθοποιούς...). 'Επεσε' ομως ένα πολυ χλιαρό χειροκρότημα στο τέλος χωρίς διάθεση για encore. Το χλιαρό αυτό χειροκρότημα, κατα τη γνώμη μου αδικούσε τις εξαιρετικές ερμηνείες του Νίκου Κουρή και της Στεφανίας Γουλιώτη, όμως ήταν και ενδεικτικό της συνολικής άποψης του κοινού για την παράσταση. Προσωπικά στεναχωρήθηκα λιγάκι. Ο Γιάννης Χουβαρδάς ειναι απο τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, εχει κανει πραγματικά εξαιρετικές δουλειές και δε χρειάζεται συστάσεις ειδικά για την Επίδαυρο. Οπως όμως πολύ έυστοχα (ξανα) είπε ο αγαπημένος μου φιλος με τον οποιον εχουμε δει παραστασεις και παραστάσεις...'Δεν πειράζει. Μια παράσταση ακόμη λοιπον...'

ΥΓ
Θεωρώ τη διανομή του ρόλου της Ερμιόνης στην Γεωργιάννα Νταλάρα, μια ξεκάθαρη εξαργύρωση του ονόματός της. Αν ήμουν στη θέση της και κουβαλούσα αυτό το όνομα, θα ντρεπόμουν να πατήσω στη σκηνή του αρχαίου θεάτρου, αν τουλάχιστον δεν κουβαλούσα παράλληλα και ένα ταλέντο τόσο μεγάλο, ξεκάθαρο και απόλυτο που θα έδινε λαβή για θετικά σχόλια και μόνο. Μιλάμε για το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όχι για μια οποιαδήποτε εμπορική σκηνή. Ενα τέτοιο όνομα, θα πρέπει πρωτίστως να είναι ταπεινότερο όλων κι αν όντως το ταλέντο του το υπερβαίνει, ο δρόμος θα διαγραφεί φωτεινός αργά ή γρήγορα. Ειναι κρίμα όμως να υπάρχει η επιθυμία να φέρουμε κοντα στο αρχαίο δράμα τους νέους ανθρωπους, σκεπτόμενοι ανατρεπτικά, όταν δεν αποφασίζουμε να αποτάξουμε πρωτίστως κάποιες απο τις παλιές και ουχί καλές συνήθειες...

Μαθήματα ελληνικών...

2010-07-30T12:45:00.002+03:00

Aργά το βράδυ, χαμένη μέσα σε σκέψεις, ανηφορίζω τη Λυκαβηττού για να βρω το αυτοκίνητό μου, όταν ξαφνικά νιώθω κάτι, ή μάλλον κάποιον να με τραβάει απο τη φούστα. Γύριζω ξαφνιασμένη και βλέπω έναν μαυριδερό μπόμπιρα με καταπράσινα μάτια. Τρομάζω, είναι πολύ αργά για να κυκλοφορεί μόνο του ένα παιδι στο δρόμο. Τον κοιταζω με απορία και εκεινος μού τείνει το χερι, ζητιανεύοντας. Θυμάμαι τον φιλο μου τον Γιώργο, που πάντα λέει πως ειναι σκληρό αλλα αν θέλουμε να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά, πρέπει να σταματήσουμε να ¨κάνουμε πως βοηθάμε¨...Ετσι αδιαφορώ με ενδιαφέρον και προσπερνάω.

Ο μικρός όμως με ακολουθεί και συνεχίζει να μου τραβάει το μανίκι αυτη τη φορά. Εκνευρίζομαι, δεν έχω και την καλύτερη των διαθέσεων, η μέρα μου έχει πάει πάρα πολύ άσχημα για να είμαι ήρεμη. Δε σάς ανέφερα προηγούμενως ότι μέσα σε όλα, ξέχασα στο εστιατόριο που ήμουν πριν απο ώρα, το αγαπημένο μου μεταξωτό βραδινό ζακετάκι και γυρίζοντας να το ψάξω, κάποιος το είχε ήδη πάρει...

¨Θα με αφήσεις ήσυχη?¨του κάνω αποτομα ¨Βιάζομαι, πήγαινε σπίτι σου ειναι αργα¨

¨Να σου πώ κατι κυρία?' μού κανει δυνατά.

¨Να μη μού πεις τιποτα¨απαντάω προχωρώντας. Μα ειναι δυνατον πια, ουτε δέκα χρονών δεν ειναι, σκέφτομαι...

Επιταχύνω το βήμα μου, ισορροπώντας σε πανύψηλα τακούνια που μού δυσκολεύουν τη ζωή αλλά συνεχίζω να τα φοράω ανεξάρτητα και ανηφορίζω λαχανιάζοντας, ομολογουμένως.

¨Κυρια...¨ακουγεται ξανα ο μικρός

¨Θα σταματήσεις να με ακολουθεις?' του κάνω απότομα ξανα...

Με τραβάει παλι απο το μανίκι και αναγκάζομαι να σταθώ.

¨Τι θέλεις επιτέλους¨?

'Κυρία, να σού πω ένα μυστικό¨?

¨Μικρέ, ένα μυστικό όταν το ξέρουν δυο, παύει να είναι μυστικό. Στρίβε τωρα¨

Ο μπόμπιρας με κοιτάζει έτοιμος να βάλει τα κλάματα.

΅Μα θέλω να σού μιλήσω κυρία¨

¨Τόσο το χειρότερο. Εισαι και πολυλογάς¨ του κανω και προχωράω αλύπητα στο δρόμο.

Βαζει τα χέρια στην τσέπη του και με το κεφάλι κατεβασμένο, αρχίζει να προχωράει στο δρόμο.

Τον λυπήθηκα. ¨Αι στο διάολο σκέφτηκα, τι θέλω τώρα μπλεξίματα με τούτο εδω¨

Τον φώναξα απο μακριά, βγάζοντας το πορτοφόλι μου απο την τσάντα μου. Ο μικρός όμως δε γυρισε. Ξαναφώναξα. Ο μικρός συνέχισε να περπατάει ατάραχος. Τον ακολουθησα και προλαβαίνοντάς τον, τόν αγγιξα απαλά στους ώμους.

¨Δεν ακούς που σε φωνάζω¨ ?

¨Ακουω, αλλά δε θελω να μιλήσουμε. Δε μού άρεσε οπως μού μιλήσες¨

Γέλασα. Τι τσαμπουκάς!

¨Σού ζητώ συγγνώμη. Ημουν εκνευρισμένη. Δεν έπρεπε να σε πώ πολυλογά. Ενταξει τωρα?¨

Ο μικρός με κοιταξε χαμογελώντας. Εγνεψε ‘’ναι’’ με το κεφάλι του.

'Θα μού δώσεις ένα ευρο'

"Θα σου δώσω δυο αν μού πεις τι θα τα κάνεις'

'Θα πάρω ένα μπλόκ και ένα μολύβι απο το περίπτερο'

''Αλήθεια, γιατι?'' τον ρωτάω. Μα τι άλλο θα ακούσουμε?

''Γιατι θέλω να μαθω να γράφω ελληνικά. Μόνο να μιλάω ξέρω’’

Ενας ήχος ξερός, κρότος απο χαστούκι στο καλοθρεμμένο μου σατέν μάγουλο ακούγεται καθώς κάθομαι στην άκρη του πεζοδρομίου ζαλισμένη.

Σκατά.

Κι απόσκατα.

Καλό σαββατοκύριακο.

Πρίγκηπας ή βάτραχος?

2010-07-29T17:21:00.002+03:00

Μετά απο μέρα γεμάτη τρεχάματα, επιστρέφω στο γραφείο το μεσημέρι, χτυπάει το τηλέφωνο και είναι μια φίλη. Με ρωτάει τι θα κάνω το τελευταίο σαββατοκύριακο του Αυγούστου.

'Εμεις θα παμε Σπέτσες μού λεει, θα έρθεις?'

'Μπα, της κάνω δεν ψήνομαι, εχω και τη γιορτή μου, θα δουμε. Πώς και Σπέτσες' την ρωτάω.

'Μα, παντρευεται ο Νικόλαος μου λεει, δεν το ξέρεις?'

'Νικόλαος?'

'Ο γιός του τεως ντε' μού κανει αυστηρά. Πώς και δεν το ήξερα!

Έ και τι, τής λεω, ειστε καλεσμένες στο βασιλικό γάμο?'

"Οχι παιδί μου, μού λεει, αλλά σε ολο το νησί θα κυκλοφορούν...γόνοι' !

Σκάω στα γέλια και κλείνω το τηλέφωνο.

Οι 'γόνοι' που θα γίνουν βάτραχοι, με την πεποίθηση οτι κάποια στιγμή θα μεταμορφωθούν σε πρίγκηπες...

Eχω μια καλύτερη πρόταση...

Ενας βάτραχος πού μόλις τον φιλήσεις θα παραμείνει βάτραχος.

The real thing.

Επωνύμως...ανώνυμοι.

2010-07-23T11:13:00.003+03:00

Ειδήσεις των 8 - Εκτακτο δελτίο:

Εκπληκτη η ελληνική κοινωνία, για άλλη μια φορά πέφτει απο τα σύννεφα με το φαινόμενο 'ανώνυμα blogs', καθώς βυθισμένη μέσα σε αναλύσεις τεχνών και επιστημών, δεν είχε ως τωρα τον απαραίτητο χρόνο να ασχοληθεί και με αυτό το θέμα. Εκτάκτως, το φλέγον ζήτημα εντάσσεται στην ατζέντα του επόμενου μήνα, μεταξύ θεμάτων όπως: 'διαφορές μεταξύ επικούρειας και δημοκρίτειας φιλοσοφίας' και 'η ηθογραφική ζωγραφική του 18ου αιώνα'.

Κλείνω τη φανταστική μου τηλεόραση και αναρωτιέμαι...

Ξαφνικά λοιπόν ανακαλύψαμε οτι υπάρχουν ανώνυμα blogs τα οποία πολύ κακώς, πάρα πολύ κακώς, εξαπολύουν εκβιασμούς, απειλές, βρωμιές και ανεπιβεβαίωτες ειδήσεις στον κατα τα άλλα άσπιλο κόσμο μας. Η κοινωνία που τα τελευταία χρόνια παραπαίει αγνοώντας ότι με αυτόν τον τρόπο στρέφεται εναντίον του ίδιου της του εαυτού, εξανέστη για άλλη μια φορά με την αδικία που κατάφορα μάς χτύπησε την πόρτα.

Ενας παπάς ζει μέσα σε ένα ξωκλήσσι στην κορφή ενός λόφου στο Αιγαίο. Δεν είναι και πολύ ευχαριστημένος με τη ζωή του, είναι μεν παπάς, αλλά όχι και τόσο φανατικός. Μοναξιά, βαρεμάρα, φτώχια, τι να την κάνεις την πίστη αν δεν έχεις μια, και τα λοιπα... Μια μέρα, η πόρτα του χτυπάει επίμονα. Τρέχει να δει ποιός είναι και στο κατώφλι του βλέπει μια πόρνη να τού ζητάει άσυλο, με το αζημίωτο φυσικά. Δέχεται τη συμφωνία και λιγο μετά έρχεται και μια άλλη πορνη. Μετά απο μέρες το ξωκλήσσι κατανταέι οίκος ανοχής και οι πόρνες αλωνίζουν. Τον κάνουν στην άκρη και του λενε 'γέρο, αδειαζέ μας τη γωνιά, το ξωκλήσσι ειναι δικό μας, θα γίνει ωραιότατο erotic spa and relaxation thalasso. Ο παπας ανίκανος να διαχειριστεί το...φαινόμενο, στρέφεται με απόγνωση προς τον ουρανό και ακούει τον Θεό να του λεει: 'Ας πρόσεχες, τέκνον μου'

Ποιο ειναι το 'φαινόμενο' ακριβώς? Η ανωνυμία? Τα ύποπτα blogs? Τα ανώνυμα blogs? Αυτό ήταν το θέμα μας όλον αυτόν τον καιρό? Η μήπως ήταν ΚΑΙ αυτό το θέμα μας? Και στην τελική, λογικό και επόμενο δεν ήταν να συμβεί και αυτο? Εχουμε όλοι συνειδητοποιήσει συνολικά ως κοινωνία ότι ΑΥΤΟΙ ειμαστε? Κάθε φορά που συμβαίνει κατι τόσο τραγικό μάς πιάνει ο πόνος. Μέχρι να ακούσουμε για τη δολοφονία του δημοσιογράφου όμως, δεν ενοχλούσαν όλα τα τσόκαρα που αλώνιζαν (και θα αλωνίζουν) σε τηλεοράσεις, περιοδικά, ραδιοφωνα, internet ΕΠΩΝΥΜΑ. Δεν ειδα κανέναν αρθογράφο να ξελαρυγγιάζεται (και να ξεκατινιάζεται ως εκ τούτου) διαδικτυακώς ή μη, για τις επιλογές που τα μέσα έχουν αποφασίσει να προσφέρουν στον κόσμο χρόνια τώρα. Δεν ενοχλούσαν οι συνεντέυξεις σε μεγάλα lifestyle περιοδικά τύπου 'ειμαι μεγάλη πόρνη, ε και?' , δεν ενοχλούσαν οι περιφερόμενοι πρωκτικοί σωλήνες με στρινγκ, οι ημιμαθείς παρουσιάστριες με το κατόρθωμα του πλαστικού στήθους που τις πλασάρει ως 'τα σαράντα είναι τα νεα είκοσι', οι δήθεν διανοούμενοι που ούτε μια πρόταση στα ελληνικά δεν μπορούν να συντάξουν, αλλά αξιώνουν παρά ταύτα εκπομπές λόγου. Οχι, αυτοί δεν ενοχλούσαν...

Μέσα στην αναμπουμπούλα, το πρόβλημα όλων ήταν να σπεύσουν να αγιοποιήσουν ή να κατηγορήσουν τον μακαρίτη και να διατυπώσουν την άποψή τους για ένα blog που γνώριζαν πώς λειτουργούσε, απο την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του. Εμμέσως να βγάλουν τις προσωπικές χολές τους, αναλόγως των σχέσεων και της κλίκας που εξυπηρετείται κάθε φορά και που ανήκει ο καθένας...Και το χειρότερο? Με χρήση μιας γλώσσας που ούτε στο πεζοδρόμιο δε θα καταδεχόταν κάποιος να χρησιμοποιήσει...Ανθρωποι του λόγου, υποτίθεται...Δεν είδα κανέναν να αναλύσει τις κοινωνικές προεκτάσεις του γεγονότος αυτού περαν του προσώπου. Δεν είδα κανεναν να απασχολείται σοβαρά με θεσμούς, αλλαγές, τρόπο αντιληψης, σοβαρή επιχειρηματολογία για δράση. Δεν είδα κανέναν να πιάνει το 'πρέπει απο το π και να το γδέρνει ίσαμε το ι'...

Μήπως είδες εσύ, Οδυσσέα?

Το ανώνυμο ξαφνικά έγινε το ζήτημα, όταν επωνύμως το επιπεδο της παιδευτικής, κοινωνικής και μορφωτικής ζωής μας είναι ένα μάτσο αποκαϊδια μιας κοινωνίας που ακόμα νομίζει πως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ή ο Καβάφης μπορούν να είναι το διαρκές μας άλλοθι και ταυτόχρονα το φάρμακο στο πρόβλημα. Τσαμπουνάμε μια Ιθάκη, κι οποιον πάρει ο χάρος...Ε μπράβο λοιπον, αξιοι όσοι ξέρουν τις δυο πρωτες στροφές του εθνικού ύμνου και τη μουσική της Κάρμεν του Μπιζέ, της φερόμενης και ως 'Azax Ultra'

Καλό σαββατοκύριακο κι απο Δευτέρα επανάσταση, μην ξεχνιόμαστε...

Καύσωνας

2010-07-22T03:02:00.003+03:00

Γυμνός, ανάμεσα στους καυτούς τοίχους του μικρού σπιτιού
Η πόλη είναι ολόιδια οπως τότε που ήσουν αγόρι
Με τη μόνη διαφορά του air condition που φυσάει στ αυτιά σου
Και τα παπάκια του delivery

Σκέφτεσαι αν υπάρχει κάτι παραπάνω απο αυτο που έχεις
Υπάρχει, το ξερεις, αλλά είσαι πολύ φοβισμένος για να το κρατήσεις
Καλύτερα άσε...δεν έχει αντικαταστάτη η συνήθεια, ούτε εραστές
Ούτε ταίρι

Ομως μέσα σου καις, όπως οι τοίχοι και τα μάτια στην κουζίνα
Οπως οι σκέψεις σου που λιώνουν στο μαξιλάρι σχηματίζοντας ουλες
Αυτός ο καυσωνας πολύ σε αναστατώνει, εσύ τα είχες όλα κατα πώς πρέπει
Να εκτελεστεί το καλοκαίρι

Το κορίτσι είναι αστείο ωρες ωρες, σε κάνει να γελάς, άλλες πάλι όχι
Ομως πάντα ειναι μια σκέψη που προτιμάς να κλειδώνεις σε ένα κουτάκι
Το μυαλό σου έχει πολλά συρτάρια, τής εχεις δώσει το πιο ευρυχωρο
Ν ακουει την καρδιά σου

Τόσο καιρό εκει μέσα έχει φτιάξει κι εκείνη το σπίτι της
Και ξέρει κάθε γωνιά του τόσο καλά, που πλέον ζείτε μαζί έτσι απλά
Και θέλεις να της πείς τόσα πράγματα και βρίσκεις ολο τη λάθος στιγμή
Και τις λάθος λέξεις

Γυμνός, στο δωμάτιο ενός σπτιου κάπου σε ένα νησί, τι σημασία εχει
Το κορμί που είναι δίπλα σου δεν το αναγνωρίζεις, ουτε που σε μέλει
Σκέφτεσαι το κορίτσι, μέρες τώρα το παρακαλάς να βγεί απο το συρτάρι
Όμως είναι ανένδοτη

Στέκεσαι μόνος και κοιτάζεις τη θάλασσα, πόσο κλισέ εικόνα για σένα
Η θάλασσα είναι ολόιδια οπως τότε που ήσουν αγόρι
Με τη μόνη διαφορά τον ουρανό που τώρα σκύβει βαρύς επάνω σου
Γιατι το κορίτσι πέθανε

(Ενα απο τα βράδια που έκανε πολλή ζέστη. Μέσα και έξω.)

Δολοφονήθηκε ο διευθυντής του ρ/φ σταθμού Θεμα 989

2010-07-19T12:39:00.004+03:00

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=184468

Και ξαφνικά, ο φόβος όλο και πιο συχνά, αρχίζει και σκεπάζει την (επονομαζόμενη) ελευθερία μας.

Την καλημέρα μου σε όλους τους εφησυχασμένους συμπολίτες.

Γενικεύσεις αλα...gelee royale

2010-07-16T16:45:00.008+03:00

Αργά το βράδυ, Gelee Royale στη Σκουφά, για τα γενέθλια ενός φίλου. Μού αρέσουν τα ιταλικά τραγούδια που παίζει ο Νίκος. Η παρέα χορευει κι εγω παρατηρώ για ώρα έναν άντρα που κάθεται μονος στη γωνία του μαγαζιού. Πρέπει να ειναι πάνω απο πενήντα, φοράει ένα εντυπωσιακό γκρί κοστούμι. Πινει ουίσκυ, κοιτάζει διαρκώς τους ανθρωπους στο δρόμο, δείχνει κάπως θλιμμένος. Πλησιάζω προς το μέρος του. Τον ρωτάω αν μπορώ να καθήσω δίπλα του, γνέφει καταφατικά με ένα αμήχανο χαμόγελο.

«Λοιπον?» μου κάνει. «Θα πεις κάτι πρωτότυπο?». Η φωνή του ακούγεται νευρική και ελαφρώς ειρωνική. Ή τουλάχιστον έτσι την αντιλαμβάνομαι εγω, εκείνη τη στιγμή.

«Δεν ήρθα για να πω κατι συγκεκριμένο. Ηρθα για να μιλήσουμε αν θέλεις»
«Δεν έχω και πολλή όρεξη για κουβέντες, αν θες πες κατι εσυ» μού κάνει κάπως απότομα.
«Ενταξει τότε, θα σε αφήσω, δε θέλω να διακόψω την απομόνωσή σου» λέω χαμογελώντας.

Με κοιτάζει έκπληκτός καθώς απομακρύνομαι. Λιγο μετα πλησιάζει.

«Σε πειράζει να βγούμε λίγο έξω?» ρωτάει.

Δε με πειράζει καθόλου. Βγαίνουμε και στεκόμαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο κοιτάζοντας τη βιτρίνα του κλειστού βιβλιοπωλείου.

«Εχω πολλά χρόνια να βγώ μόνος. Μάλλον έχω ξεσυνηθίσει» κάνει.
«Θέλεις να μιλήσεις γι αυτο?» τον ρωτάω.
«Οχι απαραίτητα. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη που ήμουν απότομος. Με παραξένεψες.»
«Δεκτή η συγγνώμη. Θα είχες τους λόγους σου. Τι σε παραξένεψε?» τον ρωταω.
«Να, τι μπορεί να θέλει μια κοπέλα σαν εσένα απο έναν άντρα σαν εμένα? Εχω τα διπλά σου χρόνια, το ξέρεις?»
«Ε όχι και τα διπλά. Μάλλον παραπάνω πρέπει να είναι, αν σκεφτείς οτι δείχνω και μικρότερη!»

Γελάει.

« Οι άνθρωποι δεν πιάνουν την κουβέντα, αν δε θέλουν κάτι, γι αυτό ρωτάω» μού λεει.
«Οι άνθρωποι είναι 6 δισεκατομμύρια στον κόσμο αυτό. Εχεις άποψη για όλους? Εγω ειμαι μια άγνωστη που δε θέλει τιποτα» του κανω. «Στο δίνω και γραπτώς. Ευχαριστημένος?»

Με κοιτάζει πονηρά.

«Παντρεμένη να υποθέσω?»
«Οχι, αλλά απο πού βγαίνει το συμπερασμα?»
«Δείχνεις άνεση, μια ασφάλεια της γυναίκας που δεν ψάχνει, παράλληλα όμως είσαι πολύ κοφτή και σοβαρή. Ο γάμος δίνει μια σοβαρότητα στη γυναίκα»

Ξεκαρδίζομαι.

«Μα τι γενικεύσεις ειναι αυτες? Δεν έχω ξανακούσει πιο πρόχειρη και ανυπόστατη διαπίστωση!».

Με κοιτάζει με μεγαλύτερη εκπληξη.

«Θα μπορουσα να φύγω αμέσως μετά απο αυτή την προσβολή!» κάνει με τάχα μου θιγμένο ύφος.
«Μη φύγεις. Κατσε να συστηθούμε»

Ξαναμπαίνουμε στο μαγαζί και τού συστήνω την παρέα μου. Πιανουμε όλοι μαζί την κουβέντα.

Ακούω ξανά, το αγαπημένο μου Una notte a Napoli. Στα λόγια του, σκέφτομαι πως όλοι μας απο τη μια ευχόμαστε για έντονες σχέσεις με ασβεστο ενδιαφέρον και πάθος, απο την άλλη συνεχώς γκρινιάζουμε για το πόσο προβληματικοί είναι οι άνθρωποι σήμερα, χωρίς όμως να συνειδητοποιούμε οτι και εμείς ανήκουμε μέσα σ αυτό το σύνολο. Κρυμμένοι πισω απο γενικεύσεις τυπου ‘οι γυναίκες ειναι πολυ απαιτητικές πλεον’ ή ‘δεν υπάρχουν άντρες’, προσβλέπουμε αποκλειστικά σε ένα αποτέλεσμα που πάντα πρέπει να είναι κατα ένα μαγικό τρόπο θετικό απαιτώντας απο τους άλλους να κάνουν την πρώτη κίνηση ή να ενδιαφερθούν για εμάς, αλλιώς δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε το οποιοδήποτε βήμα.

Με το να μην προσπαθούμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον ανεξαρτήτως προσωπικού αποτελέσματος όμως, βάζουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, τον εαυτό μας μέσα σε ένα συνολικό καλούπι βαθιάς αδιέξοδης μοναξιάς. Ετσι, οχυρωνόμαστε πισω απο γενικεύσεις που το μόνο που καταφέρνουν ειναι να μεγαλώνουν την απόσταση. Η απόσταση πάλι, το μόνο που καταφέρνει είναι να μεγαλώνει το αδιέξοδο.

Το αδιέξοδο όμως, το μόνο που καταφέρνει να μεγαλώνει είναι το τιποτα.

Μια σκέψη...

Καλό σαββατοκύριακο.

Οιδίποδας Τύραννος (Επίδαυρος, Ιούλιος 2010, Φεστιβάλ Αθηνών)

2010-07-12T12:51:00.004+03:00

Κάθε φορά που ανεβαίνω τα σκαλοπάτια του αρχαίου θεάτρου η ίδια εικόνα τρέχει στο μυαλό μου. Χιλιάδες αρχαίοι Ελληνες να έχουν κινήσει απο διάφορες πολεις με τα πόδια και να κατευθύνονται ακούραστα προς την Επίδαυρο.

Αδιαφορώ για τα ψηλοτάκουνα που πληγώνουν τα μάρμαρα, για τις ψεύτικες λευκές οδοντοστοιχίες πάνω σε πρόσωπα απο σολάριουμ, για τους φωτογράφους που τρέχουν πανικόβλητοι να τραβήξουν λαικές διασημότητες σε μια κάπως πιο κουλτουριάρικη στιγμή τους, για τα κινητά που συνεχίζουν να χτυπούν δαιμονισμένα ακόμα και κατά τη διάρκεια της παράστασης και επικεντρώνομαι στη σκηνή.

Κάθε φορά, όποια παράσταση και να δω, καλή ή κακή, το ίδιο αίσθημα. Η Επίδαυρος είναι μια φυσική επέκταση της ψυχής μας. Ή τουλάχιστον έτσι τη νιώθω εγώ. Το θέατρο αυτό ίσως είναι και το μοναδικό όπου νιώθω πως ο χρόνος σταματάει, ό,τι και να συμβαίνει γύρω.

Προσωπικά ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δε μού αρέσει. Δε μού αρέσει γιατι πιστεύω ότι έχει πολλές δυνατότητες ως ηθοποιός, οι ως τώρα όμως επιλογές του (κυρίως, οι ως τωρα τηλεοπτικές επιλογές του) χρησιμοποιούν ένα ελάχιστο ποσοστό αυτής της δυνατότητας. Αυτό σα στάση και σα φιλοσοφία ζωής με βρίσκει αντίθετη. Δε μού λεει κάτι το ταλέντο και η ικανότητα αν δεν έχεις μέσα σου το ζιζάνιο να κοπιάσεις και να το τραβήξεις μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να θυσιάσεις εύκολη και πρόσκαιρη διασημότητα, ή 'καλές δουλειές' με 'καλά λεφτά'. Αυτά καλύτερα να τα αφήνεις σε αυτούς που δε σκοπεύουν να μείνουν για πολύ τριγύρω.

Στον Οιδίποδα Τύραννο τις προάλλες όμως, ο Μαρκουλάκης έδειξε ότι προσπάθησε να πάει τη δυνατότητά του μέχρι τέλους. Αν εξαιρέσουμε τα πρώτα είκοσι λεπτά περίπου όπου ήταν εμφανές οτι πρόσεχε πολύ τον τονισμό του και έδειχνε να προσπαθεί να σταθεί τεχνικά 'πάνω' στον ρόλο (οπότε ολη αυτή η προσπάθεια τον έκανε να αποστασιοποιείται απο το ρόλο) απο εκεί και πέρα μπήκε για τα καλά στο πετσί του Οιδίποδα. Αυτό τον έκανε γρήγορα να κερδίσει έδαφος και να κρατήσει τελικά την παράσταση στα χέρια του, όπως εξάλλου ο ρόλος του οριζε.

Η χημεία του με την Καραμπέτη δε λειτουργησε, κατα τη γνώμη μου. Και οι δυο ειναι καλοί ηθοποιοι με άποψη και γνώση γι αυτό που κάνουν. Ομως μεταξύ τους υπήρχε κάτι που διατηρούσε μια απόσταση. Κάτι περισσότερο 'τεχνικό' παρά 'συναισθηματκό'. Ενδεχομένως βέβαια εδω να είναι και θέμα σκηνοθέτη. Τι θέλει δηλαδή να ‘βγάλει’ περισσότερο απο τη σχέση Ιοκάστης-Οιδίποδα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η σχέση είναι σχέση-πρότυπο, υποσυνείδητα μια ‘τέλεια σχέση’. Η μάνα καταφέρνει να ενωθεί με το γιό της, χωρίς περιορισμούς (εξάλλου δε γνωρίζει οπότε αυτό ‘νομιμοποιεί’ τρόπον τινα και τη βαθύτερη επιθυμία της) και ο γιός αφού έχει παραγκωνίσει/καταστρέψει τον πατέρα, καταφέρνει να είναι ο μοναδικός ήρωας στη ζωή της μάνας (και πάλι εδώ δεν τιθεται ζήτημα ενοχών, εφόσον υπάρχει άγνοια).

Στην τελευταία του σκηνή, νιώθω κάποια στιγμή ένα μικρό ανατρίχιασμα. Για λιγα δευτερόλεπτα ο Μαρκουλάκης καταφέρνει να με πείσει οτι αυτός που βλέπω απέναντι, είναι όντως ο καταραμένος και ασυνείδητα δέσμιος Οιδίποδας. Λιγα δευτερόλεπτα μετά, η αίσθηση αυτή φεύγει, όμως αυτό είναι μια περιουσία για τον ηθοποιό που δύσκολα θα χάσει. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, πως δεν υπάρχει τίποτα που γίνεται τυχαία και τίποτα που δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς πρώτοι για τους εαυτούς μας. Ολα ειναι θέμα επιλογών. Για μένα, ο Μαρκουλάκης όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στο προσκήνιο θα έπρεπε να δουλεύει πολύ περισσότερο την εμπειρία του και την τεχνική του, με ρόλους πέρα των τηλεοπτικών σήριαλ, τηλεπαιχνιδιών και reality . Ποιός ο λόγος να σπαταλάς το ταλέντο σου, όταν μπορείς αργότερα, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας να σηκώσεις στις πλάτες σου μαγικούς ρόλους και να δώσεις στο κοινό σου υπερτατη ικανοποίηση?

Με λίγα λόγια, ίσως ήταν πολύ νωρίς για έναν τέτοιο ρόλο. Απο οσα έχω διαβασει, ήταν επιθυμία του σκηνοθέτη να χρησιμοποιήσει έναν νεαρό ηθοποιό για να δώσει μια άλλη διάσταση στην τραγικότητα του Οιδίποδα. Πιστευω όμως οτι ο συγκεκριμένος ηθοποιός έχει ακόμα δρόμο μπροστά του και πολλές ευκαιρίες να σηκώσει μεγάλους ρόλους στην πλάτη του με πλήρη συνείδηση του τι κάνει. Σ αυτήν την παράσταση ηταν καλός, δεν ταρακούνησε όμως. Ευχομαι πραγματικά να το κάνει στο μέλλον.

H Καριοφυλλιά Καραμπέτη στο ρόλο της Ιοκάστης ήταν καλή όπως πάντα, όχι όμως συγκλονιστική όπως άλλες φορές. Με λιγότερη προσοχή στις κινήσεις και μια ελαφριά υπερβολή στην υστερία. Η τελευταία σκηνή, όπου αποχωρεί βγάζοντας το πανωφόρι της καθώς συνειδητοποιεί τι έχει συμβεί, είναι τεράστιας σημασίας για τη δράση και την αλλαγή πλεον του status της κατάστασης (απο την άγνοια στη γνώση), όμως δεν καταφέρνει να λειτουργήσει όσο τραγικά προστάζει η πολύ βαριά αλήθεια...

Πολύ καλός Τειρεσίας (ενας Τειρεσίας με γυαλιά ηλίου, ίσως η μόνη 'μοντέρνα' παρέμβαση στο εργο μαζί με τα πλαστικά αδιάβροχα) με άνεση στο λόγο και σπιρτάδα στην έκφραση ο Μάνος Βακούσης.

Τα πλαστικά αδιάβροχα που φορούσαν όλοι οι πρωταγωνιστές αλλά και ο χορός, δεν τα βρήκα ευφάνταστα. Αρχικά σκέφτηκα ότι μάλλον συμβολίζουν το 'μίασμα' που φέρουν ολοι οσοι σχετιζονται με τον Οιδίποδα. Καποια στιγμή, η Ιοκάστη βγάζει απο πάνω της αυτό το 'αδιάβροχο' μόλις αντιλαμβάνεται πως ο άντρας της είναι ο γιός της παράλληλα και αποσύρεται με σκοπό να θέσει τέρμα στη ζωή της. Ενδεχομένως εφόσον δε θα ζει πια, δε φέρει και το 'μίασμα', σκέφτομαι. Ομως ακόμα και όταν ολα αποκαλύπτονται, ακόμα και οταν ο Οιδίποδας τυφλώνεται, επανέρχεται στη σκηνή φορώντας αυτό το αδιάβροχο. Το ίδιο και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστες. Ομως απο τη στιγμή που υπάρχει γνώση, αρα και κάθαρση, το ‘μιασμα’ συμβολικά θα πρέπει λογικά να εκλείψει. Παρόλα αυτα, παραμένει με τη μορφή πλαστικού πανωφοριού. Νομίζω οτι η ανάλυση του συμβολισμού εκεί, χωλαίνει αρκετά. Βεβαίως σε ερμηνευτικά κομμάτια συμβόλων χωράει πολλή συζήτηση οπότε απλά παραμένω με την αρνητική εντύπωση του ενοχλητικού πανω στη σκηνή ήχου του πλαστικού...

Τελος, η μουσική. Η μουσική ήταν όμορφη, πολύ όμορφη και με σκέψη πίσω απο κάθε μοτίβο. Ομως πιστεύω πως η χρήση κλασικών οργάνων (βιολί, πιάνο κτλ) καθως και η χρήση μιας λυρικής τραγουδίστριας σε συνδυασμό με τη λογική της χορωδίας, ήταν υπερβολική. Απο τη στιγμή που η μελωδία δίνει ζωή στα λόγια, ό,τι πρόσθετο απλά λειτουργεί αρνητικά. Ο συνθέτης (Γιαννης Αναστασόπουλος) θα μπορούσε να επιλέξει ή το ένα ή το άλλο. Ειτε λυρική ένταξη φωνών, είτε χρήση κλασικών οργάνων. Στο κατω κατω, μιλάμε για αρχαίο θέατρο, όχι για μιούζικαλ.

Η σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου όπως παντα λιτή, πιστή στο κείμενο, με κλασικές γραμμές και χωρίς δήθεν τεχνικές εντυπωσιασμού που τις περισσότερες φορές δεν εξυπηρετούν ούτε στη δράση, ούτε στο συμβολισμό.

Το χειροκρότημα ήταν βεβαια θερμό. Η παράσταση επάξια μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων μια απο τις καλές εμπειρίες του φετινού καλοκαιριού (περιμένουμε βεβαια και τη Λυσιστράτη απο τον Κακλέα την επομενη εβδομάδα αλλα και τον Ορέστη απο το Εθνικό Θέατρο και τον Γιάννη Χουβαρδά) και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ένας νεαρός μεν αλλα σίγουρα ιδιαίτερα ικανός Οιδίποδας...

Βγαίνοντας απο το θέατρο και συζητώντας με τους φίλους μου όσα είδαμε, μια σκέψη περνάει ξανά απο το μυαλό μου. Ο Freud, μεγάλος μελετητής της αρχαίας ελληνικής σκέψης, έλεγε πώς όλα βρίσκονται στο ασυνείδητο. Μού έκανε πάντα εντύπωση το γεγονός οτι ολοι συγκινούνται με την ιστορία του Οιδίποδα, ακόμα και αν έχει διαπράξει τα πιο απεχθή εγκλήματα. Αυτό συμβαίνει γιατι ο Σοφοκλής ‘προστατεύει’ κατα κάποιον τρόπο τον ήρωα, ρίχνοντας την ευθύνη για τα πάθη του στους θεούς και στη μοίρα. Οποτε ο άνθρωπος δε φταίει, αφού δε γνωρίζει...Ποια μοίρα όμως είναι αυτή που σπρώχνει έναν μικρό ανθρωπάκο να φτάσει στο σημείο να σκοτώσει για μια απλή σύρραξη στο δρόμο και να παντρευτεί την κατα πολύ μεγαλύτερή του χήρα βασίλισσα έτσι ώστε να ανέβει στην εξουσία? Δεν συντελεί εδω η προσωπική επιθυμία ή κι αυτή ακόμα ειναι έργο των θεων? Και πόσο τελικά ‘ασυνείδητη’ είναι αυτή η μοίρα για τον ανθρωπάκο μας που οταν μαθαίνει οτι ο χρησμός προστάζει να σκοτώσει το γονιό του και να παντρευτεί τη μάνα του, φεύγει απο την οικογένειά του και βρίσκεται να σκοτώνει έναν άνθρωπο που έχει την ηλικία του πατέρα του και καταλήγει να παντρευεται μια γυναίκα σαν την...μάνα του?

Θα ήθελα κάποια στιγμή ένας τολμηρός, αλλά συνάμα δυνατός σκηνοθέτης, να προσεγγίσει και αυτήν την πλευρά του αρχαίου αυτού δράματος. Κατι μού λεει οτι ο Σοφοκλής θα χαιρόταν...

Πτώματα και δράματα

2010-07-09T14:09:00.002+03:00

Υπερψηφίστηκε λοιπον και με τη βούλα αλλά μύτη δεν άνοιξε, προς μεγάλη απογοήτευση πολλών που αρέσκονται στην κοινωνική ανακατωσούρα χωρίς να έχουν ίχνος εναλλακτικών προτάσεων αλλα και επι της ουσίας οράματος για μια καλύτερη ζωή.

Αναρωτιέμαι τελικά σε τι ακριβώς αντιδρούμε ολοι μας, όλον αυτον τον καιρό και συνειδητοποιώ πως τελικά η αντίδρασή μας αναλύεται ελαφρώς...φρουδικά. Επι της ουσίας δε θέλουμε να αντιδράσουμε, γιατι ξέρουμε καλά ότι η σοβαρή αντίδραση απαιτει κόπο. Καλομαθημένοι όντες, ο κόπος απορρίπτεται πριν καν εμφανιστεί στο σχεδιο δράσης. Ομως απο την άλλη ως έθνος ειμαστε εκδηλωτικοί, θερμοί, αντιδραστικοί, αρα πρέπει να ειμαστε και υπόλογοι αυτού του τίτλου. Καπου λοιπον μεταξύ 'lifestyle' και 'με πνιγει το δικιο' γωνία, εμφανίζονται ανύπαρκτες εικόνες μιας κοινωνίας που κανένας ανθρωπος που πρωτίστως σέβεται τον εαυτό του δε θα έριχνε ουτε δεύτερη ματια, εμείς όμως βρίσκουμε ακριβώς εκει τον μηχανισμό για να προταξουμε τα στήθη μας, λίγο πριν το καράβι σαλπάρει για το κοντινό νησί του σαββατοκύριακου...

Ας δραματοποιήσουμε την ανυπαρξία λοιπον!

Δραματοποιούμε το ανύπαρκτο ως μια καποια μορφή αντίδρασης, καθώς δε θέλουμε να μπούμε στον κόπο να αντιδράσουμε ουσιαστικά, διότι αυτό θα σήμαινει αποχαιρετισμό μιας 'βολικής' συνήθειας χρόνων και χρόνων...Και η συνήθεια δεν ειναι μονο θέμα βαρεμάρας και ρουτίνας αλλα ειναι και μια μορφή 'προστασίας' απέναντι στο 'καινούριο'. Κατσε, καλα ειμαστε, πού να τρεχεις τωρα...το καινούριο θέλει και ρισκο και ενδεχόμενη απώλεια...Ποιος διακινδυνεύει?

H βαρεμάρα της πλειοψηφίας του κόσμου, έχει γινει δεύτερη φύση πλέον. Και δεν ειναι μια πρόχειρη διαπίστωση αυτή, αλλά αποτέλεσμα συμπεριφοράς, χαρακτήρα, κοινωνικών αλλαγων αλλά και ακρατης εγωπάθειας του λαού μας, εδω και πάρα πολλά χρόνια.

Η πλειοψηφία ασχολείται με βιζιτούδες, με talent show, με διαζύγια εγχώριων βλαχοσελέμπριτι. Η πλειοψηφία ξελαρυγγιάζεται υστερικά βγάζοντας κορώνες πατριωτισμού οταν κάποιοι χορεύουν καρσιλαμάδες πάνω σε θωρηκτά (ανεξάρτητα αν η καθημερινότητα της πλειοψηφίας δεν αντανακλά πατριωτικές πράξεις, επι της ουσίας) Στο μεταξύ οι βουλευτές, οι πολιτικοί, οι παράγοντες του τοπου γενικώς αλωνίζουν, όπως αλώνιζαν χρόνια με τη συναίνεσή μας και πλεον απροκάλυπτα μάς λένε στα μούτρα, οτι 'τοσα χρονια συναινούσες κι ετρωγες κιολας. Τωρα που τελειώσαν τα λεφτά, εγω που έχω την εξουσία θα φαω ο,τι έμεινε κι ο,τι προλάβω, εσύ τραβα κουρέψου'. Ξερουν καλά οτι ουδείς θα αντιδράσει επι της ουσίας.

Η δραματοποιηση της ανυπαρξίας λοιπον, ειναι το πλεόν εύκολο, γιατι δε θέλει κόπο για να το κάνεις. Αλλα πράγματα θέλουν κόπο, οπως το να αποτάξεις την προχειρότητα απο πανω σου, να κλεισεις την τηλεόραση, να σκεφτείς παραπάνω, να ανοιξεις τα μάτια σου ως εκ τουτου και το μυαλό σου, να παλέψεις για το καλύτερο και κυρίως...να τα κάνεις ολα αυτα προς οφελος του συνόλου πρωτίστως, έτσι ώστε να καρπωθείς κι εσυ μετα απο το σύνολο.

Η κοινωνία μας ομως σκέφτεται αντίθετα, βάζοντας πρώτα το 'εγω' μπροστά. Απορώ πώς περιμένουμε αλλαγες όταν καθημερινά τρέφουμε εμεις οι ιδιοι λοιπον αυτήν την ανυπαρξία. Πού έιναι η αντιδραση στην αθλια καθημερινότητα? Πού ειναι η αντιδραση στα μικρά, για να περάσουμε μετα και στα μεγάλα? Περιμένουμε ξαφνικά εμεις οι ιδιοι που δεν μπουκοτάρουμε προιόντα, που δεν αντιδρούμε σε απλα καθημερινά πράγματα, που γεμίζουμε δήθεν χλιδάτες παραλίες με 25 ευρω εισοδο τα σαββατοκύριακα, που δεχόμαστε να δινουμε δέκα και έντεκα ευρω για ένα απλό ποτό, που πληρώνουμε πανω απο τριάντα για πανβρώμικες ταβέρνες διπλα στο κύμα, που δεχόμαστε να ξεπαραδιαζόμαστε σε φροντιστήρια για τα παιδιά μας απο το δημοτικό κιολας, που δεν απαιτουμε το καλύτερο γιατι πρωτίστως δε θέλουμε εμεις να παλέψουμε πρωτοι...Εμεις που τα κάνουμε ολα αυτά, περιμενουμε ως δια μαγείας να αλλάξει ξαφνικά η κοινωνία μας. Να βρεθούμε απο την ανυπαρξία στην ύπαρξη...Εχουμε γινει πτώματα και προσδοκούμε ανάσταση νεκρών...

Τα πτώματα δε, είναι ασφυκτικά γύρω μας. Καθημερινά βλέπουμε μια ανακύκλωση απο πτώματα ιδεολογίας, πτωματα κομματικοποίησης, πτωματα δημοσιότητας, πτώματα τσαπατσουλιάς και αμορφωσιάς, πτωματα ακρατης λύσσας για εξουσία και δυστυχώς το δεχομαστε. Τα ονόματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει ομως η ίδια. Απο τα πτώματα δε θα βγάλεις νεο αιμα. Απο τα πτώματα, το πολύ πολύ να βγάλεις κανένα χρυσό δόντι να πουλήσεις τα δυσκολα χρόνια που έρχονται. Κατι άλλο δε θα βγάλεις...

Αντε και καλό σαββατοκύριακο.

No stress για τα ελληνικά ΜΜΕ...

2010-07-05T17:18:00.005+03:00

Αγωνία για τα stress test ευρωπαικών αλλά και ελληνικών τραπεζών, ομολογα δημοσίου στο κενό, το χρηματιστήριο σε εσωστρεφή άπνοια, οριακός τζίρος, οι διεθνείς επενδυτές σε στάση αναμονής...Aργία και στη Wall Street, 'Μερα Ανεξαρτησίας' βλεπεις...

Παρά ταύτα, η ντόπια επικαιρότητα ασχολείται εντόνως με νέα κόμματα, εκλογοσενάρια, κομματική δεοντολογία, λιστες διορισμένων συγγενών εκατέρωθεν και ξανθιές βλαχοσελέμπριτι.

Πότε θα πάρουμε πρέφα πως ό,τι συμβαίνει ειναι πέραν ημων, αναρωτιέμαι...

Εις μιαν, αγίαν, αιωνίαν εγωιστικήν ελληνικήν κοινωνίαν. Φτύσου μη σε ματιάσουν κούκλα μου...

H αποκρατικοποίηση της πλήξης

2010-07-02T11:00:00.002+03:00

(Εφημερίδα Blog Press, 2 Ιουλιου 2010, Με τα μάτια στην πλάτη)

Το απόγευμα της Παρασκευής με βρήκε στο μουσείο της Ακρόπολης να πίνω έναν καφέ και να χαζεύω μια θεα που κόβει την ανάσα σε όποιον έχει την τύχη να σταθεί απέναντι. Ειτε είναι έλληνας, αλλοδαπός, φιλελεύθερος, συντηρητικός, αναρχικός, αθεος, θρήσκος, ή ανανεωτικός. Μπροστά στον Παρθενώνα, οι κουβέντες περισσεύουν και οι φωνές σιωπούν.

Δεν είχα πολυ χρόνο, τελείωσα τη δουλειά μου αργά, όμως η βόλτα στο κέντρο είναι πάντα ζωτικής σημασίας για τη διάθεσή μου. Ισα που προλαβαίνω να ανέβω στην καφετέρια λιγο πριν κλείσει το μουσείο. Ο χρόνος σταματάει για λιγο, καθώς η ενέργεια του ναού με παραλύει. Ξαφνικά νιώθω οτι ζω σε δυο παράλληλους κόσμους. Στον ένα, πίνω καφέ πανω στην ταράτσα του μουσείου, αφού μια κουραστική μέρα έχει φτάσει στο τέλος της. Στον άλλο περπατάω αναμεσα στον Παρθενώνα χιλιάδες χρόνια πρίν. Ομως περίεργο...και στους δυο κόσμους, εξακολουθώ να αισθάνομαι αναπόσπαστο μέρος αυτού του τόπου χωρίς να χρειάζεται να κατεβάσω εικοσι τόμους ιστορίας του ελληνικού έθνους απο τη βιβλιοθήκη, ούτε και να ουρλιάξω σε panels και παράθυρα για να το αποδείξω.

Απο τα κάγκελα της ταράτσας του μουσείου, σκύβω και κοιτάζω τον κόσμο που περπατάει στον πλακόστρωτο δρόμο. Σκέφτομαι τα ‘σύμβολα’ της πατρίδας μας, τα οποια προτρέχουμε να προστατέψουμε μόλις κάποιος τολμήσει να τα θιξει, την ίδια στιγμή που εμεις οι ίδιοι θίγουμε την ίδια μας τη ζωή καθημερινά και τη στιγμή που η ίδια μας η ζωή διόλου αντανακλά πατριωτικές πράξεις. Οδηγούμε ανάποδα στον μονόδρομο για να μην κάνουμε τον κύκλο, αφήνουμε τα παιδιά μας να λιώνουν μπροστά στην τηλεόραση, δεχόμαστε τον χρηματισμό για μια 'καλύτερη' αντιμετώπιση των πραγμάτων, βολεύουμε τους ‘δικούς μας’ σε θέσεις που δεν τις αξίζουν, δεν αναλαμβάνουμε ποτέ ευθύνη για τίποτα, σιωπούμε μπροστά στην αδικία εφόσον εξυπηρετούνται τα συμφέροντά μας, σκεφτόμαστε πρωτίστως το δικό μας καλό και όχι το κοινό.

Η συνηθεια όμως μέσα στα χρόνια γίνεται πλήξη και η πλήξη συνήθεια.

Τόσο πολυ μεγάλη συνήθεια δε, που ο μόνος τρόπος να δείξουμε τον πατριωτισμό μας είναι να αντιδρούμε με δήθεν πατριωτική αγανάκτιση κάθε φορά που τυχάρπαστα άτομα προσπαθούν να κλέψουν μια κάποια δημοσιότητα για να εξυπηρετήσουν την πρόσκαιρη προβολή τους. Σήμερα το Αβέρωφ, αυριο το πολεμικό μουσείο, μεθαύριο ο Αγνωστος Στρατιώτης, του χρόνου η Ακρόπολη. Αλήθεια, για πόσο καιρό ακόμα θα τούς δίνουμε βήμα εκδηλώνοντας ευαισθησίες τηλεοπτικού χαρακτήρα?

Κοιτάζω την Ακρόπολη. Στέκεται εκει χρόνια χωρίς να έχει ανάγκη τιποτα και κανέναν. Είναι η ίδια η μεγαλύτερη απόδειξη του μεγαλείου του ελληνικού πολιτισμού και δεν έχει ανάγκη απο κορώνες πατριωτισμού. Οπως κανένα σύμβολο της ιστορίας αυτού του τόπου δεν έχει ανάγκη υποστήριξης. Αυτό ισως που έχει ανάγκη, είναι να μπορουν, οσοι ζουν κάτω απο τον ίσκιο του, να αποδεικνύουν καθημερινά την αγάπη τους γι αυτήν τη χώρα με τις πράξεις τους.

Η ώρα περνάει, το μουσείο κλείνει. Επιστρέφω στο σπιτι και στην πληκτική πραγματικότητα. Ανοιγω την τηλεόραση. Ανιαρές ομιλίες, ανακοινώσεις συγχωνεύσεων αλλα και μη, καρσιλαμάδες στο θωρηκτό Αβέρωφ, ιδρύσεις νέων κομμάτων μεν, απο τους ίδιους ανθρώπους δε, μπαλαμούτια με προγραμματισμένο φωτογράφο στο πολεμικό μουσείο, αδιάφορες αναλύσεις περί συνταγματικότητας, κιτς ταγερ με πουλιες σε ζωντανές εκπομπές, στριμωγμένα στήθη σε ντεκολτέ απο σολάριουμ, συγκινητικές δηλώσεις για το λαό και τα δικαιώματά του απο αυτούς που πρώτοι τα καταπατούν, αποψεις περι ‘στοναρίσματος’ απο άσχετους με τη μουσική ανθρώπους, εξαπτέρυγα, γαμοι εγχώριων διασήμων, αποκρατικοποιήσεις. Την κλείνω αμέσως.

Οι ειδήσεις καθημερινά αλλάζουν όνομα, τα νεα όμως παραμένουν τα ίδια.

Τελικά, ισως η λύση σ αυτή την κρίση, να βρεθεί στην αποκρατικοποίηση της πλήξης.

Μια ιδέα...

Εχω απόψε ραντεβού...

2010-07-01T13:34:00.006+03:00

'Ραντεβού στο Παρίσι' σήμερα το βράδυ στον θερινό κινηματογράφο Θησείον

Μερικά βράδια στην Αθήνα, μπορουν να ειναι ανεπανάληπτα ρομαντικά...

Η φινετσάτη Audrey Hepburn, ντυμένη αποκλειστικά με Givenchy και ο τόσο γοητευτικός και ωριμα σίγουρος Cary Grant.

Το σενάριο του Peter Stone και η σκηνοθεσία του Stanley Donen διακρίνονται για τον αψογο συνδυασμό δράσης, σασπένς και ατμόσφαιρας. 'Η ωραιότερη ταινία του Χιτσκοκ, που δεν σκηνοθέτησε ο Χίτσκοκ' οπως χαρακτηριστικά είχαν πεί οι κριτικοί της εποχής.
Μουσική του Henry Mancini ο οποίος σε αυτήν την ταινία ειναι στα καλύτερά του.

Τι παραπάνω να ζητήσει κανείς μια Πέμπτη βράδυ ?

Θα τα πούμε εκεί, στις 8 45...

O Larry King κρεμάει τις τιράντες του...

2010-06-30T15:37:00.001+03:00

Στη χθεσινοβραδινή του εκπομπή, ο διάσημος Λάρυ Κίνγκ ανακοίνωσε οτι θα σταματήσει το The Larry King Live τον Σεπτέμβριο. Μετα απο 25 χρόνια στο δίκτυο, η μακροβιότερη εκπομπή του CNN, που δεν άλλαξε ποτέ ούτε ώρα αλλά ούτε και παρουσιαστή, φτάνει στο τέλος της.

Το show του Λαρυ Κινγκ τα τελευταία δυο χρόνια, μετά δηλάδη τις εκλογές του 2008, είχε αρχίσει να παίρνει την κατιούσα στα νούμερα των τηλεθεάσεων. Η ουδέτερη στάση του παρουσιαστή προς τους καλεσμένους του, ήταν αυτή που δυσαρέστησε πολλούς απο τους πιστούς fans του, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η βαθιά οικονομική κρίση έφερε και την ανάγκη των ανθρώπων για μια πιο μαχιμη θέση και στάση απέναντι στις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις.

Τον Μάιο ο μέσος όρος της εκπομπής του σημείωσε το πιο χαμηλό νούμερο της τελευταίας εικοσαετίας (653.000 τηλεθεατές). Αυτή η πτώση καθρεφτίζει και την δυνατότητα του Larry King Live, για πολλούς πια (κατα τον αμερικάνικο τύπο) 'το απομεινάρι μιας παλαιότερης εποχής της καλωδιακής τηλεόρασης κατά την οποία ελάχιστη σημασία είχαν οι προσωπικές απόψεις του παρουσιαστή'. Σύμφωνα με τους «New York Times», το βασικό πρόβλημα του CNN είναι η αδυναμία του να ανταγωνιστεί στο prime time το Fox και το MSNBC όπου οι ομόλογοι του Κινγκ κρατούν μια πολύ πιο μάχιμη πολιτική στάση.

Οπως δήλωσε ο παρουσιαστής 'τωρα θα έχω περισσότερο χρόνο για την γυναίκα μου'. Την έβδομη κατα σειρά. (αυτο δεν το ειπε, το προσθέτω εγω για ολίγον κουτσομπολιό. Ηistory is merely gossip, που θα έλεγε και ο Οσκαρ Ουάιλντ αν ήταν εδω)

Α

Πηγή
http://www.nytimes.com/2010/06/30/business/media/30king.html?ref=television

Τα γαλλικά

2010-06-29T16:10:00.001+03:00

Με ελαφρώς σκωπτική διάθεση, λόγω της ημέρας...

Μεγάλωσα, με μάθανε, μέσα σε κόσμο πρέπων
Μα ξέχασαν να γράψουνε, πως ήταν λιγο έρπων
Αν έλεγα ο,τι ήθελα, θα ήμουνα ανάρμοστη
Κι ετσι χαρακτηριστηκα λιγάκι απροσάρμοστη

Τ’ αυτάκι μου δε νοιάστηκε, παρόλ αυτα παρέλυσα
Κάποια στιγμή ξεχάστηκα και το μυαλό μου απέλυσα
Ηταν αδύναμος καιρός και βρέθηκα να θέλω
Σκυλόσπιτο,οικοσυσκευή και σύζυγο καπέλο

Μα εγώ δεν ήμουν απ αυτές, που θα φορούσαν τ ασπρα
Καμάρι δίπλα στο γαμπρό, να κάνουνε τη γλάστρα
Δεν έψαχνα τις Κυριακές, κέρματα για το δίσκο
Ερωτα μόνο έψαχνα, κι αυτο ήταν μέγα ρίσκο

Το πλάνο έτσι ναυάγησε και βγήκα σε αλάνα
Καλύτερα χωρίς κουμπι, παρά με παραμάνα
Τον ήλιο είδα ανάποδα και το μυαλό μου βρήκα
Ηταν κι ο φοβος μου παρών, μα είχε μεγάλη γλύκα

Την πόρτα μου την κλείδωνα, τη βιδα μου την βίδωνα
Προσπάθησα να κοιμηθώ, αλλά στον ξύπνιο ίδρωνα
Κι όταν φορες με έπιανε, κάποια μεγάλη πίκρα
Οι σκέψεις μου μ’ απήγαγαν και δε ζητούσαν λύτρα

Ο κόσμος μού λεγε συχνά, πως τον καιρό μου χάνω
Πώς πήρα δρόμο κάθοδο, με γαλλικά και πιάνο
Ποτέ μου δεν απάντησα, στου κόσμου αυτό το γήπεδο
Τα γαλλικά μου δώσανε, εξάλλου ενα...επίπεδο

(Μαρτιος 2009 αλλά με κάτι κουβέντες το ξαναθυμηθήκαμε σημερα)

2010-06-28T13:47:00.003+03:00

'Νεες αποκρατικοποιήσεις και σχέδια δημόσιας υπερτράπεζας προωθεί το Υπουργείο Οικονομικών' (Ναυτεμπορική 28/6)

Στο Βερολίνο σήμερα έχει 30 βαθμούς και ζέστη, στο Λονδίνο και στο Παρίσι το ίδιο.

Ανεπιβεβαίωτες προς το παρόν πληροφορίες, μιλάνε για αποκρατικοποιηση και του ήλιου...

Τα πουλιά της πλατείας Καραισκάκη

2010-06-25T11:19:00.002+03:00

Eφημερίδα Blog Press, 25 Ιουνίου 2010 / Με τα μάτια στην πλάτη

Τελευταία νιώθω πως οι μέρες που διανύουμε κάθε άλλο παρα καλοκαιρινές ειναι. Μπορει χρονικά ο Ιουνιος να φτάνει προς το τέλος του, αισθάνομαι όμως η ξενοιασιά που σηματοδοτεί το καλοκαίρι έχει περάσει ανεπιστρεπτί και τη θέση της έχει πάρει μια διαρκής αντίφαση ανθρώπων, σκέψεων και καταστάσεων. Τουλάχιστον γι αυτούς απο εμάς που βλέπουν με ευαισθησία την καθημερινότητα και δεν περιορίζονται σε θεωρητικούς αναστεναγμούς περι κρίσης καθώς ετοιμάζονται να περάσουν την Κυριακή τους σε δηθεν χλιδάτες παραλίες της Αττικής, οπου δέχονται να πληρώσουν για ένα αναψυκτικό τουλάχιστον πέντε ευρώ...

Πριν απο μερικές μέρες βρέθηκα στο κέντρο της Αθήνας για μια εκδήλωση. Εκανε ζέστη, απο αυτή τη ζέστη του καλοκαιριού στο κέντρο που δεν μπορείς να ανασάνεις μεν, όμως ξέρεις οτι οπου να ναι, θα θυμηθεί να έρθει κι ένα μικρό αεράκι που θα σε κανει να χαμογελάσεις με ανακούφιση και να γυρίσεις να κοιτάξεις μια πανέμορφη Ακρόπολη να παιρνει χιλια χρώματα κατω απο τον ήλιο.

Μαγεία.

Στο δρόμο για την πλατεία Καραισκάκη ξαφνικά, αρχισαν να ακούγονται σειρήνες και ένα βουητό μάς έκανε να κοκαλώσουμε τα αυτοκίνητά μας. Καμια εκατοστή μετανάστες έτρεχαν φωνάζοντας, προς την αντίθετη κατεύθυνση της Αγίου Κωνσταντίνου, εκδιωκόμενοι απο αρκετά μηχανάκια της αστυνομίας. Στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, έτρεχαν ξέφρενα ενω προσπαθούσαν να περάσουν ανάμεσα απο τα φρακαρισμένα αυτοκίνητα με αποτέλεσμα να χτυπάνε τα χερια τους και τα πόδια τους σε παμπριζ, προφυλακτήρες και πορτες.

Θλίψη.

Φτάνοντας στον προορισμό μου, ακουω μια κυρία να φωνάζει τάχα μου τρομαγμένη και πολυ αγανακτισμένη.

'Σε λιγο δε θα μπορούμε να βγαινουμε απο τα σπιτι μας, μέχρι και στην Πεύκη έφτασαν’. Στα χέρια της κρατούσε ένα τεράστιο ομολογουμένως ποτήρι γεμάτο τεχνητό καφέ απο γνωστη αλυσίδα και συνέχισε με εκδηλη την ηλιθιότητα στα μάτια της: 'Μα πού θα παει επιτέλους αυτό το κακο? Οριστε...τρεμω ολόκληρη.Και σα να μη φτάνει αυτο, έφτασε ένας καφές που παιρνεις στο χέρι, να κανει 6.5 ευρω!’

‘Θα τούς διώξουν απο το κέντρο και θα τους στειλουν βόρεια. Να έχετε το νού σας’ τής ειπε ένας ηλικιωμένος κύριος με ειρωνικό ύφος.

‘Αλήθεια? Εχετε ακουσει τέτοιο πράγμα?’ ρωτησε έντρομη η κυρία.

Ο ηλικιωμένος κύριος σήκωσε τα μάτια ψηλά με απόγνωση και προχωρησε προς την αίθουσα της εκδήλωσης αδιαφορώντας για την όποια απάντηση θα είχε να δώσει. Τον ακολούθησα σκεπτόμενη αυτές τις διαρκείς αντιφάσεις ενός φαύλου κύκλου. Η κυρία ανησυχεί για τη ζωή της, επιλέγοντας να πιεί μια πλαστική κανάτα πανάκριβου καφέ πληρώνοντάς τη χρυσή, όμως παρόλα αυτα αναρωτιέται πώς ειναι δυνατόν κάτι τόσο ευτελές όσο ο καφές, να κοστίζει τόσο πολύ. Και ολα αυτα τη στιγμή που λιγα μέτρα πριν, άνθρωποι κυνηγιούνται μέσα στη μέση του δρόμου αλύπητα.

Μού ήρθε στο νού η ταινία του Αλφρεντ Χιτσκοκ, 'Τα πουλιά' τη στιγμή που το σμήνος επιτίθεται στο σπιτι και ακούγονται οι χτυποι απο τα φτερά και τα ράμφη τους παντού, ενώ οι σαστισμένοι άνθρωποι προσπαθούν να προστατευθούν μη συνειδητοποιώντας τι ακριβώς έχει συμβεί. Αραγε εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχει συμβεί ή κάνουμε πως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ? Ακόμα...

Στην επιστροφή για το σπιτι, πέρασα απο την πλατεία Καραισκάκη ξανα, η οποια ήταν άδεια και ήσυχη. Τίποτα δεν πρόδιδε τη σκηνή που διαδραματίστηκε δυο ώρες νωρίτερα.

Αναρωτιέμαι αν ακόμα υπάρχει χρόνος για καφέ, μέχρι την επόμενη φορά που το σμήνος θα ξαναέρθει και θα σπάσει το τζάμι...

Τρομοκρατικό χτύπημα στο Υπουργείο Προστασίας του πολίτη

2010-06-24T21:35:00.005+03:00

Χωρίς προειδοποίηση, η βόμβα έσκασε στα χέρια του ανθρώπου που παρέλαβε ένα 'απλό' δέμα στο γραφείο του.

Ολα αυτα μέσα στο Υπουργείο που μεριμνά για την ασφάλεια του πολίτη

H τραγωδία της σημειολογίας στην κοινωνία των βρικολάκων.

A.

www.enet.gr

Έκρηξη με ένα νεκρό στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Νεκρός είναι στενός συνεργάτης του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ύστερα από έκρηξη στον έβδομο όροφο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες η έκρηξη οφείλεται παγιδευμένο δέμα, το οποίο εξερράγη στα χέρια του αστυνομικού, στενού συνεργάτη του υπουργού, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη διαχείριση της αλληλογραφίας και των επαφών του Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Τη στιγμή της έκρηξης βρισκόταν στο γραφείο του, σε απόσταση δώδεκα περίπου μέτρων από το γραφείο του υπουργού.

Στο μέγαρο της Λεωφόρου Κατεχάκη επικρατεί αναστάτωση και χάος. Το γραφείο του αστυνομικού, το οποίο γειτνιάζει με τη γραμματεία του υπουργού, έχει υποστεί σοβαρές υλικές ζημιές, ενώ καπνός διαχύθηκε σε όλο τον όροφο.

Τέλος στις μετρήσεις ακροαματικότητας ραδιοφώνου

2010-06-24T13:59:00.004+03:00

Με κάτι τέτοια νέα, θυμάμαι πάντα τον Οσκαρ Ουάιλντ που έλεγε οτι Ιn society, truth is only the opinion that has managed to survive.

Είκοσι χρόνια μετά, ανακαλύψαμε το ασυμβίβαστο.

Ω, τι κόσμος...

A

ΕΤΑΙΡΕΙΑ «FOCUS»

Παράνομη έκρινε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους τη μετοχική σύνθεση της εταιρείας «Focus», η οποία διενεργεί τις μετρήσεις ακροαματικότητας των ραδιοφωνικών σταθμών.

Το 20% της εταιρείας Focus το έχει η διαφημιστική εταιρεία Civitas, γεγονός που δημιουργεί ασυμβίβαστο

Τη γνωμοδότηση του Συμβουλίου έκανε χθες αποδεκτή ο υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γιάννης Ραγκούσης. Κατά συνέπεια, η εταιρεία θα εξαιρείται εφ’ εξής από τις μετρήσεις και η Ενωση Ιδιοκτητών Ραδιοφώνων θα χρειαστεί να βρει νέα εταιρεία για τις μετρήσεις. Η εταιρεία διενεργούσε τις συγκεκριμένες μετρήσεις την τελευταία εικοσαετία.

(απο τα σημερινά νεα των online εφημερίδων)